- 9 - ถอดส้นสูง

- 9 -

ถอดส้นสูง

งานจัดบูทประจำคณะ

ผมในลุคจัดเต็ม เสื้อผ้าหน้าผม ไม่มีอะไรให้ติแม้แต่น้อย กำลังยืนให้นักศึกษาคณะอื่น ๆ มาลงชื่อการเข้าร่วมงาน เพื่อนำข้อมูลไปประเมินในงานคณะต่อ

“เชิญเลยจ้า เซ็นสักหน่อยก่อนเข้าบูทนะหนู ๆ” ผมเรียกนักศึกษาที่ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงเพราะอยากจะเดินมาดูของในคณะ

“อีตั๋น มีสายมาบอกว่าผัวเก่ามึงจะมางานด้วย เดี๋ยวกูรับช่วงต่อเอง มึงไปช่วยงานข้างในเถอะ” ขุนพลกล่าว ซึ่งผมก็แสดงสีหน้าไม่อยากจะทำตามเสียเท่าไหร่

“เฮ้อ...กูไม่สนใจหรอกกูไม่ใช่คนที่จะหลบหน้าคนที่ทำผิดกับกูนะ คนที่ควรหลบหน้ากูและสมควรอายคือมันค่ะ เพราะงั้นกูไม่สนใจหรอก” ผมกล่าว ถึงจะแอบเสียน้ำตาไปกับผู้ชายแบบนั้นไปแล้วก็เถอะ

“ตามใจมึงแล้วกัน” ขุนพลกล่าว วันนี้ขุนพลมาแบบจัดเต็มเหมือนกัน แต่งหญิงมาซะด้วย..

อาทิตย์หนึ่งแต่งสักครั้งได้มั้ง

“ลุคนี้มึงเข้าดีเนอะ ไปได้สีลิปแบบนั้นมาจากไหน” ผมเริ่มคุยเรื่องที่คุยกันเป็นกิจวัตรประจำวัน นั่นก็คือเรื่องความสวยความงาม

ขุนพลที่แต่งหญิงทีไรก็สวยจนบางทีก็ดูแทบไม่ออก สูงยาวเข่าดี หุ่นเองก็ไม่ได้มีกล้ามถึกเหมือนผม แวบแรกก็อาจจะไม่รู้ได้ และคนที่ตกหลุมรักอีพลก็คงมีอยู่คนหนึ่ง..แต่ไม่ใช่ผู้ชายเนี่ยสิ

“สวัสดีครับพี่ตั๋น..และพี่พล..” หมวยเดินยกมือไหว้ แต่สายตาไม่คิดจะหันมามองผมที่ยืนหัวโด่อยู่เลยสักนิด...

“.......” ขุนพลยกมือไหว้กลับ และส่งสายตามาขอความช่วยเหลือจากผม ซึ่ง..อย่าหวังว่าผมจะช่วย

“วันนี้ได้เห็นพี่ด้วย โชคดีจัง” หมวยยิ้มสวย ซึ่งขุนพลก็ยิ้มกลับอ่อน ๆ แต่แอบเหงื่อตกเล็กน้อย..

โดนทอมเล่นแล้วอีพล...

“โอ๊ะ...อีเปาเอาผัวมางานด้วยเหรอ ไม่เห็นจะบอกกันเลย” ผมสะกิดขุนพลที่พยายามไม่คุยกับหมวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ฮายกะเทย” เปาเปายิ้มสวยและควงแขนแฟนตัวเองมาดูงานจัดบูทด้วย

แฟนมันชื่อเจม เรียนคณะแพทย์....

ผู้ดีคนละระดับกับอีเปาสุด ๆ

“ฮาย พกผัวมาด้วยเหรอคะ ขอแตะสัมผัสความอยากผู้ชายหน่อยนะ ฮึบ..” ผมวี้ดว้ายตามประสา และแอบแตะ ๆ ต้นแขนเจมผู้เป็นแฟนเพื่อนให้หายกระหายสักหน่อย

“พอแล้ว ๆ ให้แตะแค่นั้นแหละ” เปารีบปัดมือผมออกทันที

“โอ๊ย จริง ๆ เลย จับนิดจับหน่อยก็ไม่ได้” ผมทัดเส้นผมเข้าใบหู ก่อนจะเห็นนายที่แอบไปไหนคนเดียวก็เดินมาพร้อมของกินมื้อเที่ยงแบบเต็มไม้เต็มมือ

“อ่ย ไม่ช่วยกันเลยนะพวกมึง” นายขมวดคิ้วและเกร็งมือไปหมด ก่อนที่หมวยจะรีบเข้าไปช่วยถือ

“มา ๆ หมวยช่วยเอง” หมวยกล่าว และรีบไปช่วยถือ จนอีนายแขนจะขาดเลือดมาเลี้ยง

“โทรให้ช่วยไปรับของก็ไม่ไปกันเลยนะพวกมึง” นายหงุดหงิด และขอบใจหมวยที่ช่วยถือของ

“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวกูเลี้ยงเองก็ได้มื้อนี้อะ” ผมยิ้มสวย และช่วยยกของมาตั้งบนโต๊ะ

“อ่อ แล้วเมื่อกี้เจ๊ใหญ่เรียกมึงไปช่วยด้วยนะอีตั๋น โซนกลาง ๆ อ่ะ” นายกล่าว

“มึงไปก่อนเลยอีตั๋น เดี๋ยวกูเอาน้ำไปแจกน้อง ๆ แต่ละบูทเอง” ขุนพลกล่าว

“โอเค งั้นกูไปก่อนนะ อีเจ๊น่าจะคุยเรื่องรายชื่อบูท” ผมกล่าว และรีบรวบผมไปจัดการงานให้เสร็จ

“โอ๊ะ มาแล้วเหรอตั๋น เจ๊ขอรายชื่อบูทหน่อยสิ เหมือนจะลงกันไม่ครบนะ” เจ๊ใหญ่ยืนคุยอยู่กับน้อง ๆ ปี 1 ที่มาร่วมกิจกรรมด้วย

“ได้สิเจ๊ เอามาให้แล้ว” ผมที่คิดไม่ผิดก็หยิบแผ่นรายชื่อบูทมาให้ด้วย

ขณะที่เจ๊กำลังจะเปิดรายชื่อก็ชะงักไปและมองไปยังทางเข้าของบูท....

“...มีอะไรเจ๊” ผมหันไปมองตามปลายทางที่เจ๊มอง

“...เชี่ย...” เจ๊ใหญ่พึมพำ ก่อนจะหันมองกลุ่มเด็กปี 1 รอบ ๆ

หนุ่มวิศวะคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาตามทาง...ผัวเก่าอีเจ๊เหรอ หรือยังไง

พรึ่บ

ไม่ทันจะได้เอ่ยปากถาม เสียงดังก็เกิดขึ้นจนคนรอบ ๆ สะดุ้งไปตาม ๆ กัน

ผมรีบหันไปมองก็จะเห็นคูลถูกกระชากแขน จากเด็กวิศวะที่เดินเข้ามาในตอนแรก แต่คูลก็คว้าไม้ค้ำป้ายข้าง ๆ บูทที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ คว้ามาตีหนุ่มวิศวะนั่น จนเริ่มเป็นการฉุดกระชากกันไปมา

ก่อนจะเรื่องจะใหญ่โตไปมากกว่านี้ ผมกับเจ๊รีบถอดรองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่ และเดินไปเคลียร์เรื่องด้วยการจับทั้งสองแยกออกมา เจ๊ใหญ่เข้าไปหิ้วหนุ่มวิศวะคนนั้น ก่อนที่ผมจะเป็นคนเข้าไปหิ้วน้องชายเจ๊แทน เพราะดูเหมือนคูลก็จะไม่ยอมเช่นกัน

“ใจเย็นก่อน ใจเย็น” ผมหิ้วเด็กออกมา ซึ่งคูลก็ทำได้แค่กัดฟันมือคว้าอะไรได้ก็ขว้างใส่ผู้ชายที่เข้ามากระชากแขนก่อนไม่เลิก จนแยกออกมาได้ไปคนละมุมตึก ไม่รู้ว่าทางเจ๊ใหญ่จะเคลียร์ยังไง แต่ก็ไม่มีใครกล้าจะเข้ามายุ่งกับกะเทยตัวแม่สองคนที่กล้ามแขนใหญ่กว่าหัวคนแล้วล่ะ

.

.

.

.

“...ใจเย็น...” เมื่อพาเด็กมานั่งสงบสติอารมณ์ได้ก็ถามเพื่อน ๆ ของเด็กว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืออะไร

ซึ่งเพื่อนของคูลก็รู้เพียงแค่ว่าผู้ชายคนนั้นคือแฟนเก่าเด็กเท่านั้น...

เลิกกันไม่ค่อยจะดีสินะ....

“โอเคไหมเจ๊ ผู้ชายคนนั้นไปรึยัง” ผมยืนเท้าสะเอวมองเจ๊ที่ก็เดินถือรองเท้าตัวเองมาด้วย

“ไล่มันออกไปแล้ว....หนู ๆ ไปดูงานที่บูทต่อเถอะ ตรงนี้เจ๊จัดการเอง” เจ๊ใหญ่กล่าวกับน้อง ๆ ปี 1 ที่เป็นห่วงเพื่อนตัวเอง ซึ่งก็คือคูล แต่พอถูกพูดแบบนั้นก็เข้าใจ และการให้พี่ชายอยู่กับน้องสองคนก็อาจจะดีกว่า เพราะไม่มีใครรู้เรื่องของแฟนเก่าคูลเลย และไม่รู้ว่าต้องให้กำลังใจยังไง

“...เฮ้อ...” เจ๊ใหญ่มองเด็ก ๆ ที่ยอมฟังและค่อย ๆ เดินออกไป เหลือแค่ผมที่ยังยืนอยู่ ไม่วายเจ๊ก็ยื่นรองเท้าที่ถอดไปเมื่อกี้ให้ด้วย

ผมก็หยิบและนำมาสวมทันที

“.....” ก่อนที่เราทั้งสองจะหันมองคูลที่เป็นทั้งน้องชายเจ๊และลูกสาวของผม...

ตอนแรกอีกฝ่ายยังโมโหอยู่ และหายใจแรง ๆ อยู่นานสองนาน พอเริ่มไม่มีใครนอกจากเราทั้งสามคนอีกฝ่ายก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมา

“...เฮ้อ..มะมา” เจ๊ใหญ่เห็นแบบนั้นก็เหมือนจะชินกับเรื่องที่เจอ ก่อนที่เจ๊จะลงไปกอดปลอบน้องชายตัวเองเบา ๆ

ไม่เคยเห็นเจ๊แกในลุคแบบนี้เลยแฮะ....

“ฮือ...ฮือ..อือ..ฟืด...ฮือ”

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร”

ใบหน้าเด็กที่ร้องราวกับจะขาดใจ ไม่ใช่เพราะกลัวหรือเสียใจ...มันซับซ้อนกว่านั้น

แก้มแดงกับสีรองพื้นใหม่ที่ช่วยเลือกวันนั้นไหลออกหมดแล้ว....

“....” ผมยืนมองทั้งสอง ก่อนจะหันไปมองบรรยากาศรอบ ๆ แทน..

ว่าแต่...

ผมมายืนทำอะไรตรงนี้นะ...

แฟนเก่าที่ตั้งใจจะมาหาคูล เพื่อมาง้อคืนดีหลังจากนอกใจคูลไป ความรักที่คูลให้ไปเต็มร้อยติดลบเป็นเท่าตัวแทบจะในชั่วข้ามคืน

เพราะเจ๊ใหญ่สอนไว้ว่าต่อให้รักเขามากแค่ไหน ก็อย่าทำร้ายตัวเอง ให้ทำยังไงก็ได้ไม่ให้ผู้ชายที่เคยทำเราเจ็บเข้ามาในชีวิตเราอีก

สิ่งที่คูลทำเมื่อเจอแฟนเก่าทุกคนก็คือใช้กำลังสู้เมื่ออีกฝ่ายเข้าใกล้

ถึงผลลัพธ์จะเป็นความรุนแรง แต่ก็ดีกว่าให้เด็กที่ทุ่มกับความรักขนาดนั้นกลับไปชอบคนที่หลอกใช้ตัวเองอีก และสิ่งที่คูลเกลียดที่สุดก็คือการนอกใจ..

ไม่แปลกเลยที่ตอนสเตกลับมาง้อผม คูลถึงได้พยายามเข้ามาบอกไม่ให้ยุ่งเกี่ยวอีก...

ผมยืนพิงผนังตึก ฟังสิ่งที่เจ๊ใหญ่ระบายออกมาหลังจากจบเรื่องจบราวไปแล้ว...

“ที่เจ๊สอนไปก็ดีอยู่หรอก...แต่ไม่คิดว่าอีคูลมันจะกล้าสู้ขนาดนั้น...ตอนรักก็รักกันแทบจะหนีตามกันไป พอเลิกกันก็เกลียดกันไปแบบไม่มีขอบเขต” เจ๊ระบายนิสัยน้องชายตัวเอง ที่แตกต่างกับตัวเองแบบคนละขั้ว

“...ก็เข้าใจน้องเจ๊อยู่หรอก..”

“คนอย่างเราหาคนรักจริงมันยาก..ถ้าเจอก็จะทุ่มหมดตัวทันที และเด็กนั่นก็เหมือนเกิดมาในโลกนิยายเจ้าหญิงอีก..” เจ๊กล่าวราวกับมันเป็นเรื่องจริง...

ถึงมันจะจริงก็เถอะ...

เพศที่นอกเหนือจากที่ระบุไว้ เรื่องความรักนั้นหายากยิ่งกว่าใคร...เปอร์เซ็นต์ที่คนอย่างเราจะเจอและอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่านับได้แค่หนึ่งในล้าน

หรืออาจจะมีคนที่เจอจริง ๆ ก็เถอะ แต่สภาพแวดล้อมที่ผมอยู่มันก็มีน้อยจริง ๆ ...เหมือนรักในความฝัน

“คนที่มันเคยรัก พอมันหมดรักเกลียดแบบเห็นหน้าทีไรหยิบอะไรได้ก็ขว้างใส่ทันทีด้วย ตลกเนอะ” เจ๊ยังอดขำไม่ได้ในเวลาแบบนี้

“....เจ๊สอนน้องมันไม่ใช่เหรอ” เท่าที่ฟังมาน่ะ

“ก็ใช่ ดีกว่าให้มันกลับไปคบคนที่เคยทำมันร้องไห้นี่”

การสอนพิลึก ๆ ถึงมันได้ผลก็เถอะ...

แต่...

ถ้าเด็กนั่นรู้ว่าคนที่ตัวเองชอบตอนนี้คือผมล่ะ....

ผมจะไม่โดนของปาใส่หน้าทุกครั้งที่เจอกันเลยรึไง...

....