Masukแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
และทันทีที่ใต้หล้าเดินเข้ามาด้านในห้องพัก เจ้านายก็สาวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่าย พร้อมกับยื่นมือไปจับแขนทั้งสองข้างอย่างดีใจ แล้วพูดออกมาว่า “ปี้ใต้หย้าจะมาเย่นกับนายนายหยอฮับ (พี่ใต้หล้าจะมาเล่นกับนายนายเหรอครับ)”ได้ยินเช่นนั้นใต้หล้าจึงพยักหน้าลงเป็นคำตอบกลับไป พร้อมกับพูดออกไปว่า “ใช่พี่อยากเล่นกับเจ้า
บทที่25เจ้านายกับการมาเยือนของชณาธิปหลังจากครอบครัวเพื่อนสนิทของตัวเองรวมไปถึงตัวของเจ้าขุนสาวเท้าเดินออกไปจากห้องพักแล้ว ไอดินก็พ่นลมหายใจยาวๆ ออกมาหนึ่งทีอย่างหมดเรียวหมดแรงเต็มที่ เพราะสิ่งที่ตัวเองได้รับมาในวันนี้มันค่อนข้างที่จะหนักหนามากเกินไปผ่อนลมหายใจได้เพียงครู่เดียว เขาก็ได้ยินเสียงขอ
พอเดินมาถึงดีแลนก็ยอบกายลงเล็กน้อย เพื่อให้ใบหน้าของเขาเสมอกับผู้เป็นบุตรชาย แล้วถามออกไปว่า “แน่ใจนะว่าเราอยากเล่นกับน้องเจ้านายจริงๆ”ใต้หล้าจึงพยักหน้าลงเป็นคำตอบกลับไป ก่อนจะพูดออกไปว่า “งั้นก็ตามใจไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ปะป๋าจะมารับนะครับ”ใต้หล้าที่ได้ยินเช่นนั้นจึงฉีกยิ้มกว้างออกมาทันใด ก่อนจะพยักห
ได้ยินเช่นนั้นเจ้านายจึงเหลียวหน้าหันไปมองไอดินทันที แต่เห็นแววตาของผู้เป็นมารดากำลังไหวสั่นเต็มที เขาจึงพ่นลมหายใจออกมาหนึ่งที แล้วยอมเดินตามใต้หล้าไปโดยที่ไม่พูดอะไรพอเห็นว่าเด็กน้อยทั้งสองพากันไปเล่นที่มุมหนึ่งของห้อง แม้จะไม่ไกลเท่าไร แต่มันก็ทำให้เขาสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาออกมาว่า







![เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)