เส้นทางของโชคชะตา 242

ห้าเดือนหลังปรับความเข้าใจกับนพเก้า กะรัตคิดว่าชีวิตบางส่วนของตัวเองเปลี่ยนแปลงไปมากพอสมควร หนึ่งในหลายเรื่องที่เปลี่ยนคือการกลับบ้านทุกวันหยุดสุดสัปดาห์เพื่อใช้เวลากับคนในครอบครัว และทุกครั้งที่กลับบ้านเพทายจะเป็นคนมาส่งและอยู่กินข้าวเย็นร่วมกับครอบครัวของเธอเสมอ เพียงไม่นานเขาก็กลายเป็น ‘ว่าที่ลูกเขย’ ที่บิดาและมารดาของเธอพูดถึงไม่ขาดปาก

เช่นเดียวกับที่บ้านของเพทายในทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์และวันหยุดยาว กะรัตจะใช้เวลาไปกับครอบครัวของชายหนุ่ม โดยมากเธอจะเป็นลูกมือก้นครัวให้กับคุณย่ามาริสาหรือไม่ก็เล่นหมากรุกเป็นเพื่อนคุณปู่เขื่อนเพชร แค่เดือนเศษก็ได้ยินหลานชายแท้ๆของท่านทั้งสองบ่นพึมพำว่าตัวเองเป็น ‘หมาหัวเน่า’ ที่ไม่มีใครสนใจ

การประสานรอยร้าวระหว่างสองครอบครัวยังคงดำเนินไปอย่างช้าๆและเป็นธรรมชาติท่ามกลางความพยายามของกะรัตและเพทาย ผ่านไปสามเดือนค่อยได้ยินผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายทวงถามถึงเรื่อง ‘ฤกษ์แต่งงาน’ และนั่นทำให้เธอและเขาเริ่มมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในท้ายที่สุด

อาจเรียกคืนสายสัมพันธ์อันดีของสองครอบครัวกลับมาไม่ได้ แค่ไม่เกลียดชังกันอย่างที่ผ่านมาก็ดีมากแล้ว!

ช่วงเวลาที่ทุกอย่างในชีวิตของกะรัตเริ่มเข้าที่เข้าทาง อาการป่วยของน้าสินธรกลับทรุดตัวลงอย่างรวดเร็วหลังประคองอาการมาได้พักใหญ่ ได้ยินจากเพชรลดาว่ายาที่ใช้รักษาไม่ได้ผลเท่าที่ควร แม้กระทั่งมอร์ฟีนที่ฉีดเพื่อระงับอาการปวดก็ยังช่วยอะไรไม่ได้มาก

ฟังแล้วก็ทำได้เพียงถอนใจเพราะคนป่วยไม่ยอมให้ใครเข้าเยี่ยมเลยนอกจากเพชรลดา ขนาดพบธรรมที่เป็นคนสนิทก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเยี่ยมเลยสักครั้ง ส่วนในกรณีของเธอยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เพราะคราวก่อนแค่เห็นโผล่หน้าเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยได้ยังไม่ครบสามสิบวินาทีก็โดนขว้างด้วยแจกันดอกไม้เฉียดจะหัวร้างข้างแตกมาแล้ว

แต่หลังจากนั้นไม่กี่วันกะรัตก็ได้รับการติดต่อจากคนที่เพิ่งได้ข่าวว่าป่วยหนัก ดูเหมือนสินธรจะอยากพบเธอเป็นการส่วนตัวเพราะเหตุผลบางอย่าง..

‘พอคิดได้ว่าตัวเองกำลังจะตายจริงๆ เธอกลับเป็นคนที่น้าอยากเจอที่สุด’

‘ขอบคุณนะคะที่นึกถึงพิงค์...ได้ยินป้าลดาบอกว่า ถ้ายอมผ่าตัดอาจมีโอกาสรอดเพิ่มมากขึ้น?’

‘ฮึ! ก็แค่โอกาสไม่กี่เปอร์เซ็นต์’

‘ถึงจะน้อย แต่ก็ยังมีโอกาสไม่ใช่เหรอคะ? น้าน่าจะลอง..’

‘ช่างเถอะ เบื่อจะฟังเรื่องนี้เต็มทน!’

ในตอนนั้นกะรัตคิดว่าสินธรได้ตัดสินใจเลือกวาระสุดท้ายของชีวิตตัวเองไว้เรียบร้อยแล้ว และเขาก็จะไม่มีวันเปลี่ยนทางเลือกของตัวเองอย่างแน่นอนไม่ว่าใครจะพูดยังไงก็ตาม

‘น้ารู้มาว่าเธอกำลังจะกลับเข้าไปทำงานที่ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ อีกครั้ง...ในตำแหน่งรองประธานบริหาร’

‘ค่ะ เริ่มงานต้นเดือนหน้า’

‘งั้นหวังว่าเธอจะไม่ปฏิเสธคำขอของคนใกล้ตายนะ..’

คำพูดของคนใกล้ตายทำให้คนฟังรู้สึกอยากกุมขมับ กะรัตนึกสงสัยว่าตัวเองไปเอาความคาดหวังมาจากไหน? ถึงคิดไปว่าบางทีสินธรอาจจะอยากขอโทษเธอจึงได้เรียกไปพบ

เธอนี่มันช่าง...มองโลกในแง่ดีจริงๆ!