ช่องว่างของวันวาน 76

“มันเรื่องของฉัน...แต่ว่าคุณขึ้นมาทำไมเนี่ย?” คนถูกถามตอบกลับแกมบ่น พยายามผลักคนตัวโตที่อยู่ข้างกายให้ถอยห่างออกไป แต่เมื่อเห็นว่าไร้ประโยชน์เพราะร่างหนาที่นั่งแนบชิดติดข้างกายไม่ยอมขยับสักนิด สุดท้ายกะรัตก็ทำได้เพียงลอบถอนใจกับความพยายามที่ไร้ผลของตนเอง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองค้อนคนข้างกายคล้ายคาดโทษ 

“ก็ขึ้นมาหาคุณไงครับ ถามแบบไม่คิดอีกละ!” เพทายตำหนิเสียงขุ่น ก่อนจะฉวยโอกาสในเสี้ยววินาทีจุมพิตลงบนแก้มใสที่ปราศจากเครื่องสำอางของคนข้างกายจนเกิดเสียงดัง ‘ฟอด’

“อื้อ! เลิกทำเลิกพูดแบบนี้สักที มันใช้ไม่ได้ผลกับคนแบบฉันหรอกนะ” คนถูกขโมยหอมแก้มขู่ฟ่อ แม้ว่าความจริงในใจจะรู้สึกเหมือนกำลังนั่งชิงช้าที่ถูกแกว่งไปมาตลอดเวลาก็ตาม

“เหรอ?” เสียงหัวเราะเบาๆในลำคอพร้อมสายตากรุ้มกริ่มที่มองสบมา ทำให้กะรัตจำต้องหลบตาด้วยความขัดใจ

“เออ!” เธอตอบกลับเสียงสะบัด

ดวงตาสีถ่านละสายตาจากดวงหน้าหวานจิ้มลิ้มที่เริ่มเหม่อมองไกล ก่อนกวาดมองบรรยากาศรอบกายด้วยสายตาพินิจพิจารณา...พื้นหลังคาบ้านตู้ที่เคยว่างเปล่าจนชินตาถูกแปลสภาพเป็นห้องนั่งเล่นกลางแจ้งไปแล้ว พื้นหลังคาเรียบๆถูกปูทับด้วยผ้าใบผืนหนาสีฟ้าอ่อนที่เขาคิดว่าเธอชอบ เบื้องหน้าคือโต๊ะไม้ขนาดเล็กสำหรับวางแก้วกาแฟกับฟูกหนานุ่มสีชมพูอ่อนชวนผ่อนคลาย และในมุมหนึ่งก็มีต้นกุหลาบที่กำลังผลิดอกหลายกระถางวางเรียงรายอยู่

เรียบง่าย สงบ และชวนผ่อนคลาย นี่คงเป็นตัวตนที่แท้จริงของ ‘กะรัต มณีรัตนะ’ 

“วันนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ? จะเจ็ดโมงแล้วนะ” ดวงตะวันเริ่มยกตัวสูงขึ้นทีละนิด ทำให้คนนั่งเหม่ออยู่นานเลือกเอ่ยถามคนข้างกายที่เงียบไปคล้ายตั้งข้อสังเกต

“ไม่ไป ผมอยากอยู่กับคุณมากกว่า”

“อย่าเยอะ เอาความจริง”

“เกลียดความรู้ทัน! ผมลาพักสามวันเพราะกลับมาถึงก่อนกำหนด” เพทายตอบกลับตามความจริง

“ว่าละ...คุณนี่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ” คนรู้ทันหัวเราะเบาๆพลางส่ายหน้าแกมระอา

“มองผมในแง่ร้ายได้ตลอดนะคุณ เอาจริงๆแล้วผมก็พูดจริงตลอดนะ...โดยเฉพาะเรื่องคุณ”

“ไม่ต้องมาหยอดเลย ฉันไม่เชื่ออะไรทั้งนั้นละ”

“ไม่เชื่อจริงดิ? สักนิดก็ไม่มี?” เพทายทวนคำด้วยรอยยิ้ม หรี่ตามองคนข้างกายคล้ายจับผิด

คนถูกถามหัวเราะเบาๆแทนคำตอบ ก่อนจะยกกาแฟแก้วเดิมที่วางทิ้งไว้ขึ้นจิบด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ดวงตากลมใสทอประกายหวานละความสนใจจากคนข้างกาย เริ่มกวาดมองวิวทิวทัศน์และบรรยากาศรอบกายอย่างคนผ่อนคลายกว่าเก่า

“เมินกันง่ายๆแบบนี้เลย?” คนถูกเมินมองค้อนพลางบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็ใช่ว่าเขาจะละความพยายาม เมื่อเพทายเริ่มเปิดประเด็นอีกครั้ง “ถามจริงนะ ผมออกตัวแรงขนาดนี้...คุณไม่รู้สึกอะไรเลยจริงดิ?”

“จะเอาความจริงหรือเอาที่สบายใจล่ะคะ?” ดวงตากลมหวานหันกลับมาสบกับดวงตาสีถ่านที่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบเอ่ยถามกลับ ทว่าในดวงตาที่มองมากลับวาววับระยับไปด้วยเล่ห์กลจนยากจะวางใจ

“..ถามกลับแบบนี้ตอบยากนะ” คนเริ่มระแวงบ่นเสียงสูง แต่ครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็ได้ข้อสรุป “เอาเป็นความจริงที่ผมฟังแล้วสบายใจ...ตกลงว่า คุณรู้สึกอะไรกับผมใช่ไหม?”

“คนเจ้าเล่ห์” กะรัตว่า ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนให้คนข้างกายแทนคำตอบ แล้วตัดบท “สายละ ฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ...วันนี้มีอะไรต้องทำอีกเยอะ”

“อ๊าว! ยังคุยกันไม่จบนะคุณ” เพทายยังไม่ทันได้โวยวายจบประโยค ร่างบางที่ลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมาก็กระโดดลงจากหลังคาคอนเทนเนอร์ที่สูงเกือบสามเมตรเศษทันที

“ไว้ค่อยคุยกัน วันนี้ฉันมีงานต้องทำเยอะแยะ” คนจงใจเลี่ยงบทสนทนาว่าด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อเห็นแววค้อนเคืองที่ส่งผ่านมาก็อดนึกเอ็นดูในความแง่งอนเล็กๆของผู้ชายตัวโตไม่ได้ ค่อยเอ่ยชวน “คุณก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวสิค่ะ จะได้ไปทำงานด้วยกัน”

“ชวนแล้วห้ามกลับคำนะคุณ!” คนที่กระโดดลงมาจากหลังคาคอนเทนเนอร์ในทันทีตอบกลับ ก่อนจะหรี่ตามองคนข้างกายคล้ายลังเล พร้อมคาดโทษล่วงหน้า “แต่ถ้ากลับคำ ผมจับจูบเลยนะ!”

“เออ! ถ้ากลับคำเดี๋ยวฉันแถมลูบ แถมคลำ ให้ด้วยเลย”

“โอเค! ตกลงตามนั้น...ดีล!”