บทที่ 5 ประวัติศาสตร์ของเรา

ต่อมาวันงานเลี้ยงที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้น โจซิเฟียได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนอีกคนว่า ฮาเปอร์อยู่โรงพยาบาล เพื่อนหล่อนได้พยายามทำแท้งเพราะตั้งท้องได้สามเดือน แต่หมอช่วยเอาไว้ได้ทันทั้งแม่และลูก ฮาเปอร์ลาออกจากมหาวิทยาลัยและไม่ติดต่อกับโจซิเฟียอีกเลย หายไปจากชีวิตของหล่อนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

“เอ้า มัวแต่นอนถอนหายใจเฮือกๆ จะอาบน้ำหรือเปล่าล่ะยะ ฉันจะอาบก่อนละนะ ง่วงสุดขั้วแบบนี้ถ้าฉันสลบคาห้องน้ำหล่อนก็ช่วยลากออกมาด้วยก็แล้วกัน”

เชอร์ล็อกกล่าวเสร็จก็ถอดชุดสวมเสื้อคลุมสีชมพูจี๊ดจ๊าดเดินเข้าไปในห้องน้ำ

โจซเฟียขยับตัวลุกขึ้นอย่างเมื่อยล้า เพิ่งมีโอกาสได้มองสำรวจไปรอบห้องนอนของเขา โทนสีเทาน้ำเงินแซมทอง ชุดเครื่องนอนสีน้ำเงินริ้วขาว เฟอร์นิเจอร์โทนน้ำเงิน...สรุปว่าเขาชอบสีน้ำเงิน

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะอยากสอดรู้สอดเห็น โจซิเฟียเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบิลท์อินตลอดผนังออกดู ภายในส่วนใหญ่เป็นชุดสูท เสื้อเชิ้ตเสื้อยืดหลากสี กางเกงสแล็คสีดำ กางเกงยีนส์มีหลายสิบตัวแขวนเรียงรายเป็นระเบียบ เสื้อสีขาวกับน้ำเงินมีมากที่สุด ตู้รองเท้าแยกต่างหาก หญิงสาวเดินไปดึงลิ้นชักทุกลิ้นชักในตู้ แอบสงสัยว่าตลอดเวลาหลายปีมานี้เห็นฮาเปอร์ส่งจดหมายมาให้เขาเยอะแยะไปหมด เขาจะยังเก็บมันเอาไว้อยู่หรือเปล่า

ชั้นบนสุดมีกล่องไม้วางตรงมุมด้านใน โจซิเฟียหาเก้าอี้มายืนแล้วหยิบมันลงมาดู ขอยอมเสียมารยาทอย่างอดใจไม่ไหวหน่อยเถอะ

ภายในนั้นมีเอกสารที่โจซิเฟียมองดูแล้วไม่ใช่จดหมายจึงเก็บมันเข้าที่ตามเดิม มีอัลบั้มภาพเก่ามากอยู่ในนั้น หญิงสาวเปิดออกดู เป็นรูปเด็กชายที่ทำให้โจซิเฟียชะงักนิ่งมอง เบนจามินตอนเด็กหรือนี่ ร่างผอมบาง อายุน่าจะประมาณสิบขวบไม่เกินนั้น ใบหน้าจ้องกล้องเขม็งไม่มีรอยยิ้ม ท่าทางดุและไม่มีความกลัวในดวงตาของเด็กชายในรูปภาพ โจซิเฟียได้ยินเจมส์เล่านิดหน่อยว่าเบนจามินโตมากับบ้านเด็กกำพร้าหรืออะไรประมาณนั้น หัวใจกระตุกกับสายตาทรงพลังคู่นั้น

พลันหญิงสาวก็เห็นสมุดปกสีน้ำเงิน...ไดอารี่เหรอ? เขาเขียนไดอารี่เป็นด้วยหรือ? โจซิเฟียนั่งไปบนเก้าอี้ไม่ได้รู้สึกผิดกับการละลาบละล้วงของส่วนตัวของเขาในครั้งนี้แม้แต่น้อย ถือว่าเทียบไม่ได้เลยกับการที่เขาละลาบละล้วงล่วงเกินเนื้อตัวของหล่อนถึงสามครั้งน่ะ หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเอง

ตรงกลางไดอารี่ถูกคั่นด้วยอะไรบางอย่าง โจซิเฟียเปิดมันกางออก มีรูปภาพซ้อนกันอยู่หลายใบ มันเป็นรูปภาพของ...

“ว้อท!”

เสียงอุทานดังออกมากับตัวเอง สายตาจ้องมองรูปภาพในมือ ภาพแต่ละภาพเป็นภาพหล่อนทั้งนั้น เป็นต้นว่า ตอนงานเลี้ยงปาร์ตี้กับเพื่อนฝูงที่เพนต์เฮาส์ของสเตฟาน หล่อนยืนคุยกับไทสัน ภาพหล่อนให้ดิเอโก้ขี่หลังตอนพาไปเดินเล่นหน้าโรงแรมแกรนด์เอ็มซี ซึ่งนานมาแล้ว ตอนที่หล่อนมาทำงานที่ลาสเวกัสช่วงบริษัทมาถ่ายทำภาพยนตร์ครั้งนั้น จำได้ว่าเขาเองก็เป็นคนพาเจฟิโอมาเดินเล่น ตอนนั้นคือตอนที่วีรตามีเรื่องสำคัญต้องชำระความกับสเตฟาน

พระเจ้า! รูปเขาจูบหล่อนตอนงานเลี้ยงปาร์ตี้ของแซมกับโซเฟีย! หน้าเขาเลอะไปด้วยลิปสติกโดยเฉพาะที่ปาก ใครเป็นคนถ่ายกันนี่!

โจซิเฟียรีบพลิกดูด้านหลัง เห็นมีข้อความเขียนเอาไว้ว่า...

ฟ้องด้วยภาพ

*มึงจะจริงจังไปหน่อยไหมไอ้เบน...อื้อหือ ดีที่ไอ้เจมส์มันมัวแต่จูบเมียมันอยู่ เลยไม่ทันได้เห็นมึงจูบน้องมันเหมือนคนตายอดตายอยากแบบนี้...* กูรู้ว่าพระเจ้ากำลังจะลงโทษคนบางคนที่บังอาจท้าทายพระองค์ อาเมน เหอะๆ...

​โจซิเฟียอ่านเสร็จก็หน้าแดง ไม่แน่ใจว่าเป็นลายมือของใคร แต่จากภาษาเขียนคิดว่าน่าจะเป็นเมอร์ฟีหรือไม่ก็สเตฟาน​

ในภาพหล่อนยืนหลับตา เขาโอบตรงเอวและอีกมือจับตรงท้ายทอยของหล่อนไว้ ใบหน้าคมสันได้เส้นเงาสวย หากคนไม่รู้มาเห็นภาพนี้จะรู้สึกว่ามันเป็นภาพคู่รักกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มและโรแมนติกมาก โจซิเฟียหัวใจเต้นแรงรีบเก็บภาพสอดเข้าไปตามเดิม หากก่อนจะปิดสมุดไดอารี่สายตาก็เหลือบไปเห็นประโยคสั้นๆ เขียนตวัดเล่นหางสวย ลายมือคนกะล่อนเจ้าชู้นั่นล่ะ

เจอสามเด้งวันนี้... แต่ก็สะใจดีเหมือนกัน คุณทอมคงจะฝันร้ายไปอีกนานคราวนี้...

โจซิเฟียปิดสมุดไดอารี่เก็บใส่กล่อง หัวใจเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุมได้ ทำไมเบนจามินต้องเขียนบันทึกอะไรที่เกี่ยวกับหล่อนด้วย แล้วรูปเหล่านั้น!

“เลวมาก คลำไม่มีหางเป็นเอารึไง” เสียงก่นด่าดังออกมา