อ้อมกอดที่ว่างเปล่า 241

“แม่ขอกอดพิงค์ได้ไหม?”

คำขอเหนือความคาดหวังซ้ำยังอยู่นอกความคาดหมายทำให้กะรัตรู้สึกเหมือนตัวเองต้องการเวลาเพื่อตั้งหลัก แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยรอยอาดรูของนพเก้าก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้ ในอดีตเธอเคยอยากได้อ้อมกอดของแม่มาโดยตลอดแต่กลับไม่กล้าจินตนาการถึง ได้แต่มองพี่สาวที่ได้รับอ้อมกอดนั้นเสมอด้วยความรู้สึกอิจฉาและเต็มไปด้วยความโหยหาในใจ

แต่มาวันนี้ เธอกลับไม่รู้ว่าตัวเองยังต้องการอ้อมกอดนั้นอยู่ไหม?

กะรัตทบทวนตัวเองอยู่เพียงเสี้ยววินาที แต่กลับรู้สึกว่าการค้นหาคำตอบนั้นช่างแสนยาวนานจนเหมือนได้ยินเสียงตัวเองตั้งคำถามขึ้นในหัว

‘แล้วความรู้สึกของเธอจะสำคัญตรงไหน?’

และคำตอบช่างชัดเจนจนน่าเจ็บใจ ว่าความรู้สึกของเธอไม่ได้สำคัญอะไรมากมายขนาดนั้น

‘ถ้ากอดเธอแล้วช่วยให้รอยเศร้าในดวงตาของแม่หายไป ก็เพียงพอแล้วที่เธอจะตอบตกลงไม่ใช่หรือ?’

กะรัตค่อยเข้าใจลำดับความสำคัญที่ตัวเองเป็นคนจัดขึ้นเองในท้ายที่สุด ใบหน้าหวานสวยที่ปั้นยากค่อยคลี่ยิ้มอ่อนโยนแล้วค่อยพยักหน้ารับ

“ค่ะ”

อ้อมกอดของนพเก้าที่โถมเข้ามาทำให้กะรัตอดตกใจไม่ได้ เสียงร้องไห้และร่างของมารดาที่กำลังสั่นไหวจนสัมผัสได้ทำให้รู้สึกกังวลลึกๆในจิตใจ แต่ก็ทำได้เพียงกอดตอบไว้หลวมๆสลับกับการลูบแผ่นหลังเบาๆเพื่อปลอบประโลม

“แม่รักพิงค์นะลูก”

มือบางที่กำลังปลอบประโลมชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมใสที่สงบนิ่งจนถึงเมื่อครู่กลับมีน้ำตารินไหลไม่ขาดสาย เจ็บใจตัวเองอย่างบอกไม่ถูกที่สัมผัสถึงความรักนั้นไม่ได้เลย

เหมือนกับว่าความรู้สึกของเธอมันเสียหายมากเกินจะซ่อมแซ่มได้ด้วยอ้อมกอดที่เคยโหยหา หรือคำบอกรักที่เคยคาดหวังเสียแล้ว..

               “พิงค์กลับไปอยู่บ้านเรานะ แม่สัญญาว่าจะชดเชยทุกอย่างให้หนู”

               ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปและกะรัตก็ยังตั้งรับไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ร่างบางจึงเลือกผละออกห่างจากอ้อมกอดนั้นในทันที

“พิงค์?”

“อย่าพยายามชดเชยอะไรเลยนะคะ” เสียงหวานเหมือนลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด มองดูใบหน้าตื่นตะลึงของคนเป็นแม่อยู่เพียงอึดใจเดียวค่อยดึงมือมากุมไว้อย่างปลอบประโลม “ขอแค่ต่อจากนี้เวลาที่แม่คิดถึงพี่พลอย ให้คิดถึงพิงค์เข้าไปด้วยก็พอแล้วค่ะ”

“ให้แม่ได้ทำอะไ..”

“อย่าฝืนทำในสิ่งที่มันไม่ใช่ตัวตนของเรา เพื่อชดเชยสิ่งที่ไม่มีวันเรียกกลับมาได้เลยนะคะ”

ความรู้สึกที่พังทลายลงไปของเธอเรียกคืนกลับมาไม่ได้แล้วจริงๆ กะรัตค่อยเข้าใจว่าตัวเองยอมรับการสูญเสียความรักมหาศาลที่เคยมีให้นพเก้าไปแล้วในตอนที่ถูกกอด อ้อมกอดที่ได้รับมามันเลยว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าตอนเธอกอดตัวเองในช่วงชีวิตที่แสนโดดเดี่ยวเสียอีก

“ลูกไม่ทราบว่าอะไรทำให้ความรู้สึกของแม่เปลี่ยนไป และจะไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงราบเรียบเว้นวรรคไปราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด “เพราะงั้น เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะคะ”

“จ้ะ เราจะเริ่มต้นกันใหม่...ถ้าอย่างนั้นวันนี้หนูกลับบ้านกับแม่นะ”

“...ค่อยเป็นค่อยไปเถอะนะคะ” กะรัตปฏิเสธเสียงอ่อน ไม่อยากทำร้ายจิตใจบุพการีแต่ก็ไม่อยากฝืนตัวเองจนเกินไป

“...”

“ขอโทษนะคะ” เห็นใบหน้าหม่นหมองของนพเก้าก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้

“ไม่เป็นไรเลยลูก แม่รอได้...แม่พร้อมจะรอ”  

“ขอบคุณค่ะแม่”

               สองแม่ลูกสวมกอดกันไว้อีกครั้งราวกับต้องการสานสายใยที่ขาดสะบั้นให้ก่อเกิดอีกหน ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไรเพื่อสร้างพื้นฐานของความรักและความผูกพัน แต่ก็เชื่อว่าหนทางนั้นไม่ได้ห่างไกลเกินคาดฝัน

รอยร้าวในใจไม่อาจประสานได้ในเสี้ยววินาที และคงมีแค่เพียงเวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง