บทนำ

บทนำ

          กลิ่นเนยหอมหวานลอยคลุ้งไปทั่วครัวเบเกอรี่ของโรงแรมออทัมน์ สวีท ธามม์ พาให้เช้าวันศุกร์ดูเหมือนจะเริ่มต้นการทำงานขึ้นอย่างนุ่มนวล...

          ถ้าไม่ติดว่าประตูบานสวิงถูกผลักเปิดเข้ามาแรงจนกระแทกผนังดัง ปัง!

          ชายหนุ่มวางถาดขนมที่มีครัวซองต์อยู่หลายชิ้นไว้บนโต๊ะปั้นแป้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง..

          “ใครเป็นคนเอาครัวซองต์แบบนี้ออกไปให้แขกกิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเย็นเยียบของชยางกูร ผู้จัดการทั่วไปหรือพนักงานมักจะเรียกเขาสั้น ๆ ว่า จีเอ็ม (GM:General Manager) 

          เด็กฝึกงานหญิงคนหนึ่งแสดงสีหน้าตกใจอย่างคนมีพิรุธ สังเกตว่าเธอกำลังลนลานทำตัวไม่ถูก

          “เอ่อคือ...คือว่า” หญิงสาวหน้าตาใสซื่อเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ ไม่เป็นตัวของตัวเอง จนอัญญาต้องรีบเข้ามาช่วย

          “มายด์เอาแป้งไปใส่เครื่องให้พี่หน่อยไป” เธอให้เด็กฝึกงานไปทำงานอย่างอื่นแทน เรื่องชี้แจงปัญหากับเจ้านาย เดี๋ยวเธอจัดการเอง

          “อันเป็นคนให้น้องฝึกงานเอาออกไปเองค่ะ จีเอ็มมีปัญหาอะไรเหรอคะ” หญิงสาวร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มผู้ช่วยกุ๊ก หันหน้ามาตอบคำถามเจ้านายด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่ได้ตื่นเต้นหรือตกใจที่วันนี้มีผู้บริหารระดับสูงเดินเข้ามาถึงในครัว

          “แล้วใครเป็นคนอบขนม?” ชยางกูรเค้นเสียงทุ้มต่ำถามเธออย่างจงใจ เหมือนรู้ว่าใครเป็นคนทำขนมในถาดตรงหน้านี้

          “อันเองค่ะ” เธอตอบหน้าตายทั้งที่ไม่ได้เป็นคนอบครัวซองต์ถาดที่เขาถือเข้ามา

          ความจริงคือน้องฝึกงานที่เธอพึ่งไล่ไปนั่นแหละเป็นคนทำเอง เพราะน้องคะยั้นคะยอขอทำด้วยตัวเอง เธอเห็นว่าน้องมีความใฝ่รู้ใฝ่เรียนอยากเก่งจึงปล่อยให้ทำเอง แต่ดันตั้งอุณหภูมิผิดไปทำให้ตัวครัวซองต์แทนที่จะมีสีนวลทองน่ากิน กลับมีสีคล้ำเกินเห็นเป็นรอยไหม้เล็ก ๆ ที่มุมแป้ง

          ซึ่งมันก็เป็นความผิดของเธอเช่นกันที่ปล่อยให้น้องทำโดยไม่ได้คุมหน้างานเอง

          อัญญาจึงแก้ปัญหาโดยการเอาขนมเตานี้ไปให้หัวหน้าพิจารณา หัวหน้าลองชิมดูแล้วรสชาติก็ไม่ได้ผิดเพี้ยนไปจากเดิม จึงอนุญาตให้ปล่อยออกไป แขกที่เลือกทานครัวซองต์ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครโวยวายเลยสักคน จะมีก็แต่...

          “คุณคิดว่าหน้าตาของขนมมันใช้ได้เหรอ ถึงกล้าเอาไปเสิร์ฟให้แขกกิน”

          พนิตาเคลื่อนสายตาจากชายหนุ่มลงไปเหลือบมองครัวซองต์ทุกชิ้นโดยผ่าน ๆ “มันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่คะ” เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

          “คุณใช้ตาไหนดู นี่คุณเรียกว่ามาตรฐานของโรงแรมห้าดาวเหรอ?” เขาพูดช้า ๆ ราวกับกลัวอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจ ทั้งยังแฝงไปด้วยความเสียดสีเต็มที่

          “ก็ทำตามสูตรที่หัวหน้าครัวให้มานะคะ” เธอเอ่ยน้ำเสียงอย่างคนไม่มีแววสำนึกผิด มีแต่ความมั่นใจจนเขาแอบหมั่นไส้

          “สูตรเดียวกันแต่ทำไมครัวซองต์ที่คุณทำออกมามันถึงคนละสีกับทุกวันที่ผมเคยเห็น” ชยางกูรเลิกคิ้ว สายตาคมกริบกวาดมองเธอเหมือนกำลังอ่านนิสัยจากท่าทาง

“หรือคิดว่ามีเส้นสายใหญ่โต...จะทำยังไงตามใจตัวเองก็ได้งั้นเหรอ?” ชายหนุ่มเน้นคำว่า เส้นสายใหญ่โต จนคนฟังรู้สึกไม่พอใจ ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมาให้เห็นในทันที

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชยางกูรกล่าวหาว่าเธอกล้าหือกับเขาเพราะมีเพื่อนสนิทที่ชื่อ ‘พนิตา’ ภรรยาของเจ้าของโรงแรมที่ชื่อ ‘นภัทร’ ซึ่งนภัทรก็เป็นเพื่อนสนิทของชยางกูรเช่นกัน

          ชยางกูรเคยไล่เธอออกด้วยเหตุผลที่เธอแอบคุยโทรศัพท์ในเวลางาน ทำผิดกฎระเบียบของโรงแรมแถมยังทำให้งานมีปัญหา โดนแขกคอมเพลน แต่แทนที่เธอจะได้หางานใหม่ อัญญายังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ในครัวมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะได้บารมีของพนิตาช่วยไว้นั่นเอง 

         

          ตั้งแต่นั้นมาชยางกูรก็คอยจับตาดูอัญญามาโดยตลอด ไม่ว่าเธอจะขยับตัวทำอะไรก็ดูจะไม่ถูกใจเขาไปเสียทุกอย่าง

          อัญญาก็พอจะรู้ตัวว่าตัวเองถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ แต่เธอไม่สนใจ

         ยอมหักไม่ยอมงอ เธอมาทำงานเพื่อหาประสบการณ์และเงินตราเท่านั้น ใครจะเกลียดจะชังก็ช่างเขาปะไร แค่อย่ามาทำให้เธอเดือดร้อนเป็นพอ...

          ไม่งั้น...ตาต่อตา ฟันต่อฟัน แน่

“มีเส้นสายก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์สิคะ” หญิงสาวกล้าต่อปากต่อคำด้วยถ้อยคำที่ยียวนกวนประสาทของเขาสุด ๆ เธอไม่สนใจอารมณ์ด้านมืดของเจ้านายแม้แต่น้อย

          “ยอมรับเต็มปากเต็มคำแล้วสินะว่าอยู่มาได้ถึงทุกวันนี้เพราะใช้เส้น”

          ไหน ๆ เขาก็คิดแบบนี้แล้วคงต้องไหลไปตามน้ำ “ใช่ค่ะ”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มมุมปากพร้อมกับแค่นขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างคนพ่ายแพ้ว่า

          “ฮึ ๆ ขนาดเรื่องใหญ่กว่านี้คุณยังรอด งั้นเรื่องนี้ผมก็คงต้องยอมคุณสินะ”

“คุณก็น่าจะรู้นี่คะ”

          สิ้นเสียงบทสนทนาของทั้งคู่ สายตาคมกริบจ้องปะทะกับดวงตากลมโตราวกับ

ศัตรูคู่อาฆาตกันมาแต่ชาติปางก่อน

          ต่างคนต่างไม่ยอมกัน แม้จะอยู่ในสถานะที่แตกต่างกันมากก็เถอะ

         เจ้านายกับลูกน้อง

          อัญญาไม่สนใจคำขู่ของเขา

          ชยางกูรไม่สนใจว่าเธอจะเส้นใหญ่สักเพียงไหน

         แล้วเขาสองคนจะลงเอยด้วยคำว่า “รัก” กันได้ยังไง….