LOGINShare
ก็ฉันอยากNC
Last Updated:
2025-12-19 21:41:14“ขอนั่งด้วยคนได้ไหม”
อยู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาวนางหนึ่งพูดขึ้น กวินเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าสวยของหญิงสาวที่ยืนใกล้โซฟาที่เขานั่งอยู่ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มทันที “นั่งสิ” กวินบอกหญิงสาว จิรายุพอจะมองออกว่าเพื่อนรักของเขากำลังเจอเหยื่อ เขาจึงขอแยกตัวออกไปจากตรงนั้น ตอนที่ 4 ก็ฉันอยากNC “บังเอิญจังเลยนะ ตอนไปเรียนอยู่ที่อเมริกาแทบจะไม่ได้เจอกันเลย แต่พอกลับมาเมืองไทย ได้เจอซะงั้น” หญิงสาวลูกครึ่งไทยอเมริกันพูดกับกวิน หลังจากที่เธอนั่งลงข้างๆเขา “นั่นสิ บังเอิญมาก แต่ก็อย่างว่าแหละ ประเทศไทยไม่ได้กว้างขวางเท่ากับอเมริกาไง เธอสบายดีใช่ไหม แคทเธอรีน” “เรียกแคทเฉยๆก็ได้มั้ง ฉันสบายดี แล้วนายล่ะ” “สบายดี เพิ่งจะกลับมาเมืองไทยน่ะ แล้วเธอล่ะ เรียนจบแล้วนี่” “ใช่ อีกสองเดือนฉันก็จะกลับอเมริกา จะกลับไปเรียนต่อปริญญาโทน่ะ” “ขยันเรียนเหมือนเดิมเลยนะ” กวินพูดพร้อมกับมองใบหน้าสวยของอดีตเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ “หลายปีแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน ฉันจำได้ว่าฉันเจอนายครั้งสุดท้ายตอนที่เราไปเรียนพิเศษที่นิวยอร์ก นายมีแฟนหรือยัง” “ยัง” เขาตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะส่งแก้วแอลกอฮอล์ให้แคทเธอรีน หญิงสาวยกแก้วขึ้นกระดกดื่มไปครึ่งแก้ว “ฉันไม่อยากจะเชื่อว่านายยังโสด” หญิงสาวพูดพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา “ฉันพูดจริงๆ แล้วเธอล่ะ มีแฟนหรือยัง” กวินย้ำและถามกลับ “ฉันก็ยังไม่มีแฟน” “เชื่อได้เหรอ สวยขนาดนี้” เขาจ้องหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่ชอบการมีแฟนแบบผูกมัดน่ะ” ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น เพราะตัวเขาเองก็ไม่ชอบการผูกมัดเหมือนกัน “เธอคิดเหมือนกันกับฉันเลยนะ ฉันก็ไม่ชอบการผูกมัด” เขาจ้องมองดวงตาหญิงสาว เพื่อบ่งบอกว่าตอนนี้เขาต้องการอะไร “ฉันอยากแดนซ์ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยดิ” (พรึ่บ) หญิงสาวถือวิสาสะดึงมือหนาให้เดินตามหลังไป ทั้งสองหยุดยืนใกล้ๆกลุ่มนักท่องราตรี ที่กำลังเต้นไปตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนาน สองแขนเรียวยื่นไปโอบรัดลำคอแกร่ง จากนั้นจึงวาดลายส่ายสะโพกตามจังหวะดนตรีอย่างยั่วยวน “เธอเมาใช่ไหม” กวินกระซิบถามข้างๆหูหญิงสาว พร้อมกับยื่นมือไปโอบเอวบาง “ก็ไม่เมานะ มึนๆนิดหน่อย” แคทเธอรีนตอบกลับ และขยับเข้าไปใกล้ร่างแกร่งจนหน้าอกของเธอชนเข้ากับหน้าอกของเขา กวินเลื่อนสายตาลงมองหน้าอกอวบใหญ่ ที่แทบจะล้นทะลักชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิง “เธอกำลังยั่วฉัน” “เปล่า ฉันไม่ได้ยั่ว นายต่างหากที่กำลังมองเรือนร่างของฉัน” “ก็เธอทำให้ฉันมองไง” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างๆหูเล็ก ผู้ชายอย่างเขามีความต้องการเรื่องบนเตียงสูงพอสมควร แคทเธอรีนเองก็ต้องการกวินเหมือนกัน “ไปคอนโดฉันไหม” หญิงสาวกระซิบถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “ไกลหรือเปล่าล่ะ ถ้าคอนโดของเธออยู่ไกล แถวๆนี้ก็ได้นะ” กวินตอบกลับ ขณะที่มือหนากำลังลูบไล้เอวบาง “ไม่ไกลหรอก นั่งรถแท็กซี่ประมาณสิบห้านาที ไปกันเถอะ” (พรึ่บ) หญิงสาวจูงมือหนาเดินฝ่ากลุ่มคนที่กำลังเต้นอย่างสนุกสนาน ทั้งสองเดินมายังลานจอดรถภายในผับแห่งนั้น “บอกทางนะ” เขาบอกแคทเธอรีนทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนรถหรู หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะโน้มตัวไปจู่โจมกวินด้วยการซุกไซ้ซอกคอแกร่ง “อ่า...ใจร้อนจังเลยนะ” เขาพูดพร้อมกับเชิดหน้าให้หญิงสาวได้ลุกล้ำอย่างถนัด “ก็ฉันอยาก...นายรู้ไหม ฉันแอบชอบนายมาตั้งแต่ตอนที่เราเรียนพิเศษด้วยกันแล้วนะ วันนี้ฉันมีโอกาสได้กลับมาเจอนาย เรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือ” แคทเธอรีนพูดพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนกวิน นิ้วเล็กจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออก “ไม่รอไปถึงคอนโดก่อนเหรอ” กวินถามคนที่กำลังก้มหน้าซุกไซ้ลงไปใกล้ๆแก่นกายของเขา “นายก็ขับรถไปสิ คอนโดxx ซอยx” เธอตอบกลับก่อนจะใช้ปากดูดรูดแก่นกายลำใหญ่ กวินกัดฟันนิ่วหน้าระบายอารมณ์เสียวกระสันไปพร้อมกับทำหน้าที่ขับรถ คอนโดมิเนียมหรูกลางกรุง “ซี้ด...ฮึ่ม...อ่า...เร็วสิแคท ฉะ...ฉันใกล้จะแตกแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่า สั่งคนที่กำลังโยกขย่มอยู่บนตัวของเขา มือหนาสองข้างออกแรงบีบหน้าอกใหญ่แต่ดูหย่อนคล้อย เหมือนกับคนที่ผ่านศึกมามากพอสมควร หญิงสาวออกแรงขย่มรัวๆตามคำสั่งของคนใต้ร่าง (ตับ~ตับ) “อ๊า...อื๊อ...แน่นมากเลยวิน ของนายใหญ่มากอ่ะ ฉันไม่ไหวแล้ว!” ร่างทั้งสองกระตุกเกร็ง หลังจากที่เขาและเธอเล่นบทสวาทกันนานนับชั่วโมง เกราะป้องกันถูกถอดออกจากแก่นกายลำใหญ่ แล้วโยนมันทิ้งลงพื้นห้อง มือหนาควานหาเสื้อผ้าเพื่อที่จะนำมาสวมใส่ (พรึ่บ) แคทเธอรีนยื่นแขนไปสวมกอดร่างแกร่ง และแนบแก้มลงที่แผ่นหลังหนา “ต่ออีกไม่ได้เหรอวิน” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ฉันจะกลับแล้ว” มือหนาจับข้อมือเล็กออกจากเอวของเขา “แต่ฉันยังอยากอยู่เลย” “ถุงยางหมดแล้ว” “ถุงหมดก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ฉันกินยาคุมก็ได้” “ไม่! ปล่อยฉัน ฉันจะกลับบ้าน” กวินขึ้นเสียงใส่แคทเธอรีนด้วยอารมณ์หงุดหงิด หญิงสาวคลายมือออกทันที คนอย่างกวินจะกินผู้หญิงแต่ละที เขาต้องใช้เกราะป้องกันตลอด แคทเธอรีนทำได้แค่มองร่างสูงเดินออกจากห้องไป ห้าปีต่อมา “แม่คะ วันนี้หวานเลิกเรียนช้า หวานคงกลับมาช่วยแม่ขายข้าวแกงไม่ทัน แม่ขายคนเดียวนะคะ เดี๋ยวหวานจะมาช่วยเก็บร้านหลังกลับจากมหาลัย” นางสาววนิดา นักศึกษาปี 3 คณะบริหารธุรกิจ ในวัย 21 ปี บอกมารดาที่กำลังลงมือทำอาหารอยู่ในครัว นับตั้งแต่วันที่สองแม่ลูกย้ายออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ นางวารีได้ยึดอาชีพขายข้าวแกง เพื่อหารายได้ส่งเสียลูกสาวให้เรียนสูงๆ วนิดาเป็นเด็กขยันตั้งใจเรียน และช่วยงานมารดาของเธอตลอด “หวานไปเรียนเถอะลูก แม่ขายคนเดียวได้ ตั้งใจเรียนนะ” นางวารีบอกลูกสาว ทั้งๆที่วันนี้ นางรู้สึกเวียนหัวและหน้ามืด “ค่ะแม่ งั้นหวานไปแล้วนะ” (พรึ่บ) (โครม!) “แม่!" อยู่ๆนางวารีก็เป็นลมล้มหัวฟาดพื้น วนิดารีบวิ่งเข้าไปประคองร่างมารดาของเธอเพื่อให้ลุกขึ้นนั่ง แต่คนที่ล้มลงไปกลับนอนแน่นิ่งไม่รู้สึกตัว ทำให้วนิดาตกใจและกังวลใจเป็นอย่างมาก “แม่! แม่อย่าเป็นอะไรนะ!” --------------------------------------------
Latest chapter
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ NC20+(จบบริบูรณ์)
ตอนพิเศษ NC20+(จบบริบูรณ์)สี่เดือนต่อมาวนิดาและกวินเข้าพิธีแต่งงานกันในคฤหาสน์หรู แขกที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่เป็นญาติและเพื่อนสนิทของเจ้าบ่าวเจ้าสาว และก่อนหน้าที่เขาจะเข้าพิธีแต่งงาน เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นประธานบริษัท สืบทอดจากคุณปู่ณวัตน์ เจ้าบ่าวเจ้าสาวป้ายแดงถูกส่งเข้าห้องหอ ส่วนญาติและเพื่อนสนิท กำลังพากันสังสรรค์กันอย่างสนุก โดยปล่อยให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวได้ใช้ชีวิตในห้องหอกันอย่างมีความสุขทั้งสองอาบน้ำชำระร่างกายและสวมชุดนอนเรียบร้อย“คุณเมียครับ”“คะ?”“ผลิตลูกกันเลยนะครับ พี่อยากมีลูกแล้ว”(พรึ่บ)“ว้าย!”(จุ๊บบบ)“อ๊ะ”ริมฝีปากหนาจูบเข้าที่ปลายยอดยกผ่านชุดนอน นิ้วหนาเริ่มทำการปลดกระดุมเสื้อนอนแขนยาว แล้วค่อยๆดึงออกจากร่างขาวบาง“นมใหญ่มากครับ ใหญ่เกินตัวจริงๆเลย”(จ๊วบ จุ๊บ)“อ๊ะ...พี่วิน หื่นจังเลย”“หื่นตรงไหนครับ แค่ดูดนมเมียเอง ยังไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย”มือหนาดึงขอบกางเกงออกจากเอวบางโยนลงที่พื้น ร่างบางเปลือยเปล่านั่งยั่วยวน กวินรีบถอดเสื้อและกางเกงขายาวออก ร่างหนารีบโถมเข้าไปบดจูบ ริมฝีปากหนาประกบริมฝีปากเล็กอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน (จ๊วบๆๆๆ)มือหนาบีบเคล้นเต้านมใหญ่สองข้าง
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2“เฮ้ย! ไอ้วิน มึงมานั่งในร้านอาหารแม่กูได้ไงวะ มึงมากับใคร เห็นนั่งอยู่คนเดียว แต่สั่งอาหารเต็มโต๊ะ ยังไงวะเนี่ย”เมฆินทร์เดินเข้ามาเห็นกวินนั่งอยู่ภายในร้านอาหารญี่ปุ่น บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หลายจาน แต่กวินไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเลยสัก เขาเอาแต่มองพนักงานเสิร์ฟคนสวยอยู่ตลอดเวลา “ถ้ากูไม่สั่งอาหาร กูก็นั่งอยู่ในร้านไม่ได้ไง”กวินตอบกลับ เมฆินทร์นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“แล้วมึงมีเหตุผลอะไรถึงอยากมานั่งอยู่ในร้านแม่กูวะ กูไม่เคยเห็นมึงมาทานอาหารที่นี่เลยสักครั้ง แปลกนะมึง”“หึ...”เมื่อเห็นเพื่อนรักไม่ได้ตอบกลับอะไร แถมเอาแต่นั่งกอดอก กวาดสายตามองตามใครบางคน เมฆินทร์จึงหันไปมองยังทิศทางที่กวินมองไป เขาถึงกับขมวดคิ้ว เพราะมั่นใจว่าเพื่อนรักกำลังมองจ้องไปที่วนิดา“อะไรของมึงวะ อย่าบอกนะว่า...จะตามมาทวงหนี้น้องน้ำหวาน มึงก็ขายผับไปแล้ว ได้ยินข่าวว่ามึงยกหนี้ให้น้องน้ำหวาน นี่มึงเปลี่ยนใจจะตามมาทวงเงินเหรอวะ”ที่เมฆินทร์พูดแบบนั้น พ่อเขาไม่ได้รู้อะไรมาก เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่แปรเปลี่ยนของคนทั้งคู่“ใช่ กูมาทวงหนี้”กวินพูดพร้อมกับยักคิ้วให้เพื่อนรัก“โธ่เอ๊ย ไอ้หน้าเลือด มึงไม่ค
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1ตลอดทั้งวัน กวินไม่เป็นอันทำอะไร เขาเอาแต่เดินออกไปที่หน้าห้องทำงาน เพื่อจะได้มองเห็นวนิดาอย่างที่ใจเขาต้องการ “คุณกวินต้องการเอกสารอะไรหรือเปล่าคะ ดิฉันเห็นคุณกวินเดินออกมาตรงนี้หลายรอบแล้ว”เลขาก้อยเอ่ยถามกวิน เพราะเขาเปิดประตูเดินออกมาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของวนิดาหลายต่อหลายครั้ง“เอ่อ...ผมจะมาดูเอกสารที่น้องน้ำ...เอ่อ...เอกสารที่คุณน้ำหวานเอาไปให้ผมเซ็นน่ะครับ”กวินตอบคำถามแบบตะกุกตะกัก “เอกสารมีปัญหาอะไรเหรอคะ หรือว่าคุณกวินยังไม่ได้อ่านก่อนจะเซ็น”เลขาก้อยถามกลับ“เอ่อ...ผมอ่านเรียบร้อยแล้ว และเซ็นไปแล้วด้วย แต่ผมไม่มั่นใจว่าผมเซ็นครบหรือเปล่า ก็เลยออกมาดูน่ะ คุณน้ำหวานช่วยเอาเอกสารฉบับเดิมเข้าไปในห้องของผมด้วยนะครับ”วนิดาช้อนตาขึ้นมองคนเจ้าเล่ห์ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบกลับอะไร ร่างสูงได้เดินกลับเข้าห้องทำงานของเขาไปเสียแล้ว“แปลกจัง วันนี้คุณกวินกินยาผิดซองหรือเปล่าน๊า...”เลขาก้อยพูดพึมพำด้วยท่าทางงุนงง“น้องน้ำหวานเอาเอกสารไปให้คุณกวินอีกรอบเถอะ”“ค่ะ พี่ก้อย”ทำไมวนิดาจะไม่รู้ว่า มันเป็นแผนของกวิน เขาทำแบบนี้เพราะต้องการให้เธอเข้าไปหา เธอเองก็ยังคงสับสน ทั้งๆที่
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ เจอกันอีกครั้ง(บทสุดท้าย)
“สวัสดีค่ะ ท่านรองประธาน เลขาก้อยให้ดิฉันเอาเอกสารมาให้ท่านรองประธานเซ็นค่ะ”“!”น้ำเสียงหวานบอกกล่าวคนที่กำลังยืนหันหลังให้เธอ กวินถึงกับสะดุ้ง เขาจำน้ำเสียงที่เคยคุ้นได้ดี แม้เวลาจะผ่านไปหลายเดือน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดต่อ และไม่ได้เจอเธออีกเลย แต่เขาก็ไม่เคยลืมผู้หญิงที่ชื่อน้ำหวาน เธอยังอยู่ในหัวใจของเขาตลอดเวลา เขาคิดว่าตัวเองหูแว่ว คงจะคิดถึงหญิงสาวจนได้ยินเสียงเธอ เขาจึงไม่หันไปมองที่ต้นเสียง“ท่านรองประธานคะ ดิฉันเอาเอกสารมาให้เซ็นค่ะ”วนิดาเรียกรองประธานอีกครั้ง เพราะเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจกับคำที่เธอเรียกตอนแรก หรือเขาอาจจะไม่ได้ยิน เมื่อกวินมั่นใจว่าเขาไม่ได้หูแว่ว และกลิ่นตัวที่เขาเคยสูดดมมาก่อน ทำให้เขาจำได้ว่า กลิ่นหอมนี้เป็นของใคร ทำไมคนที่เรียกเขาถึงได้มีกลิ่นตัวเหมือนวนิดาเหลือเกินชายหนุ่มวางหนังสือลงที่ชั้นด้านบน แล้วหมุนตัวเพื่อจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน“!...น้ำหวาน!”“!...คุณ...คุณวิน”ตอนที่ 36 เจอกันอีกครั้ง(ตอนจบ)(พรึ่บ)เขาโผเข้ามากอดร่างวนิดาด้วยความดีใจ ร่างเล็กถูกลำแขนแกร่งโอบกอดไว้แนบแน่น ราวกับจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตของเขาอีก หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่ค
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ฝึกงานวันแรก
ตอนที่ 35 ฝึกงานวันแรกเวลาผ่านไปหลายเดือน วนิดาจิตใจเข้มแข็งขึ้นมามาก แม้ว่าเธอจะยังไม่ลืมกวิน และเรื่องราวต่างๆที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา แต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนตอนแรกๆ ความอ่อนแอ ความผิดหวัง และความเสียใจ บทเรียนต่างๆที่เธอได้เจอมากับตัวเอง มันทำให้เด็กสาวคนหนึ่ง เข้มแข็งมากขึ้นกว่าเดิม “ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว สถานีต่อไป เตรียมตัวฝึกงานสินะ”ไอรดาพูดกับเพื่อนรักทั้ง 3 คน ซึ่งก็คือ วนิดา ปลา และแพท “ดีมากเลยอ่ะ ฉันจะได้ไปฝึกงานที่เชียงใหม่ ตื่นเต้นมากๆ อาจารย์เลือกสถานที่ฝึกงานให้ถูกใจฉันมากเลยอ่ะ”แพทพูดขึ้น“แหมๆๆ อิจฉาคนจะได้ไปภาคเหนือนะ ส่วนฉันก็คงจะได้เที่ยวทะเลที่ชลบุรีอย่างเดียว ก็ดีนะ ฝึกงานไม่ไกลจากบ้านอ่ะ”ปลาพูดกับเพื่อนๆ“ฉันก็อยากไปภาคเหนือเหมือนกัน แต่ได้ฝึกงานที่บริษัทของพี่ชายตัวเองซะงั้น”ไอรดาพูดพร้อมกับทำท่าทางเบื่อๆเซ็งๆ ทางด้านวนิดา อาจารย์เป็นคนเลือกให้เธอฝึกงานในกรุงเทพฯ เพราะเธอต้องดูแลมารดา ไม่สามารถเดินทางไปฝึกงานไกลๆได้ และบริษัทที่วนิดาจะเข้าไปฝึกงาน เป็นฝ่ายติดต่อมาโดยตรง เพื่อให้ทางมหาวิทยาลัยส่งนักศึกษาไปฝึกงานในบริษัทนั้น คุณสมบัติของว
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ จากกันทั้งน้ำตา
ตอนที่ 34 จากกันทั้งน้ำตา3 วันผ่านไปวันเวลามันช่างยาวนาน สำหรับ 3 วันของวนิดา เธอเข้ามาที่ผับหรูในเวลา 21.00 น. (แอ๊ดดด)หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เธอคุ้นเคย แต่ภายในห้องนั้นกลับมีแต่ความว่างเปล่า แม้แต่กลิ่นน้ำหอมของเจ้าของห้อง ก็ไม่มีหลงเหลือให้ได้กลิ่น เธอมั่นใจได้ว่า กวินไม่ได้อยู่ที่นี่ นับตั้งแต่วันที่เธอหยุดงาน (แอ๊ดดด)วนิดาหันกลับไปมองที่หน้าประตู คนที่เข้ามาในห้องไม่ใช่กวินทร์ แต่เป็นเอ็ม“อ้าว น้ำหวาน พี่นึกว่าคุณวินมาแล้ว พี่ก็เลยเข้ามาดูน่ะ”เอ็มพูดกับเธอ“คุณวินไปไหนเหรอคะ หวานคิดว่าคุณวินอยู่ที่นี่ทุกวันซะอีก”เอ็มค่อนข้างแปลกใจ ที่วนิดาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ได้เข้ามาที่นี่ นับตั้งแต่วันที่เธอหยุดงานจนถึงตอนนี้“พี่ก็นึกว่าคุณวินพาน้ำหวานไปเที่ยวที่ไหน เพราะเห็นหายไปพร้อมกัน”“อ๋อ...เอ่อ...”(แอ๊ดดดด)ยังไม่ทันที่วนิดาจะได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงที่คุ้นเคยเปิดประตูเดินเข้ามาพอดี“คุณวิน!”(พรึ่บ)วนิดาโผเข้ากอดร่างแกร่งที่เดินเข้ามาใกล้เธอ หญิงสาวรู้สึกดีใจ เธอโอบกอดเขาไว้แน่นด้วยความคิดถึง มือหนาลูบลงที่ศรีษะเล็กอย่างอ่อนโยน เอ็มเปิดประตูออกไปจากห้อง เพื่อให้คนท
You may also like
รวมเรื่องสั้นเสียวๆจบในตอน เล่ม1
เหมือนแพ44.3K viewsบอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ
เจียงซือซัน54.3K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย660.6K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่520.5K views(3P) คุณแพรรัมภาเธอควบสามีสองคน
นิพานัน2.6K viewsทาสรักพันธะลับ
ปลายฟ้า/ไรท์เกว223 viewsอดีตเด็กข้างบ้าน กลายเป็นเมียประธานสุดฮอต!
เซเรีย1.2K viewsกลรักปีนเกลียว
คุณน้ำอิง223 views
