Mag-log inแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
กว่าจะจับใส่กุญแจมือได้ก็ใช้เวลาไปครู่ใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ชลนิภาสงบอยู่ดี ยิ่งถูกควบคุมมากเท่าไรเธอยิ่งบ้าคลั่งกรีดร้องเสียงดังออกมาอย่างไม่พอใจเต็มที่ แล้วพยายามทุกวิธีที่จะสลัดข้อมือของตัวเองให้หลุดให้ได้ โดยไม่สนว่าข้อมือของตัวเองจะเป็นเช่นไรหยาดโลหิตสีแดงสดไหลย้อยออกมาอย่างไม่ขาดสา
บทที่32คำขอโทษหลังจากที่เสียงกัมปนาทของปืนกระบอกหนึ่งซึ่งอยู่ในมือของชลนิภาสิ้นเสียงลง นายตำรวจสามนายก็เข้ารวบตัวของชลนิภาได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ลั่นไกปืนอีกครั้งส่งผลทำให้เธอได้แต่กรีดร้องลั่นอย่างไม่พอใจ แล้วพยายามสะบัดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ตัวเองหลุดออกจากพันธนาการนี้ไปให้ได้แต่ด้วยกำลั
ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ขาทั้งสองข้างของตัวเองต้องเหยียดเกร็งและตึงอย่างสุดกำลัง พอถูกเจ้านายที่เป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่งชกเข้าไปที่ข้อพับอย่างเต็มแรงที่สามารถจะเค้นออกมาได้ ร่างทั้งร่างจึงทรุดลงไปกองอยู่บนพื้นเบื้องล่างแบบทันทีทันใด และในขณะเดียวกันนั้นเองสารวัตรนัทพอเห็นว่า ชลนิภาเสียท่าให้กับเด็
พอเห็นว่าเจ้านายเป็นเพียงเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง ซึ่งไม่มีศักยภาพพอที่จะทำอะไรอย่างที่ชณาธิปพูดให้ได้ยินชลนิภาจึงเหลียวหน้าหันไปมองใบหน้าของตำรวจนายหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล แล้วพูดออกไปว่า “ไปเอาตัวมันมา” จากนั้นจึงหันหน้ากลับไปสนใจไอดินอีกทีส่วนทางด้านนายตำรวจที่ถูกชลนิภาใช้ให้ไปจัดการกับคนที่ถือหมายจับ เขาก



![What is a divorce? [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



