1

ครอบครัวของฉัน

         By: อัญญา

          พรึบ!

          “เฮ้อ...คนบ้าเอ๊ย! หาเรื่องกันอยู่ได้ไม่เว้นแต่ละวัน” ฉันทิ้งร่างที่อ่อนล้าลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงภายในห้องพัก ก่อนจะก่นคำบ่นถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบหาเรื่องฉันได้ตลอด

          นึกถึงใบหน้าที่หล่อแต่ไร้หัวใจของเขาทีไรมันก็ปรี๊ดขึ้นมาทุกที อยากจะข่วนหน้าด้วยกรงเล็บทั้งสิบนิ้วสักที ผู้ชายแบบไหนกันชอบรังแกผู้หญิงตัวเล็ก ๆ

          ไม่ใช่แค่ครั้งแรกที่ฉันโดนเขาตำหนิอย่างวันนี้ เคยมีหนักกว่านี้อีก ถามว่ากลัวเขามั้ย?

          บอกเลยว่า “ไม่” แค่โทรหาเพื่อนรักของฉัน “พิ้งค์พราว” ระบายอารมณ์ที่ขุ่นมัวเพราะโดนจีเอ็มกลั่นแกล้ง แค่นั้นยัยพราวก็พร้อมไปอ้อนคุณธามม์สามีของเธอให้มาจัดการกับเพื่อนสนิทของเขาได้แล้ว ฮ่า ๆ มีเหรอจะสู้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อย่างเจ้าของโรงแรมได้

          คิดไปคิดมาฉันก็แอบร้ายเหมือนกันนะ ทำไงได้ ฉันจำเป็นต้องหาเงิน ยายกับน้องสาวรอรับเงินจากฉันอยู่ทุกเดือน ขืนโดนไล่ออกในยามที่เศรษฐกิจย่ำแย่แบบนี้ คนข้างหลังจะกินอะไร

          “ขอโทษนะพราวที่ฉันชอบเอาปัญหาไปให้เธอช่วยตลอดเลย”

          ทว่าช่วงนี้คงต้องทำงานอย่างระมัดระวังมากขึ้น เพราะพราวกำลังตั้งครรภ์น่าจะได้สองสัปดาห์แล้ว หลังจากที่แต่งงานกับคุณธามม์ผ่านมาสองเดือน เพื่อนของฉันก็มีเบบี๋เรียบร้อย จะคอยเอาเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจไปรบกวนเพื่อนไม่ได้

          ฉันต้องสะกดคำว่า “เกรงใจ” ให้ขึ้นใจ

          ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น

          (ดีค่ะพี่สาว) ยังไม่ทันอ้าปากพูด ปลายสายก็เอ่ยทักทายฉันก่อน

          “ว่าไงจ๊ะน้องสาว อย่าบอกนะว่าตังค์หมดแล้ว นี่พึ่งกลางเดือนนะจ๊ะ”

         รัญญ์ หรือ รัญญา น้องสาวแท้ ๆ ของฉันเอง เธอกำลังเรียนบัญชีตอนนี้อยู่ปีสี่แล้ว อีกแค่อึดใจเดียวฉันก็จะโล่งใจเพราะน้องสาวเรียนจบสักที ต่อไปคงให้เธอหาเงินใช้ด้วยตัวเอง หลังจากที่เปย์มาหลายปี

          (เดี๋ยวสิพี่อัน รัญญ์ยังไม่ทันเอ่ยปากขอตังค์เลย นี่เห็นน้องเป็นคนเห็นแก่เงินขนาดนั้นเลยเหรอคะ?) 

          ก็ปกติที่น้องสาวของฉันโทรมาทีไรก็จะโทรมาขอเงินซะส่วนใหญ่ จนฉันหลอนไปหมดเวลาเห็นสายยัยรัญญ์โทรเรียกเข้ามา 

          “มีอะไรล่ะถ้าไม่ใช่เรื่องเงินหรือว่ายายไม่สบายเหรอ?” ฉันนึกขึ้นมาได้ว่ายัยรัญญ์อยู่กับยายสองคน ช่วงนี้ยายหน้ามืดบ่อย ๆ เพราะมีโรคประจำตัวคือโรคความดันโลหิตสูงและเบาหวาน 

          (ถ้ายายป่วยฉันคงไม่มัวแต่พูดเล่นกับพี่อยู่แบบนี้หรอกจ้ะ)

          “แล้วแกมีเรื่องอะไร”

          (พรุ่งนี้หยุดรึเปล่า)

          “ไม่นะ ทำไม? มีอะไร?”

          (ได้ไงอะพี่ นี่ลืมวันเกิดน้องตัวเองเหรอ สัญญาแล้วไงว่าทุกปีเราจะต้องมาฉลองงานวันเกิดด้วยกันไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของพี่หรือของยายหรือของฉันอะ) ยัยรัญญ์ร่ายยาวเสียงดัง นึกหน้าเธอออกเลยว่ากำลังยกปากเป็นตัวสระอิ หน้างออยู่แน่ ๆ

          ฉันไม่ได้ลืมวันเกิดน้องสาวตัวเองหรอกแค่อยากแกล้งตัวแสบแค่นั้นแหละ อย่างที่ยัยรัญญ์พูดครอบครัวของฉันมีกันแค่สามคนคือยาย ฉันและรัญญ์ ส่วนอีกสองคนที่เป็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดฉันกับน้องมา ไม่รู้พวกเขาไปอยู่ไหนกัน

          ตั้งแต่พ่อกับแม่แยกทางกัน ท่านก็ไปคนละทิศคนละทาง ทิ้งฉันกับน้องไว้ให้ยายวัย 60 ปีเลี้ยง ตอนนั้นฉันน่าจะ 17 ปี แต่ก็ต้องทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนให้จบและเพื่อแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายของยายด้วย

          ตอนนั้นฉันรู้สึกโกรธแม่กับพ่อมาก ทว่าในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว มันเฉยชาเหมือนหัวใจได้ตายด้านไปแล้ว ต่อให้พวกท่านกลับมาฉันคงไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไรแล้ว

          ปัจจุบันครอบครัวของฉันมีแค่ “ยายหอม หรือ ยายหอมนวล” กับยัยรัญญ์ เท่านั้น

          “เจอกันพรุ่งนี้ พี่หยุดและขอลางานเพิ่มอีกหนึ่งวันเรียบร้อย”

          (จริงดิ) น้ำเสียงดีใจเหมือนเด็กน้อยทำฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ยัยรัญญ์ถูกฉันเลี้ยงมากับมือ เธอคงรู้สึกเห็นพี่สาวเป็นแม่ไปแล้วมั้ง

          “พรุ่งนี้เจอกัน เจ้าของวันเกิดอย่าลืมเตรียมอาหารสุดหรูไว้ต้อนรับแขกด้วยนะ”

          (หรูสุดก็มีแค่หมูกระทะแหละพี่ แต่ถ้าอยากได้แบบมิชลินกว่านี้ พี่ก็โอนตังค์เพิ่มให้ฉันสิ) 

          “ฝันไปเถอะย่ะ”

          (ฮ่า ๆ ๆ นึกแล้วว่าต้องพูดคำนี้)

          “รู้ก็จำด้วย แล้วก็ใช้เงินอย่างมีสติ ประหยัดช่วยพี่กับยายด้วย”

          (เข้าใจแล้วค่ะ)

          “อย่ารับปากลอย ๆ ต้องทำให้ได้นะ เสื้อผ้าไม่ต้องเอฟมาเยอะก็ได้ ล้นตู้แล้วมั้ง”

          (น้องซื้อต่อเพื่อนมาถูก ๆ นะพี่อัน บางตัวเพื่อนก็ให้มา)

          “จ้า เก่าใครใหม่เรา สถานะทางการเงินของเราใช้ของมือสองนั่นแหละถูกแล้ว”

          (ค่ะพี่สาว งั้นฉันวางล่ะนะ เจอกันพรุ่งนี้ บายค่ะ) 

          “ด..เดี๋ยวสิ”

          ยังไม่ทันได้พูดกับยายเลยยัยรัญญ์ก็รีบวางไปแล้ว สงสัยมีสายซ้อน

          ฉันวางสายจากน้องสาว สายตาก็เหลือบไปมองเตียงนอนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้อง ที่ที่เคยมีพิ้งค์พราวนอนอยู่ตรงนั้น ส่วนตอนนี้วางเปล่าเพราะพราวไปนอนวิลล่ากับสามีของเธอแล้ว

          “คิดถึงเธอจังพราว” ฉันแอบใจหายอยู่บ่อยครั้งที่หันไปเห็นเตียงที่เคยมีเพื่อนสนิทนอนอยู่ แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า พอนึกว่าขณะนี้เพื่อนคงมีความสุขอยู่กับสามีฉันก็ยิ้มออกมาได้

          ยินดีกับเพื่อนเสมอเมื่อเพื่อนรักได้ดิบได้ดี มันไม่ใช่ความรู้สึกอิจฉา แต่มันเป็นแค่ความรู้สึกของคนเหงาที่ไร้คนคุยคนหนึ่งเท่านั้น

          เลือกที่จะโสดก็ต้องอยู่ในโหมดของความอ้างว้างแบบนี้สินะ

          อยากออกไปปาร์ตี้จัง...