Ep.3 ขยันขับรถมาหา

Ep.3 ขยันขับรถมาหา

บ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง

“นายครับ ผมขอแจ้งตารางงานสัปดาห์หน้าครับ” เสียงของ ตุลย์ ลูกน้องคนสนิทดังขึ้นพร้อมไอแพดในมือ

“อืม ว่ามา”

“สัปดาห์หน้าต้องเดินทางไปจันทบุรีเพื่อตรวจงานครับ แต่งานนี้ถ้านายไม่สะดวก ผมไปแทนได้”

ตุลย์ลูกน้องคนสนิทของเพทายได้รายงานตารางให้เจ้านายของตัวเองฟัง แม้เพทายจะยังเรียนอยู่ แต่เรื่องงานพ่อก็ของเขาก็มอบหมายให้ทำแทนอยู่เสมอ แทบจะเป็นเพทายทุกงานที่ออกโรงแทนพ่อของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่ติดขัดอะไร เพราะมันต้องทำอยู่แล้ว

“กูไปเอง”

“ให้ผมขับรถให้ไหมครับ” ตุลย์เสนอด้วยความเคยชิน

“ไม่ต้อง”

ตรวจงานไม่ได้หมายถึงแค่ดูความคืบหน้าของโครงการทั่วไป แต่คือการไปดูสถานที่ก่อสร้าง โรงแรมขนาดใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็นหนึ่งในโครงการสำคัญของครอบครัว

โรงแรมนี้ไม่ได้มีแค่ห้องพักหรู สปา และห้องจัดเลี้ยงเท่านั้น เบื้องหลังยังมีธุรกิจพิเศษสีเทาที่ถูกวางแผนไว้อย่างแนบเนียนนั่นคือ คาสิโนลับ ที่เขาตั้งใจเปิดควบคู่กันไปในพื้นที่เดียวกัน

ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเพทายอย่างรอบคอบ ตั้งแต่การติดต่อหน่วยงาน การจ่ายค่าดำเนินการ ไปจนถึงส่วนใต้โต๊ะที่จำเป็นต่อการเปิดทางธุรกิจในเงามืด

เขาจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อย ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีใครกล้าขัด เพราะนี่คืออาณาจักรที่เพทายกำลังสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเอง

สองวันผ่านไป

จันทบุรี (สวนธาราพฤกษ์)

แม้จะยังไม่ถึงกำหนดวันที่ต้องมาดูงานตามแผน แต่เพทายกลับไม่อาจอยู่เฉยได้ ใจเขาร้อนรนจนต้องขับรถมาที่นี่ เหตุผลเดียวในใจมีเพียงอยากเห็นใบหน้าหวานของใครบางคนที่ทำให้เขาคิดถึงจนใจเจ็บ

ขายาวก้าวขาลงจากรถคันหรู และวันนี้ไม่ใช่รถคันเดิมเหมือนครั้งก่อนหน้า อัญชันกำลังช่วยพ่อจัดเรียงกระถางต้นไม้อยู่ เมื่อเสียงเครื่องยนต์ดับลง เธอหันไปมองโดยไม่ตั้งใจ แต่เพียงเห็นคนที่ก้าวขาลงจากรถ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นทันที

คนนี้อีกแล้ว… 

“อัญอัญ” เสียงทุ้มเรียกชื่อเธออย่างคุ้นเคยทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งที่สอง แล้วชื่อสองพยางค์แบบนั้นมันเหมือนคนเป็นแฟนใช้เรียกกันมากกว่าหรือเปล่า ทำไมเขาถึงเรียกแบบนั้น

“พี่เพทาย เอ๊ะ เมื่อกี้เรียกว่าอะไรนะคะ”

“อัญอัญ” เขาตอบเรียบๆ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากนักจากเขา

“...”

“สะดวกแบบนี้”

“แล้วแต่จะเรียกเลยค่ะ” เธอยังไม่บอกสักหน่อยว่าไม่สะดวกให้เรียก แต่เขาพูดชิงตัดหน้าเสียก่อนราวกับกลัวเธอจะห้ามปราม

“อ้าวพ่อหนุ่ม วันนี้มาซื้ออะไรล่ะ” ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ เสียงของคุณพ่ออัญชันก็ดังขึ้นจากด้านใน

“สวัสดีครับ คุณ…” เพทายหันไปยกมือไหว้อย่างสุภาพ

“ผมธารา แต่ไม่ต้องเรียกชื่อผมเต็มยศขนาดนั้นก็ได้ อยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะ”

“งั้นผมขอเรียกว่าคุณพ่อ”

“...” ฉันตกใจที่พี่เทพายขอเรียกคุณพ่อว่าแบบนั้น เจอกันแค่สองครั้ง เขากล้าพูดได้เต็มปากขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วฉันกับเขาก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเลยด้วยซ้ำ

“เอาเถอะพ่อหนุ่ม เรียกอะไรก็ได้หมดนั่นแหละ ว่าแต่วันนี้จะมาเหมาผลไม้อีกหรือไง”

“ครับเหมา แล้วก็อยากดูพันธุ์ไม้”

“งั้นยัยอัญไปช่วยแนะนำพ่อหนุ่มเขาหน่อยลูก ส่วนผลไม้เดี๋ยวพ่อกับคนงานเก็บใส่ถุงไว้ให้”

“ค่ะคุณพ่อ”

“งั้นพี่เพทายเชิญทางนี้ค่ะ อัญจะพาไปดู”

“เดี๋ยว” เสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลัง

“คะ” อัญชันหันกลับมาพร้อมดวงตาสงสัย

“อยากกินน้ำอัญชัน”

“อ๋อ งั้นนั่งรอตรงนั้นก่อนค่ะ เดี๋ยวอัญไปทำให้”

“อืม”

น้ำอัญชันเป็นเครื่องดื่มที่อัญชันทำติดบ้านไว้แทบทุกวันเพราะเธอชอบดื่มมาก และมันมีเรื่องราวพิเศษที่ผูกพันกับชีวิตของเธอตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก

ตอนที่คุณแม่ของเธอกำลังตั้งครรภ์ ท่านอยากดื่มน้ำอัญชันทุกวันจนกลายเป็นนิสัย คุณพ่อธารามักจะต้มให้ดื่มประจำ และนั่นเองคือที่มาของชื่อ ‘อัญชัน’ ที่ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ช่วยกันตั้งไว้เพื่อเป็นความทรงจำแทนความรัก

แต่วันนี้ คุณแม่ของเธอไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว ท่านจากไปอย่างสงบด้วยโรคภัยตั้งแต่อัญชันอายุยังน้อย เหลือเพียงคุณพ่อธาราที่กลายเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว เขาทั้งทำสวน ดูแลกิจการ และเลี้ยงลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความรักและความทุ่มเททั้งหมดของหัวใจ

คุณพ่อไม่เคยคิดจะมีครอบครัวใหม่เลยสักครั้ง เขามีความสุขแค่ได้เห็นลูกสาวยิ้ม และพยายามทำทุกอย่างให้ชีวิตของเธออบอุ่นและไม่ขาดความรัก

“น้ำอัญชันมาแล้วค่ะ” เสียงหวานของอัญชันดังขึ้น เธอยื่นแก้วน้ำเย็นสีม่วงใสให้เพทายพร้อมรอยยิ้มเรียบง่าย เพทายรับแก้วมามองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นเสียงเรียบ

“ถ้าฉันอยากกินทุกวันต้องวันต้องทำยังไง”

“ลองปลูกไหมล่ะคะ แล้วก็เอาดอกอัญชันมาต้มสกัดน้ำออกมา แค่นั้นก็ได้ทานแล้วค่ะ”

“หึ” เพทายยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย เธอช่างใสซื่อไม่รู้อะไรเสียเลย รสชาติหอมอ่อนๆ ชื่นใจจนเผลอยิ้มมุมปาก

และเหมือนอย่างเคย เพทายและอัญชันขับรถออกไปแจกผลไม้ให้คนงานก่อสร้างอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ที่เดิม พวกเขาเปลี่ยนจุดไปเรื่อยๆ จนคนงานในละแวกนั้นเริ่มคุ้นหน้าทั้งคู่

ระหว่างทางกลับ เพทายอาศัยจังหวะพูดคุย หยอดคำพูดบ้าง ล้อเล่นบ้าง จนในที่สุดเขาก็ใช้ทั้งความเจ้าเล่ห์และความนุ่มนวลหลอกล่อให้อัญชันยอมให้เบอร์โทรศัพท์และไลน์สำเร็จ

ในทุกๆ วัน เพทายจะดั้นด้นขับรถจากบ้านตัวเองมายังจังหวัดจันทบุรีทุกวันจนลูกน้องสงสัย ว่าทำไมเจ้านายถึงต้องเดินทางเอง และไม่ให้ใครติดตามมาด้วย

เพทายเข้าออกบ้านสวนธาราพฤกษ์บ่อยขึ้น จนสนิทกับพ่อของอัญชันและสนิทกับอัญชันมากขึ้น จนกระทั่งเพทายกลับไป ธาราจึงอยากถามลูกสาวตัวเองจากสิ่งที่ท่านสังเกตเห็น

“พ่อว่าเพทายชอบลูกสาวของพ่อนะ” ธาราเอ่ยทักในตอนที่กำลังทานข้าวด้วยกัน

“มะ ไม่ใช่หรอกค่ะคุณพ่อ” อัญชันซ่อนอาการเอาไว้ไม่มิด แก้มนวลสีขาวก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพู

“ผู้ชายด้วยกันมองออก ถ้าเขาชอบลูกสาวพ่อขึ้นมาจริงๆ แล้วอัญชันล่ะลูกชอบพี่เขาหรือเปล่า”

“คุณพ่ออ่า ถามแบบนี้ นี่ลูกสาวนะคะ”

“ฮ่าๆ พ่อเปิดกว้างเรื่องนี้ คิดซะว่าพ่อเป็นเพื่อนของลูก อยากปรึกษาอะไรก็คุยกับพ่อได้เสมอ แต่พ่อชอบเขานะ เขาดูตกหลุมลูกสาวพ่อจริงๆ ขยันขับรถมาหาทุกวัน”

“คุณพ่อคิดแบบนั้นเหรอคะ”

“ภาพมันฟ้อง ลูกสาวพ่อโตแล้วนะ มีแฟนได้ อีกหน่อยลูกก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเอง”

“...”

“ว่ายังไง ถ้าหนูไม่ได้คิดอะไรก็รีบบอกเขาก่อนที่เขาจะทุ่มเทให้เราไปมากกว่านี้”

“ก็รู้สึกดีค่ะ รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ” อัญชันเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

“ลูกตัดสินใจเอาเองก็แล้วกัน พ่อขอแค่ลูกมีความสุข แค่นี้พ่อก็ดีใจแล้ว”

“คุณพ่อพูดซึ้งอะไรตอนนี้คะ จะให้อัญกินข้าวทั้งน้ำตาหรือไง”

อัญชัน

ไม่ใช่แค่พี่เพทายที่ความรู้สึกเปลี่ยน ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นไม่ต่างกัน แต่ก่อนฉันไม่เคยคิดเรื่องความรัก ไม่เคยอยากมีแฟน หรือให้ใครเข้ามาในชีวิต เพราะฉันเห็นคุณพ่อเลี้ยงดูฉันด้วยตัวเองมาตลอด เลยคิดว่าแค่เราอยู่กันสองคนก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีใครเพิ่มเติมเข้ามา

แต่ตั้งแต่วันที่พี่เพทายก้าวเข้ามาในชีวิต ทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างไม่รู้ตัว สายตาอบอุ่นของพี่เพทาย รอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ที่มักปรากฏเวลาที่เขามองฉัน มันติดตาตรึงใจฉันเหลือเกิน 

เขาเป็นคนที่ดูนิ่ง ดูสุขุม บางทีก็ดูเหมือนจะดุ แต่กลับมีมุมที่อบอุ่นและใจดีอย่างเหลือเชื่อ วิธีที่เขาค่อยๆ เข้ามาใกล้โดยไม่เร่งเร้า ค่อยๆ ทำให้ฉันไว้ใจ และค่อยๆ ทำให้หัวใจของฉันเปิดรับเขาโดยไม่รู้ตัว ฉันวางใจจนเผลอปล่อยใจไปแอบชอบพี่เพทายเหมือนกัน 

จนตอนนี้... แค่คิดถึงเขา ฉันก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวแล้ว

มันเกิดอะไรกับหัวใจ…

ความรักสินะ…

✨✨✨