บทที่ 3.4 - รุกรัก เขย่าหัวใจ (จะทำให้คุณพอใจ) (จบตอน)

“ค่ะ” รสรินจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นบาง ตรวจทานรายละเอียดอีกครั้งก่อนเลื่อนส่งคืนให้ศรุต

“การทำงานของเธอขึ้นอยู่กับการพิจารณาของฉัน ว่าจะผ่านหรือไม่ผ่าน” เสียงเข้มเอ่ย รสรินพยักหน้าช้าๆ

“ค่ะ” ในสัญญาก็มีเขียนแจงเป็นข้อๆ อยู่แล้ว เขาจะพูดขึ้นอีกทำไมกัน

“ไม่ใช่แค่ทำให้ลูกชายของฉันพอใจเท่านั้น แต่เธอต้องทำให้ฉันพอใจในตัวเธอด้วย” ประโยคก้ำกึ้งสร้างความฉงนแก่ร่างบาง หากรสรินกลับคิดในแง่ดีว่าชายหนุ่มคงหมายถึงเรื่องงาน เขาคงอยากให้เธอทำงานให้คุ้มค่าจ้าง แต่สำหรับศรุตไม่ใช่ คนเจ้าเล่ห์มองการณ์ไกลไปถึงวันข้างหน้าที่จะได้ครอบครองเนื้อหวาน เพียงจินตนาการว่ารสรินอยู่ภายใต้อาณัติบนเตียงกว้าง หัวใจพ่อเพลย์บอยตัวร้ายก็เต้นรัวประหนึ่งแตกเนื้อหนุ่ม ทั้งๆ ที่เขาเจนสังเวยจนได้รับฉายา ดุเด็ดเผ็ดมันส์ จากสาวๆ

“แน่นอนค่ะ ฉันจะทำให้คุณพอใจในตัวฉันทุกอย่าง”

ช่างเป็นคำตอบที่ไร้เดียงสาเสียจริง ศรุตยิ้มมุมปากพอให้ใบหน้าคมมีเสน่ห์ ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืน เดินอ้อมไปหาลูกจ้างสาวที่นั่งตัวเกร็งยามเขาเท้าแขนบนโต๊ะ นัยนต์ตาดุดันมองเสี้ยวหน้าหวานในระยะใกล้ รสรินถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

“ทุกอย่างจริงๆ เหรอ?”

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยติดปลายจมูก ศรุตเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด

“คะ? เอ่อ…”

รสรินขยับเก้าอี้ถอยห่าง รูปร่างกำยำอันมาพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนลงถึงสามเม็ดสร้างความหวั่นไหวต่อสตรี หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ กลัวเหลือเกินว่าเขาจะได้ยิน

ศรุตยังคงมองแม่กระต่ายน้อยอยู่นานหลายนาที ก่อนจะผละตัวออกห่างเพื่อให้ร่างบางได้มีพื้นที่หายใจหายคอ

“ออกไปได้แล้ว” จู่ๆ ก็เปลี่ยนน้ำเสียงให้เคร่งขรึม

“ค่ะๆ” รสรินไม่รอให้เขาเอ่ยซ้ำ หล่อนรีบออกจากห้องทำงานกว้างใหญ่ ศรุตมองตามแผ่นหลังบางแล้วยิ้มกว้าง ลูบไล้แก่นกายร้อนฉ่าที่พร้อมปะทุตลอดเวลา

“อย่าเพิ่ง… แค่วันแรกเองเดี๋ยวกระต่ายตื่น เอาพอหอมปากหอมคอนะลูกนะ” ศรุตพูดพลางหัวเราะเบาๆ

และคิดว่าต้องหาทางเผด็จศึกแม่พี่เลี้ยงคนสวยให้ได้!

                                   ....................................................

คุณนิภาที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องนอนเห็นรสรินกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องทำงานของลูกชาย ใบหน้านั้นตื่นตระหนกก็พอจะเดาได้ นี่พ่อตัวดีคงไปแกล้งเขาสิท่า ไม่งั้นจะปากซีดปากเซียวแบบนั้นเหรอ

“เฮ้อ… ตารุตนะตารุต”

หญิงกลางคนถอนหายใจพลางทิ้งตัวนอนบนเตียง นึกแล้วก็สงสารรสรินไม่น้อย ไม่รู้ว่าจะโดนศรุตงาบเอาตอนไหน ในฐานะแม่และคนปกครองบ้านหลังนี้เธอต้องคอยสอดส่องพฤติกรรมของบุตรชาย หากมีท่าทีทำในสิ่งไม่เหมาะไม่ควรจะต้องรีบห้าม ก่อนที่อะไรๆ จะเลยเถิด

คุณนิภาไม่อยากเห็นรสรินต้องเสียใจเพราะนิสัยเจ้าชู้รักสนุกของศรุต

ร่างบางยกมือกุมหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นรัวไม่หยุด หอบหายใจสะท้านเมื่อนึกถึงสายตาร้อนแรงของชายหนุ่ม ถึงไม่ค่อยใส่ใจเรื่องเพศตรงข้ามแต่รสรินก็ดูออกว่าเขามีท่าทีอย่างไรใส่ตน เธอไม่ใช่หญิงสาวไร้เดียงสาที่ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายนะ

รสรินพยายามสลัดความคิดทั้งหมดออกไปจากหัว หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นต่อสายหาครอบครัว น้ำเสียงตื่นเต้นของแม่เรียกรอยยิ้มได้ดีจากคนห่างไกล

“แม่นอนหรือยังจ๊ะ?”

‘นอนอะไรล่ะ รอลูกสาวคนสวยโทรหาอยู่เนี่ย’ ปลายสายตอบกลับ

“แล้วกินข้าวกินยาหรือยังแม่ ยัยพิมพ์เตรียมยาให้ครบหรือเปล่า” รสรินอดห่วงไม่ได้จริงๆ

‘แม่กินเรียบร้อยแล้วลูก น้องมันไม่ลืมหรอก’

มาลาสุขใจทุกครั้งที่บุตรสาวห่วงใย ถึงโรคจะรุมเร้าแต่อย่างน้อยเธอก็มีครอบครัวที่แสนดี

‘ว่าแต่รสเถอะ เป็นยังไงบ้าง ทางนู้นเขาโอเคไหม?’

“โอเคมากเลยแม่ คุณนิภาเจ้านายหนูใจดีมาก” รสรินเลือกพูดถึงแต่คุณนายของบ้าน หลีกเลี่ยงการเอ่ยถึงอีกคน

ซึ่งศรุตไม่ได้เป็นที่น่าวางใจสำหรับเธอ แต่เรื่องนี้จะให้มารดารู้ไม่ได้เด็ดขาด ประเดี๋ยวได้กังวลจนไม่เป็นอันพักผ่อน

‘ดีแล้วลูก เขาดีมาเราก็ต้องทำงานตอบแทนเขาให้เต็มที่’ พอรู้ว่ารสรินเจอคนดีมาลาก็อุ่นใจ

“หนูเรียกเงินเดือนไปตั้งห้าหมื่น เขาให้ด้วยนะแม่!” น้ำเสียงสาวเจ้าตื่นเต้น ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก

‘โห… แม่ไม่อยากเชื่อ ตอนที่ลุงหมายบอกแม่ก็ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทุ่มหรอกนะ’

“ดีเลยแม่ หนูจะได้เก็บเงินไว้รักษาอาการป่วยของแม่ไง”

รสรินไม่เคยหวังนำเงินทองมาซื้อหาความสุขใส่ตัว เพราะสิ่งที่เธอปรารถนามากที่สุดคือสุขภาพที่แข็งแรงของมารดา หล่อนอยากเห็นมาลากลับมาสดใสเหมือนตอนที่ยังเด็กๆ

‘ถ้าอยากได้อยากซื้ออะไรก็ใช้บ้างนะลูก อย่าคิดถึงแต่คนอื่น’

“คนอื่นอะไรกันแม่ แม่เป็นแม่หนูนะ แล้วหนูก็มีแม่แค่คนเดียวในโลกด้วย” รสรินทำหน้ามุ่ย

‘จ้าๆ ขอบใจมากนะลูก ทำดีได้ดี แม่ก็ขออวยพรให้รสของแม่มีแต่ความสุขความเจริญ หน้าที่การงานมั่นคงยิ่งๆ ขึ้นไปนะลูกนะ’ ไม่มีคำอวยพรใดประเสิรฐ์เท่ากับคำอวยพรของแม่อีกแล้ว

สองแม่ลูกพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บางช่วงมาลาก็ถูกพิมพ์มาดาแย่งมือถือไปคุยแทน สองพี่น้องสนิทรักใคร่กลมเกลียว พอห่างกันก็ย่อมคิดถึงเป็นของธรรมดา บทสนทนาลากยาวถึงสี่ทุ่มมาลาก็ขอตัวไปนอน รสรินวางมือถือลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง ตั้งท่าจะปิดเปลือกตาเพราะได้เวลาพักผ่อน ทว่าเสียงกุกกักจากในห้องน้ำกลับดังขึ้นเรื่อยๆ จนเธอไม่อาจหลับลงได้ ร่างบางตัดสินใจลุกเดินไปดู กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ

“กรี๊ด!!!”