ยังสวยเหมือนเดิม

“อย่าทำอีก พี่ก็ไม่ชอบ” กิดากานต์ว่าหน้าตึง เพราะเธอรู้ว่าปริญญ์เป็นคนที่เธอควบคุมไม่เคยได้ อดีตคนรักมักจะทำในสิ่งตรงข้ามกับที่ขอร้องอยู่เสมอ

“มันก็ไม่อะไรนะ แค่หยอกกันเล่นเฉยๆ ยังไงพวกเค้าก็รู้อยู่แล้วว่าเราเคยทำงานด้วยกันมาก่อน”

“บอกหมดแล้วเหรอ”

“บอก แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้บอก ก็คือสิ่งที่ทุกคนไม่มีวันรู้นั่นแหละ”

ปริญญ์หมายถึงเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเธอทั้งคู่ ที่เคยอยู่กันมาอย่างไม่มีสถานะอื่น นอกจากรุ่นพี่รุ่นน้องในสายตาคนอื่นเท่านั้น

“ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะน่า”

แม้กิดากานต์จะทำท่าหงุดหงิดใส่ขนาดไหน แต่อีกคนก็ยังจะเอามือเท้าคางมองกัน

“ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ”

“ไอ้ปากมอม ไอ้เจ้าชู้ หุบปากเดี๋ยวนี้เลย น้องๆ จะมาละ”

และนั่นเองที่ทำให้หมอปริญญ์ยิ้มหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ

“พี่หมอรู้ได้ยังไงคะว่าไข่นกกะทาทอดเจ้านี้อร่อย”

บ๊อบบี้ที่ถือจานไข่นกและจานส้มตำถามส่งสัญญาณก่อนที่พวกเขาจะเคลื่อนตัวออกมาจากมุม

“คนที่ตลาดบอกมาน่ะค่ะ”

“อ๊ะคุณแม่ ของโปรดคุณแม่” บ๊อบบี้บอกแล้วก็วางจานขนมไข่นกกะทาทอดไปไว้ตรงหน้ากิดากานต์อย่างเอาใจ

“ตั้งใจซื้อมาฝากพี่อูนเลยแหละ”

อีกครั้งที่กิดากานต์ต้องระงับอารมณ์ด้วยการสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดไปอย่างช้าๆ

“น่าจะเลื่อนขั้นไวนะเรา เอาใจเก่ง แต่น่าจะเอาใจผิดคน หนูต้องไปเอาใจ ผอ. แทนนะคะ” กิดากานต์ว่าเชิงหยอกเย้าให้ได้พอหัวเราะ ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้ช่วยทั้งสอง ว่ากลิ่นแปลกๆ ของสองคนนี้ มันหมายถึงอะไร

“เพิ่งเห็นตอนหมอปริญญ์ไม่ใส่แว่นดำ เลยเพิ่งรู้ว่าพี่หมอสวยกว่าที่คิดอีกนะคะ” หนุงหนิงพูดเขินๆ และคนถูกทักก็พูดจริงจังขึ้นมาทันทีว่า

“แพ้แสงน่ะค่ะ พี่แพ้แสงออร่าแถวนี้น่ะ”

“หมายถึงบ๊อบบี้ใช่มั้ยฮะ!?” บ๊อบบี้รีบสานต่อมุกที่ไม่รู้จะชิ่งโดนใคร โดยการเอาตัวโยนลงไปเล่นให้สถานการณ์ไหลลื่นไปทั้งเสียงหัวเราะชอบใจ

“ออร่าจากครีมปรอทพี่บ๊อบบี้อ่ะน่ะ”

หนุงหนิงชอตฟิลขึ้นมาให้เสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้นอีก ท่ามกลางความอิดหนาระอาใจของกิดากานต์ ผู้ที่โดนไล่ต้อนเป็นลูกแกะจนหัวหมุนเลยทีเดียว

กระทั่งมาถึงตอนที่ต้องแยกย้ายกันกลับไปทำงานกันตอนบ่ายโมง ทันใด...บ๊อบบี้ก็กระตุกชายเสื้อหนุงหนิงยิกๆ นิ้วก็ชี้ไปยังกระเป๋ากางเกงของกิดากานต์ที่มีบางอย่างโผล่ออกมาให้พอเดาได้ว่าคืออะไร

‘แว่นๆ หมอปริญญ์’ บ๊อบบี้พูดให้อ่านปากออกมาได้อย่างนั้น

“พี่หมอไม่ใส่แว่นแล้วเหรอคะ”

ทันใดหนุงหนิงก็เสียบมีดใส่ทันทีจนบ๊อบบี้แทบเต้นผ่าง นี่คือตัวอย่างเพื่อนสนิทที่ทำให้บ๊อบบี้เก็บสีหน้าไม่ทัน จนต้องทำเป็นสะบัดเดินหันหลังไปนับจานที่ชั้นวาง ท่ามกลางรอยยิ้มอ่อนๆ ที่ปริญญ์รู้ทันทุกอย่าง เลยชี้นิ้วไปยังกระเป๋ากางเกงคนที่เพิ่งหันตามมาเป็นคนสุดท้ายว่า “แว่นโดนยึดไปแล้วอ่ะ”

กิดากานต์ทำหน้ามึนงง ตกตะลึงนิดหน่อย  หากแต่พอรับรู้ต่อสายตาของทุกคนที่มองมายังกระเป๋าตุงของตัวเอง เธอก็บอกหน้าเหนื่อยหน่ายออกไปว่า “จะไม่ให้ยึดได้ไง คนบ้าที่ไหนใส่แว่นดำตอนทำงานในร่ม”

“ออร่ามันแรงไงแม๊!”

คล้ายๆ กิดากานต์จะโดนรุม เธอจึงยังคงความเอือมระอาไว้กับใบหน้า แล้วพูดออกมาว่า “ไว้วันหลังจะซื้อครีมกระปุกใหม่ให้นะบี้ ขาวเกิ๊น”

พูดแล้วก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่แยแส กิดากานต์จะเก็บเอาเรื่องเล็กเรื่องน้อยมาคิดมั่วไปหมดคงไม่ไหว อยากสนุกก็สนุกไป ถ้าอยากรู้ จะรู้ได้แค่ไหนกัน หากเธอจะยืนยันที่จะปฏิเสธ ใครจะทำอะไรเธอได้

แว่นตากันแดดถูกยัดตามเข้าไปกับถุงผ้าสีเทาอีกครั้ง ตามด้วยตู้เอกสารถูกปิดลงไปอย่างเบามือ แล้วเจ้าของห้องก็เดินไปนั่งสงบจิตสงบใจอยู่ที่เก้าอี้ทำงาน

เสียงลากถอนลมหายใจยาวๆ หลายครั้งต่อเนื่อง มันบ่งบอกอารมณ์ของเจ้าตัวได้ดี กิดากานต์นั่งหลับตา ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา แล้วหัวคิ้วก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากันแน่น

คนรักเก่าวนกลับเข้ามาในชีวิตอย่างนั้นหรือ ทั้งตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับเธอ เลยเชื่อมั่นว่า ตัวเองสามารถรับมือกับมันได้

ก่อนจะคบกัน ปริญญ์ก็เคยเข้าหากันด้วยลักษณะนี้ คนคนนั้นไม่เกรงกลัวที่จะเปิดเผยความรู้สึก การเดินหน้าลุยเคยทำให้เธอใจสั่นจนไม่เป็นตัวของตัวเองมาแล้วอย่างหนัก แต่ครั้งนี้มันคงไม่ได้ผลอย่างเช่นวันวาน เพราะรอยช้ำในใจมันยังทนโท่ จนไม่อยากโง่เอาตัวเข้าไปเจ็บรอบสอง

เพียงแต่เธอกำลังสงสัยว่า เลิกราครานั้น ร่องรอยบาดหมางมันบาดลึกเอาการ มันไม่มีทางที่จะทำให้ปริญญ์ชะล้างความรู้สึกที่ขาดวิ่นนั้นได้เนียนปานนี้

เพราะตอนนั้นไม่ใช่แค่เธอที่โกรธ แต่อีกฝ่ายก็ปั้นปึ่งไม่แพ้กัน แล้วอยู่ๆ ในวันที่ต้องวนมาเจอกันอีกในสถานการณ์ที่ต่างหลีกไม่พ้น ปริญญ์ไม่มีทางพลิกขั้วอารมณ์ยิ้มแย้มได้จนบางคราวเธอเองก็ยังเผลอคิดว่ามันคือออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

มันไม่มีทางหรอกน่า ไอ้เจ้าวายร้ายคนนั้นไม่มีทางแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาในตอนนี้ เพราะเธอมั่นใจว่า ในแต่ละวินาทีในสายตาคนอื่น  พวกเธอกำลังแสดงละครในโลกแห่งความเป็นจริงอยู่เท่านั้น

ฉะนั้น...ในเมื่อกิดากานต์ต้องการจะเก็บความสัมพันธ์ที่ผ่านมาเป็นความลับ เธอจึงไม่อาจจะตั้งป้อมเป็นศัตรูท่ามกลางผู้คนได้ และนี่คือจุดอ่อนที่เธอปกปิดมันไม่ได้

แต่ช่างมันเถอะ เธอมีวุฒิภาวะมากพอที่จะควบคุมมันได้ งานส่วนงาน เรื่องอื่นก็ช่างหัวมัน ถึงแม้บางคราวมันอาจจะเหมือนให้ความหวัง เพราะการแสดงออกในฐานะหัวหน้ากับลูกน้องมันค้ำคอ ยิ้มด้วย หัวเราะได้ ใส่ใจตามประสาน้องใหม่ เ ก็ถือว่าเป็นโชคดีของปริญญ์ไปก็แล้วกัน

ทว่า...กลับมีสิ่งที่ทำให้เธอสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือปริญญ์ไม่ได้เพิ่งใส่แว่นในวันที่เจอเธอ แต่เริ่มใส่มาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงาน

พฤติกรรมดังกล่าว มันเลยไปหักล้างสันนิษฐานแรก ที่กิดากานต์เคยคิดว่าคงแค่อยากปกปิดแววตาเวลาอยู่ต่อหน้ากันเท่านั้น เพราะนิสัยของอดีตคนรักจะเป็นอย่างนั้น ปริญญ์เป็นคนเก็บสีหน้าแววตาไม่เก่ง และเป็นนิสัยที่เธอเคยเตือนกันอยู่บ่อยๆ ในเวลาที่ต้องทำงานร่วมกับคนอื่น

แต่เพราะต่างคนต่างรู้จักกันดีนี่ล่ะ ที่ทำให้หมอปริญญ์รีบใส่แว่นดำในทันทีที่รู้ว่าแฟนเก่าทำงานอยู่ที่นี่ เธอพยายามทำให้ไม่ตกเป็นที่น่าสงสัยต่อคนอื่น เพราะจะมาอยู่ๆ ก็เลือกใส่แค่วันที่เจอกับหมอกิดากานต์ไม่ได้!

คนรู้ตัวก่อนมักได้เปรียบ...