LOGINShare
ช่องว่างของวันวาน 77
Last Updated:
2026-01-12 22:38:47ประตูห้องทำงานกว้างของประธานบริหาร ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมร่างสูงผอมของอดีตผู้บริหารที่กลายเป็นที่ปรึกษาอาวุโสเดินเข้ามา ใบหน้าขาวจัดจนดูเหมือนซีดจางตามแบบฉบับนักบุญกวาดตามองรอบๆห้องที่ตนเคยอยู่เพียงครู่ ก่อนสายตาจะสะดุดหยุดลงที่โต๊ะของประธานบริหาร เวลานี้มีร่างสูงสง่าของอดีตประธานบริหารและเป็นผู้ก่อตั้ง ‘ไพฑรูย์การช่าง’ นั่งประจำอยู่
“พี่สิงห์? แปลกตาเหมือนกันนะครับ ที่ได้เห็นคนวางมือไปนานเกือบยี่สิบปีได้กลับมานั่งเก้าอี้ประธานอีกครั้ง” สินธรให้ความเห็น พลางโค้งศีรษะเล็กน้อยตามมารยาท
“อย่ากังวลไปเลยก็แค่รักษาการ...ยายพิงค์ต้องลงไปคุมโพรเจกต์ซัน ก็เลยขอร้องให้พี่เข้ามาช่วยดูแลชั่วคราวเท่านั้น” ไพฑรูย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา
“แล้ว ‘รักษาการ’ มีธุระอะไรจะเรียกใช้เหรอครับ ถึงให้คนไปตามผมมาที่นี่...หวังว่าจะเป็นเรื่องดีนะครับ” ถ้อยคำเน้นย้ำในบางประโยค ทำให้คนฟังต้องยิ้มมุมปากในปฏิกิริยาตอบรับของอีกฝ่าย
“ไม่มีอะไร ก็แค่อยากเตือนไว้ว่าฝ่ายตรวจสอบภายในที่เพิ่งเซ็นสัญญาไป จะเข้ามาเริ่มตรวจสอบทุกฝ่ายของบริษัทตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป...ประธานเขาเลือกบริษัทเองจากข้างนอก” ไพฑรูย์อธิบายเรียบๆ
“..ขอบคุณที่เตือน ผมขอตัว” สินธรตอบกลับเสียงกระด้าง ก่อนจะลุกเดินออกไปอย่างรวดเร็วแต่เมื่อถึงประตูทางออกก็หันกลับมาเอ่ยบางอย่าง “หวังว่า ‘สัญญา’ ระหว่างเราจะยังเหมือนเดิมนะครับ ถ้าอดีตประธานจะมีสัจจะพอ!”
“นายก็น่าจะรู้ดีกว่าใครนะ เพราะถ้าฉันไม่รักษาสัญญานายคงเข้าไปนอนใน ‘คุก’ นานแล้ว...จริงไหม?”
เสียงกระแทกประตูที่ปิดลง บ่งบอกถึงแรงอารมณ์เกินขอบเขตการควบคุมของสินธรได้อย่างดี คนนั่งในตำแหน่งรักษาการค่อยระบายลมหายใจหนักๆเพื่อขับไล่ความรู้สึกบางอย่างที่ตกตะกอนมาตั้งแต่ครั้งอดีตออกไป
‘สินธร นายต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยน? กับสิ่งที่ฉันขอไป’
‘อะไรก็ได้เหรอครับ?’
‘ทุกอย่างที่นายต้องการ ถ้าฉันให้ได้’
‘งั้น...ขอเป็นตำแหน่งประธานบริหาร ‘ไพฑรูย์การช่าง’ และคำสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับบริษัทนี้อีก’
‘..ตกลง ฉันให้สัญญา’
ข้อแลกเปลี่ยนที่เคยเกิดขึ้นในห้องนี้ยังสะท้อนย้อนกลับมาในความทรงจำ กว่าจะรู้ตัวว่าข้อตกลงที่ทำลงไปไม่ต่างจากการทำสัญญากับปีศาจ ทุกอย่างก็สายเกินกว่าจะถอยหลังกลับ และนั่นก็เป็นหนึ่งในเหตุผลมากมายที่ทำให้เขาจำต้องเอ่ยขอบางอย่างกับบุตรสาวคนเล็กในปีที่เธอเรียนจบ..
‘วันรับปริญญาของพิงค์ตรงกับวันเกิดของคุณพ่อพอดี...คุณพ่ออยากได้อะไรเป็นของขวัญไหมคะ?’
‘แล้วหนูละลูก อยากได้อะไรเป็นของขวัญวันรับปริญญา’
‘อืม...อยากได้ความรักจากคุณพ่อค่ะ จากคุณแม่ด้วย’
‘อันนั้นเป็นสิ่งที่หนูได้ตลอดอยู่แล้ว...งั้นพ่อขอของขวัญวันเกิดบ้างนะ’
‘ได้ค่ะ คุณพ่อขอได้ทุกอย่างเลยค่ะ...พิงค์สัญญาว่าจะหามาให้ได้’
‘...ตำแหน่งประธานบริหาร ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ’
ดวงหน้าสวยหวานของบุตรสาวฉายแววผิดหวังลึกๆ ทำให้คนเป็นพ่ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดต่อคำขอนั้น แต่ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่กะรัตมีติดตัวมาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก ก็หล่อหลอมให้บุตรสาวคนเล็กก้าวผ่านอุปสรรคมากมายขึ้นมานั่งบนตำแหน่งนี้จนได้...ด้วยระยะเวลาเพียงห้าปีเศษเท่านั้น!
เวลานี้...เมื่อทุกอย่างเริ่มกลับไปเป็นตามที่ควรจะเป็น ก็เหลือแค่เพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ยังค้างใจ
เขาจะต้องแก้ไขเรื่องราวที่เคยทำผิดพลาดเมื่อครั้งอดีต ให้กลับมายังทางทิศทางที่ถูกที่ควรเสียที
Latest chapter
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 248
ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัวลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่องเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่นปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน“ให้ผมช่วยคับ”เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกค
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 247
ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้นเขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” “อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้
เพทายลายกะรัต บทส่งท้าย.. 246
ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ“ผ
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 245
ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย “ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะค
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 244
กำหนดการงานแต่งหลังผ่านความช่วยเหลืออย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวังดีของบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้กะรัตและเพทายเริ่มไม่แน่ใจว่า...สรุปแล้วมันคือการแต่งงานของคนสองคนหรือเป็นการแต่งงานของสองครอบครัวกันแน่? แต่ได้ความคิดเห็นที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะในตอนแรกกะรัตและเพทายเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดงานแต่งเล็กๆที่มีเฉพาะ ‘คนกันเอง’ เท่านั้น แต่พอพูดคุยกับครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูเหมือน ‘คนกันเอง’ จะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานเลี้ยงที่มีจำนวนแขกหลายร้อยคนตอนไหนก็ไม่ค่อยแน่ชัด..“เดี๋ยวนะ! ทำไมจำนวนซองงานแต่งมันงอกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?” กะรัตร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อกวาดตาอ่านใบรายชื่อแขกฉบับล่าสุดที่จันทร์เจ้าส่งให้“คุณมาริสาท่านให้คนเอารายชื่อมาเพิ่มเมื่อเย็นวานนี้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านที่ทำไร่ชาอยู่ทางเหนือ ถ้าไม่เชิญเกรงว่าจะเสียมารยาทค่ะ” เลขาคนสนิทแจกแจง“ห้าสิบคนเลยนะคะ ถ้าทำไร่ชาทั้งหมดไม่กินพื้นที่ภูเขาไปสองลูกครึ่งแล้วเหรอ?” กะรัตหัวเราะแกนๆก่อนจะรับแฟ้มเอกสารอีกฉบับมาอ่านทวนแล้วค่อยจรดปลายปากกาอนุมัติ “ช่วงบ่ายพิงค์มีนัดสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายก
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 243
สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้วงานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลาส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำ
You may also like
เด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก53.8K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ129.1K viewsเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C89.0K viewsรวมเรื่องสั้นเสียวๆจบในตอน เล่ม1
เหมือนแพ45.3K viewsแผนสวิงกิ้ง(ของผัวใหม่)
กาสะลอง1.3K viewsเมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป
มัทฉะโมจิ58 viewsเพลิงแค้นพ่ายแรงพิศวาส
หรูซู่425 viewsBad Thunder พนันรักสุดร้าย
Re-match I รีแมทช์2.4K views
