บทที่ 6 ประวัติศาสตร์ของเรา

“อ้าว ด่าใครยะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้หล่อนสัญญาว่าจะพาฉันตะลุยเวกัส อย่าลืมเสียล่ะ”

เสียงเชอร์ล็อกดังขึ้นพร้อมกับเดินเช็ดผมสีบลอนด์ทองขยุกขยิกไปมา

“หิวน้ำ” โจซิเฟียเอ่ยขึ้น

“ฉันด้วย แกไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปเอาเอง”

เสียงสะดีดสะดิ้งของนังเชอร์ดังขึ้นพร้อมกับทำท่ายิ้มย่องแลบลิ้นเลียปากแผลบอย่างที่โจซิเฟียไม่ไว้ใจมันเอาเสียเลย กลัวมันจะทำแผนของหล่อนแตกก่อนวันฮอลิเดย์จะสิ้นสุด

“เฮ้ย ฉันออกไปเอาให้ แกแต่งตัวนอนรออยู่นี่แหละ”

โจซเฟียรีบเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูห้องนอนออกไป

แสงไฟสลัวเปิดตรงมุมที่เป็นเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ห้องของเขากับเจมส์นั้นคล้ายกับห้องสวีทของโรงแรม ไม่มีครัวเป็นสัดส่วนมีเพียงเคาน์เตอร์บาร์ พวกเขามักไปฝากท้องกับวีรตาบนเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บางครั้งก็อาศัยห้องอาหารของโรงแรม สั่งรูมเซอร์วิสหรือไม่ก็เดลิเวอรี่ตามสไตล์การใช้ชีวิตของหนุ่มโสด

โจซิเฟียค่อยย่องผ่านห้องนั่งเล่น ตรงโซฟาตัวใหญ่ ร่างสูงนอนเหยียดยาวมีผ้าแพรคลุมตรงส่วนกลางกายถึงหน้าอก ท่าทางกำลังหลับสนิท หญิงสาวย่องไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเย็นมาสองขวดแล้วค่อยๆ ปิด

“ทำไมต้องย่องขนาดนั้นด้วย”

เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นข้างหลัง โจซิเฟียสะดุ้งโหยงตกใจด้วยไม่ได้ยินเสียงเขาสักนิดเดียวว่าลุกมาตอนไหน ก็มันแค่สองนาทีเองที่หล่อนเห็นเขานอนเหยียดยาวอยู่ตรงโซฟา

“อีตาบ้า ตกใจหมด!”

หล่อนหันมาด่าทันที เบนจุดยิ้มที่เห็นหล่อนตกใจจริงๆ เขานอนหรี่ตามองตั้งแต่ได้ยินเสียงหล่อนเปิดประตูห้องนอนแล้วล่ะ เห็นท่าย่องเหมือนตีนแมวของหล่อนก็ต้องแอบยิ้มขำในความมืด เห็นหล่อนถือขวดน้ำอยู่สองขวดจึงเอื้อมมือไปแย่งมาเปิดขวดหนึ่งแล้วยกดื่ม หล่อนทำตาโตอ้าปากหวอ

“เสียมารยาท นั่นมันของเชอร์ล็อก ทำไมไม่เปิดหยิบเอาเองฮึ!” หล่อนแหวใส่

“ของผมทั้งตู้นั่นแหละ เปิดหยิบใหม่สิ คุณยืนขวางผมอยู่ผมเปิดตู้หยิบเองได้ไง คิดบ้าง ปากมีแต่พูดแหวๆ สูงปรี๊ดแบบนี้ไม่สงสารหลอดคอมั่งรึไง”

เขาโต้ตอบพร้อมกับยกน้ำขึ้นดื่มต่อ โจซิเฟียทำเสียงฮึดฮัดใส่ด้วยความไม่สบอารมณ์แต่ก็ยอมหันกลับไปเปิดตู้หยิบน้ำมาอีกขวดหนึ่ง

“หลีกไป โจจะเข้าห้อง” เขายืนขวางหล่อนอยู่ในคราวนี้

“รีบไปหาแฟนล่ะสิ อย่าทำเสียงดังนักล่ะ ห้องผมไม่กันเสียง ขี้เกียจจินตนาการและฝันร้าย”

เขาเอ่ยพร้อมกับทำหน้ายียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างมากในสายตาของโจซิเฟีย หญิงสาวอยากเอาขวดน้ำยัดปากสุนัขของเขายิ่งนัก แต่สิ่งที่ทำก็คือการยิ้มเยาะ

“ต้องขอโทษล่วงหน้านะ ถ้าหากโจกับเชอร์ล็อกจะเผลอทำเสียงดังออกมาน่ะ เพราะเรามาฮอลิเดย์กัน อาจจะเต็มที่กันตามที่ตั้งตารอคอยมานาน ทนเอาหน่อยก็แล้วกันนะเบนจามิน แค่คืนเดียวเอง”

หล่อนลอยหน้าลอยตาพูด เบนชะงักอึ้งไป นึกภาพหล่อนทำกิจกรรมบางอย่างที่ต้องส่งเสียงดังกับผู้ชายคนอื่นแล้วในใจรู้สึกวาบโหวงแปลกประหลาดนัก

“ผมละอยากรู้ว่าคุณเปลี่ยนรสนิยมทางเพศตั้งแต่เมื่อไหร่กันฮึโจ”

เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับขยับเข้ามายืนประชิด โจซิเฟียต้องถอนร่นจนหลังไปชนกับตู้เย็น เขาจงใจก้าวตามมายืนแนบ ร่างบางถูกขังอยู่ระหว่างตู้เย็นกับร่างสูงล่ำสันที่โจซิเฟียรับรู้ได้ถึงไอร้อนระอุบางอย่างแผ่พลังออกมาจนหล่อนสัมผัสได้จากเสื้อผ้าที่แนบกันอยู่

“หรือว่า อืม... จะเปลี่ยนตั้งแต่ถูกผมจูบ? หึหึ”

เขาก้มมากระซิบอีกครั้งวางขวดน้ำไว้หลังตู้แล้วใช้แขนข้างหนึ่งเท้าตู้เย็น นิ้วมือเรียวยาวยกมาแกล้งพันผมหล่อนเล่นอย่างตั้งใจกวนโทสะ โจซิเฟียกำขวดน้ำไว้ทั้งสองมือที่เวลานี้อยู่วางอยู่บนอกของเขา

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะเบนจามิน เชอร์ล็อกจะเข้าใจผิด โจจริงจังกับเขานะ คุณเลิกยั่วประสาทโจเสียทีได้ไหม!”

หล่อนตะคอกเสียงเข้มแต่เบาเพราะคงกลัวเชอร์ล็อกจะได้ยิน เบนกระตุกยิ้มก้มไปใช้จมูกกดไปบนแก้มนวลที่เขาไม่เคยลืมกลิ่นหอมกรุ่นนั้น

“เลิกเป็นทอมทำไมไม่บอกผม” เขาทำตากริ่มอย่างที่โจซิเฟียรู้สึกขนตรงลำคอตั้งซู่

“คนเลว หยุดเลย อ๊าย ขยะแขยงนะจะบอกให้ ปล่อย!”

หล่อนผลักอกเขาอย่างแรง แต่เบนโอบแขนไปรอบเอวบางดึงมาแนบร่างสูงของเขามากขึ้น รู้สึกสะใจที่เห็นความหวาดกลัวในดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยของหล่อน คงกลัวแฟนจะออกมาเห็นล่ะสิ หึ!

เบนไม่แน่ใจว่าเวลาอยู่ใกล้หล่อนทำไมเขาถึงอยากจะแกล้งหล่อนอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหล่อนกับผู้ชายผมทองในห้องนอนของเขา ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่อยากปล่อยให้หล่อนกลับเข้าไปในห้องนอนนั้นอีกเลย