Ep.4 เพื่อน?

Ep.4 เพื่อน?

ถึงกำหนดวันที่เพทายต้องมาที่จันทบุรีเพื่อตรวจงานตามแผน โครงการก่อสร้างโรงแรมใหญ่คืบหน้าไปมาก เขาใช้เวลาประชุมสรุปกับทีมงาน ก่อนจะมีการนัดคุยต่อเล็กน้อยที่ร้านอาหารในเมือง

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย เพทายก็ดูเหมือนจะมีจุดหมายต่อไปในใจ เขาเดินออกมาจากร้านอาหารแล้วหันไปสั่งลูกน้องให้ขับรถไปสวนธาราพฤกษ์ทันที

แต่ยังไม่ทันก้าวขึ้นรถ เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เพทาย เดี๋ยวก่อน”

เขาหันกลับไปมองอย่างนิ่งๆ เห็นหญิงสาวร่างสูงแต่งตัวหรูหราเดินตรงมาทางเขา แพทเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก พวกเขาเติบโตมาในแวดวงเดียวกัน เพราะคุณพ่อของทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน

“มีอะไร”

“ขอติดรถกลับด้วยสิ คุณพ่อฉันจะคุยงานต่ออีกหน่อย ฉันไม่อยากรอ”

“ฉันไม่สะดวก”

“อย่างกดิ แค่ขอติดรถกลับเอง”

“ฉันไม่…” เขากำลังจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันพูดจบ

“ก็บอกแล้วไง นายจะทำธุระอะไรยังไงก็เรื่องของนาย แต่ฉันไม่อยากไปต่อกับคุณพ่อ เบื่อ ปวดหัว มีแต่เรื่องงาน งาน งาน แล้วก็งาน”

“น่ารำคาญ”

“นี่ นายว่าฉันเหรอ”

“ไปแล้วก็อย่าวุ่นวาย ถ้ารอไม่ได้ก็หาทางกลับเอง” เขาเปิดประตูรถพลางตอบนิ่งๆ แพทสะบัดหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งขึ้นรถอย่างหงุดหงิด

“ชิส์~ ก็ได้”

สวนธาราพฤกษ์ 

“ถึงแล้วครับนาย”

เสียงของลูกน้องดังขึ้นขณะที่รถคันหรูค่อยๆ ชะลอจอดหน้าสวนธาราพฤกษ์ ในระหว่างทางหลังจากที่เพทายส่งข้อความแชตบอกอัญชันแล้ว เขาก็พักผ่อนสายตาแต่ไม่ได้หลับ จนกระทั่งลูกน้องคนสนิทเอ่ยบอกผู้เป็นเจ้านายของตัวเอง เขาจึงรีบลืมตาขึ้นทันที

“นายจะซื้อผลไม้เหรอครับ”

ธาม ลูกน้องคนสนิทอีกคนถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะเขาไม่เคยเห็นนายของตัวเองสนใจผลไม้มาก่อนเลย ปกติสิ่งที่เพทายชอบมีแค่ไวน์และเหล้าชั้นดีเท่านั้น เพทายไม่ตอบอะไร เขาก้าวขาลงจากรถไปเงียบๆ แต่ในระหว่างนั้นแพทยังคงนั่งรอในรถ เพราะอากาศร้อนเธอไม่อยากลงจากรถไป

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายชอบทานผลไม้ขนาดนี้” ตุลย์พึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย

“ไม่ต้องเสือกเรื่องของนาย” ธามถึงแม้จะสงสัยไม่ต่างกัน แต่มันเป็นเรื่องของเจ้านายไม่ควรไปก้าวก่าย

ด้านในรถ แพทยังคงนั่งอยู่ที่เบาะหลัง มือบางถือโทรศัพท์ไว้ในมือ เธอไม่ได้คิดจะตามลงไปเพราะอากาศร้อนอบอ้าว เธอเพียงลดกระจกลงเล็กน้อยแล้วเอนหลังพิงเบาะด้วยท่าทีเบื่อหน่าย

เพทายก้าวผ่านรั้วไม้สีขาวเข้าสู่สวนจนไปถึงประตูบ้าน อัญชันที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์เพลินๆ ก็สะดุ้งด้วยเสียงเรียกด้านหลัง

“อัญอัญ”

“พี่เพทาย เข้ามาข้างในก่อนสิคะ”

… “เอ๊ะ วันนี้แต่งตัวทางการจังเลยค่ะ”

“มาคุยงานน่ะ”

“ค่ะ”

“ขอน้ำอัญชันหน่อย”

“วันนี้ไม่เหมาอะไรเหรอคะ คิก~”

“หึ มีให้เหมาไหมล่ะ”

“ล้อเล่นค่ะ พี่เพทายเล้นเหมาทุกวัน ผลไม้ออกผลไม่ทันแล้ว ช่วงนี้ผลไม้ไม่มีขายเลยค่ะ มีแต่ขายราคาส่งให้พ่อค้าแม่ค้า”

“ดีแล้ว จะได้ไม่เหนื่อย”

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ช่วยคุณพ่อขายของหาเงินจ่ายค่าเทอม สนุกดีออกค่ะ”

เพทายมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่อนลงกว่าเดิม เห็นแล้วรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

… “งั้นนั่งรออัญแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวอัญไปเอาน้ำมาให้ค่ะ” เธอยิ้มหวานก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในบ้าน เส้นผมปลิวเบาๆ ตามแรงลม

ภายในรถ

“นั่นใครน่ะ”

เสียงของแพทดังขึ้นพร้อมสีหน้าไม่พอใจ เธอเอียงตัวมองออกไปนอกกระจก เห็นเพทายเดินเข้าไปในบ้าน และเมื่อมองเข้าไปในตัวบ้านมองเห็นหญิงสาวหน้าหวานคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก

“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง”

แพทเอ่ยถามลูกน้องของเพทายด้วยน้ำเสียงติดเหวี่ยงอย่างหงุดหงิด ทั้งสองคนต่างก็งุนงงที่โดนเหวี่ยงใส่ มาด้วยกัน เห็นพร้อมกัน พวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ลูกน้องสองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า ตุลย์กับธามมองหน้ากันงงๆ ไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี

“พวกผมก็ไม่ทราบครับคุณแพท” ธามตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้สุภาพที่สุด

“ชิส์ ไม่ได้เรื่องสักนิด” เธอพ่นลมหายใจแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด

“ฉันลงไปดูสักหน่อยดีกว่า” แพทเปิดประตูลงจากรถทันทีด้วยท่าทีไม่พอใจ อยากรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

ตุลย์และธามอยากจะห้ามแต่ก็ห้ามไม่ทัน แม้ทั้งสองจะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ใช่ว่าจะต้องสนใจเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายขนาดนั้น เว้นเสียว่า…

“มึงคิดเหมือนกูไหมไอ้ธาม” ตุลย์พูดเสียงเบาๆ พลางเหลือบมองไปทางเพทายกับหญิงสาวในบ้าน

“เออ เงียบปากเอาไว้”

“ไม่น่าล่ะ นายขับรถมาจันฯแทบทุกวัน แถมยังมาคนเดียว มาเกี๊ยวสาวนี่เอง”

“อยากเห็นหน้าว่ะ ใครที่ทำให้จิตใจนายกูอ่อนไหวได้ขนาดนี้”

… “เราไปนั่งที่ศาลาตรงนั้นดีกว่า ลมเย็นดี”

“อืม ก็ดี เผื่อนายจะเรียกใช้อะไร”

.

.

“น้ำอัญชันมาแล้วค่ะ” อัญชันเดินออกมาจากบ้านด้วยแก้วน้ำสีม่วงใสในมือ พร้อมรอยยิ้มหวานที่เพทายคุ้นเคย

“อัญอัญ”

“คะ” 

“คุณพ่อล่ะ” เขาถามพลางมองไปรอบสวนเหมือนกำลังหาใครบางคน

“วันนี้คุณพ่อเข้าสวนกับคนงานค่ะ”

“ท่านได้บอกอะไรหรือเปล่า” เพทายพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนถามต่อด้วยเสียงที่ฟังดูจริงจังขึ้นกว่าเดิม

“ไม่นะคะ มีอะไรหรือเปล่า”

“พี่ขออนุญาตคุณพ่อดูแลอัญอัญ”

“...”

“ดูแลแบบคนรัก”

“...” หัวใจอัญชันเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดในความเงียบ

“อัญอัญตกลงไหม” น้ำเสียงเขานุ่มลงเล็กน้อย แต่แววตามั่นคงจนทำให้เธอใจแทบจะละลายตรงนั้น

“ละ แล้วคุณพ่อบอกว่ายังไงคะ”

“ท่านบอกแล้วแต่อัญอัญตัดสินใจ”

“อัญ มะ ไม่รู้” หัวใจเธอเต้นถี่ ร้อนวูบวาบขึ้นใบหน้า เธอพูดตะกุกตะกักและวางตัวไม่ถูก

“มองหน้าพี่ครับ” เพทายยกมือจับปลายคางอัญชันเบาๆ 

“...”

“ถ้าไม่ปฏิเสธ พี่ถือว่าอัญอัญตกลง”

ทันใดนั้นเพทายโน้มหน้าเข้ามา มือหนาประคองใบหน้าเล็กเอาไว้ เขาสบตาเธอนานราวนาที ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

อัญชันสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ขัดขืน เธอหลับตาพริ้มอย่างประหม่า ปล่อยให้ความอุ่นวาบจากริมฝีปากเขาซึมลึกลงไปในหัวใจ

เพทายจูบเธอช้าๆ อย่างเอาแต่ใจ เขาขบเม้มเบาๆ ราวกับอยากทำมากกว่านั้น จนกระทั่งเขากำลังจะสอดลิ้นเข้าไป แต่อัญชันตกใจรีบผลักอกเขาออก

มันคือจูบแรก เธอวางตัวไม่ถูกเมื่อโดนลุกล้ำ อัญชันหน้าแดงจัด ใจเต้นรัวเหมือนจะระเบิด

“พี่ถือว่าอัญอัญตกลงนะ”

“...”

“อัญอัญ เธอปฏิเสธพี่ไม่ได้อีกแล้วนะ”

อัญชันใบหน้าเปลี่ยนสีอย่างเห็นได้ชัด เธอเขินอายจนไม่กล้าตอบอะไรออกไป ส่วนคำตอบก็ตามนั้น ตามที่เพทายพูด เธอตกลง เต็มใจ อยากลองมีความรักในเวอร์ชั่นแฟนดูสักครั้ง

ในระหว่างที่เพทายกำลังลูบหัวคนตัวเล็กอย่างเบามือ กลับมีเสียงหวานอีกคนดังขัดจังหวะขึ้น

“เพทาย เสร็จยัง” ทั้งอัญชันและเพทายหันไปมองทันที แพทยืนกอดอกมองอยู่ สีหน้าไม่พอใจปนตกใจ

“...”

“ใครให้เธอเข้ามา”

“ก็รอในรถมันน่าเบื่อนี่ ว่าแต่คนนี้ใครเหรอ”

“แฟน” เพทายจับมืออัญชันไว้แล้วตอบสั้นๆ

“แฟน?” แพทถามซ้ำอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอมองอัญชันหัวจรดเท้าด้วยสายตาแปลกๆ แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มทันที

✨✨✨