กายเอกสุวรรณ

ตู้ชิงชิงเห็นท่าทางหื่นกามของเกาถงก็เริ่มหงุดหงิดไม่พอใจ สายตาเขาที่จ้องมองมาราวกับอยากจะกลืนกินนางจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

“ข้าก็คิดว่าพี่ชายจะไม่สนใจสตรี ที่ไหนได้ ก็ไม่ต่างจากบุรุษหื่นกามทั่วไป” ว่าแล้วนางก็จ้องเข้าไปในดวงตาของเกาถง ชายหนุ่มจ้องตอบด้วยแววตาหลงใหลเคลิบเคลิ้ม

ตู้ชิงชิงที่เดิมอยากจะลองใจเกาถง เห็นว่าเขาดูซื่อๆ ไม่มีพิษภัยไร้เดียงสา อยากเก็บเขาไว้ข้างกาย เมื่อเห็นว่าเขาจ้องมองเต้าอวบของตนไม่วางตาก็เปลี่ยนใจ

ใบหน้างามเข้าใกล้ใบหน้าหล่อเหลาแต่ใสซื่อช้าๆ เมื่อริมฝีปากอยู่ในระยะใกล้กัน นางก็เริ่มดูดพลังชีวิตของเกาถง

“บังอาจ”

เสียงดุดันคล้ายคำรามดังขึ้น ไม่ทันที่ตู้ชิงชิงจะได้หลบหนี แขนเรียวขาวของนางก็ถูกบุรุษร่างสูงใหญ่จับไว้แน่น

“ผีสาวที่ล่อลวงชายหนุ่มมาดูดพลังวิญญาณสมควรตายแล้วเกิดใหม่นับร้อยครั้ง” บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตามีเสน่ห์ล่อลวงใจสตรีไม่แพ้กับที่ตู้ชิงชิงล่อลวงเกาถง

ดวงตาหงส์ที่ลึกล้ำจ้องมองสตรีอย่างโกรธเกรี้ยว

“ปล่อยข้านะ ข้าก็แค่ฆ่าพวกผู้ชายที่ก่อให้เกิดภัยแก่สตรีนางอื่นได้ คนพวกนี้สายตาแทะโลมข้าทั้งนั้น” ตู้ชิงชิงรีบพูดแก้ตัวด้วยความร้อนรน

ปกติแล้วร่างของนางก็คล้ายกลุ่มเมฆหมอกที่สามารถจางหายได้ตลอดเวลา หากนางต้องการสัมผัสมนุษย์จึงจะรวมพลังจนสามารถถูกเนื้อต้องตัวได้ คนปกติทั่วไปคิดจะแตะต้องนางก็จะทะลุร่างเหมือนยื่นมือผ่านไอหมอกที่หนาวเย็น

แต่บุรุษผู้นี้กลับจับร่างของนางได้ง่ายๆ ทำให้ตู้ชิงชิงมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง

“กายเอกสุวรรณ” ตู้ชิงชิงเบิกตาโพลงร้องด้วยความตกใจ นางหยุดสนใจเกาถง ทำให้ร่างสูงของเขาล้มลง ชายหนุ่มหมดสติ ใบหน้าซีดขาวดูแก่ลงไปหลายปี

กายเอกสุวรรณที่นางเอ่ยขึ้น เป็นชื่อเรียกของผู้ที่มีร่างกายพิเศษ สามารถจับต้องภูติผีปีศาจได้ ไม่ว่าผีหรือปีศาจเหล่านั้นจะปรากฏร่างในสถานะใดก็ตาม ทั้งยังไม่รู้สึกระคายเคืองผิวแม้แต่น้อย

แต่บุคคลเหล่านี้ก็พบได้น้อยมาก ในทารกที่ถือกำเนิดมาหนึ่งพันคน อาจจะพบเจอได้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น

หากโชคดีก็อาจจะพบถึงสองคน แต่หากโชคร้าย ในหนึ่งพันคนก็ไม่ปรากฏกายเอกสุวรรณแม้แต่คนเดียว

“หืม ข้าก็เพิ่งรู้ว่าข้าสามารถจับวิญญาณเช่นเจ้าได้” จางอวิ๋นอวี้ตอบเสียงต่ำ ดวงตาหงส์หลุบมองเกาถงที่นอนไม่ได้สติบนพื้น

“เขาจะเป็นอะไรหรือไม่”

“ม่ะ ไม่เป็นอะไร เมื่อครู่ข้าแค่ดูดพลังของเขามานิดเดียวเท่านั้น” ตู้ชิงชิงพูดพลางพยายามสะบัดมือของตัวเองให้หลุดพ้นจากบุรุษที่มีพละกำลังมหาศาล

นี่ก็เป็นเอกลักษณ์อีกหนึ่งอย่างของผู้ที่มีกายเอกสุวรรณ มีเรี่ยวแรงมหาศาลกับภูตผีปีศาจ แต่เมื่อต่อสู้กับมนุษย์ด้วยกันกลับไม่ได้เปรียบเท่าใดนัก

ไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาที่ใช้แรงต่อสู้ห้ำหั่นกัน

เรียกได้ว่าผู้ที่มีร่างกายเช่นนี้เป็นศัตรูตัวฉกาจกับภูตผีปีศาจเลยก็ว่าได้

“คิดจะหนีหรือ อย่าหวัง” ขณะที่จางอวิ๋นอวี้กำลังพูด โคมไฟที่เกาถงนำมาก็เผาไหม้จนดับ บรรยากาศรอบตัวมืดมิด ดุจราตรีสีหมึกที่ไร้ดวงดาวทอแสง

ตู้ชิงชิงเห็นโอกาสหนี นางกระโดดลงบึงน้ำทันที จางอวิ๋นอวี้ชักสีหน้าไม่พอใจ กระโดดตามลงไปโดยไม่เกรงกลัวอันตรายที่อาจเกิดขึ้น

ลงไปในบึงน้ำที่เย็นดั่งน้ำที่ถูกแช่ในภูเขาน้ำแข็ง เมื่อขึ้นฝั่งก็พบว่าเป็นคนละมิติที่เพิ่งจากมา

มิติของป่าไผ่แห่งนี้แม้ไม่มีแสงจากจันทราหรือดวงดารา แต่ก็มีหิ่งห้อยจำนวนมากบินวนเวียนให้ความสว่างจนมองเห็นทิวทัศน์รอบกาย

“จะ เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” ตู้ชิงชิงที่นั่งตัวเปียกหายใจเหนื่อยหอบจนหน้าอกกระเพื่อมส่งเสียงด้วยความตกตะลึง

ที่นี่มีเฉพาะผีปีศาจหรือเทพเซียนที่เข้ามาได้ คิดไม่ถึงว่าผู้ที่มีกายเอกสุวรรณก็เข้ามาได้เช่นกัน

“ยอมให้ข้าจับดีๆ ไม่ชอบ สงสัยชอบให้ใช้กำลัง” จางอวิ๋นอวี้กดเสียงต่ำ ย่างเท้าเข้าไปหาตู้ชิงชิงท่าทางราวกับต้องการจับนางมาทรมาน

มือหนาจับแขนเล็กเรียวรวบขึ้นเหนือศีรษะ เขาผลักร่างบางหงายหลังนอนลงกับพื้นหญ้า ตู้ชิงชิงดิ้นขัดขืนจนเสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ยเผยให้เห็นเนินเนื้อนูนที่หน้าอกมากขึ้น

“คิดจะยั่วยวนข้าหรือ ฝันไปเถอะ”

เมื่อสิ้นสุดเสียงของจางอวิ๋นอวี้ ก็เกิดประกายแสงสว่างวาบราวกับมีดวงดาราตกร่วงลงมาจากผืนนภา จากนั้นกระดาษอธิษฐานที่ตู้ชิงชิงเขียนคำขอพรแล้วแขวนไว้ตามกิ่งของต้นไผ่ในทุกวันก็ระเบิดออกทำให้เกิดแสงสีทองคล้ายกับการจุดดอกไม้ไฟต่อเนื่องไม่หยุด

นางอยู่ที่นี่มาเกือบสามร้อยปี เขียนคำอธิษฐานวันละใบ แน่นอนว่ากระดาษที่ระเบิดนั้นย่อมมีจำนวนมหาศาล

ตู้ชิงชิงคิดจะใช้โอกาสนี้หลบหนีอีกครั้ง แต่เมื่อจ้องมองดวงตาหงส์ที่ลึกล้ำของจางอวิ๋นอวี้ ก็พบว่าเขาเริ่มมีอาการประหลาด

ชายหนุ่มไม่พูดพล่ามทำเพลงก็ยกมือหนาอีกข้างกระชากเสื้อผ้าของนางออกจนหน้าอกคู่งามเปิดเผยออกมา

เต้าใหญ่ขาวราวหิมะ มีจุกสีดอกท้ออยู่ตรงกลาง ยั่วยวนจนจางอวิ๋นอวี้รู้สึกปั่นป่วนบริเวณท้องน้อย

เขาก็เป็นชายพรหมจรรย์คนหนึ่ง ไม่เคยเห็นเรือนร่างสตรีมาก่อน เมื่อเห็นภาพตรงหน้าถึงกับใจสั่นสะท้าน

กระดาษอธิษฐานยังคงระเบิดต่อเนื่อง จางอวิ๋นอวี้คล้ายกลับเข้าสู่ภวังค์ เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าของตู้ชิงชิงออกจนหมดทุกชิ้น

เรือนร่างบอบบาง สัดส่วนโค้งเว้า ตรงที่เล็กก็เล็กน่ารัก ตรงที่ควรใหญ่ก็ใหญ่เกิดความคาดหมาย

ดวงตาหงส์จับจ้องไม่วางตา

“อย่านะ อย่า” ตู้ชิงชิงร้องด้วยความตกใจ ตั้งแต่เกิดมาเป็นคนจนเป็นผี นี่เป็นครั้งแรกที่นางเปลือยกายให้บุรุษเห็น