บทที่ 4.1 - ไม่ต้อนรับ (เด็กร้ายกาจ)

“กรี๊ด!!!”

เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง ภาพที่เห็นคือสัตว์เลื้อยคลานที่หล่อนเกลียดและกลัวที่สุดในชีวิต รสรินลมแทบจับเมื่อเห็นเจ้างูกำลังเลื้อยเข้ามาใกล้ตัว ลิ้นสองแฉกแลบปลิ้นราวกับมันแสยะยิ้มที่เห็นเธอร้องไห้ ร่างบางถอยหนีจนสะดุดขาตัวเองล้มลง เด็กชายร่างท้วมหัวเราะชอบใจ สั่งให้สัตว์เลี้ยงทำร้ายผู้หญิงตรงหน้า

“กัดมัน!”

น้ำเสียงเหี้ยมโหดเกินใคร รสรินส่ายหน้ายกมือไหว้ท่วมหัว ศรันยิ่งได้ใจเดินหน้าขู่ต่อเนื่อง

“บังอาจมานอนห้องของแม่ กัดมันเดี๋ยวนี้!!!”

ความแค้นฝังสุมในอก บิดาให้ผู้หญิงหน้าไหนก็ไม่รู้มาอยู่ห้องของแม่ หนำซ้ำยังจัดห้องทุกอย่างใหม่ ข้าวของเครื่องใช้ของมารดาคนเป็นพ่อก็เอาไปไว้ที่ห้องเก็บของแทน ทำราวกับไม่ต้องการให้นังคนนี้รู้ว่าแม่ของเขาเคยมีตัวตนมาก่อน

บานประตูถูกกระชากเปิด ศรุตเห็นรสรินสั่นเทาเพราะความกลัวขั้นรุนแรงจึงรีบเดินไปดู ชายหนุ่มเบิกตากว้าง

“รัน!” คนเป็นพ่อตวาดกร้าว โกรธจนเลือดขึ้นหน้า “ทำบ้าอะไรน่ะหา เอางูออกไปเดี๋ยวนี้!!!”

ศรันไม่มีท่าทีสลด เด็กชายแค่ไหวไหล่ไม่แคร์ก่อนเดินไปจับเจ้างูสีเขียวเกร็ดมันมาถือไว้ในอ้อมกอด ลูบไล้อย่างรักใคร่เอ็นดู รสรินขนลุกขนพอง

“เดี๋ยวค่อยมากัดมันวันหลัง หึๆ”

สายตาอาฆาตจ้องมองรสริน หญิงสาวตกใจที่เห็นเด็กวัยเพียงเท่านี้มีท่าทีก้าวร้าวเกินเยียวยา

“รัน!” ศรันจากไปอย่างนิ่งเฉย ทำราวกับไม่มีเรื่องน่าสะพรึงกลัวมาก่อน หนำซ้ำยังเดินผิวปากตลอดเส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังเรือนหลังเล็ก คุณนิภายกมือทาบอก แทบเป็นลมเมื่อเห็นชัดเต็มสองตาว่าหลานชายเดินถืองูออกมาจากห้องของรสริน หญิงกลางคนรีบวิ่งไปยังที่เกิดเหตุ เป็นอย่างที่คิดไม่ผิด รสรินนั่งตัวสั่นปากสั่นอยู่ที่พื้นโดยมีศรุตอยู่ข้างๆ

“อย่าบอกนะว่าตารันแอบเข้ามาในห้องนี้”

ศรุตพยักหน้าแทนคำตอบ คุณนิภาถึงกับยกมือกุมขมับ

“โอ๊ยคุณพระ! ฉันจะเป็นลม” คุณนิภารีบตั้งสติถามไถ่อาการของรสริน “หนูรสเป็นยังไงบ้าง ไหนดูสิ” มือเหี่ยวย่นลูบใบหน้าหวาน เหงื่อชื้นตามไรผมของเธอ

“ดะ เด็กคนเมื่อกี้” ร่างบางพูดไม่ออก ยอมรับว่ายังคงช็อคกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“ลูกชายฉันเอง คนที่เธอต้องดูแล”

ดวงตากลมโตหันขวับมองผู้พูด ศรุตเห็นความลำบากใจผ่านนัยน์ตาคู่นั้น ดีที่เขาจัดการให้เซ็นสัญญาว่าจ้างก่อนเจอศรัน ไม่เช่นนั้นต้องเสียรสรินแน่ หล่อนคงรีบลากกระเป๋าออกจากบ้านเขาแทบไม่ทัน ชายหนุ่มนึกขอบคุณในความรอบคอบของตัวเอง

“งานหนักหน่อยนะหนูรส ตารันไม่เหมือนเด็กคนอื่น”

คุณนิภาเห็นใจ แต่ทำไงได้เมื่อรสรินเลือกแล้ว อีกอย่างศรุตคงไม่ยอมแน่หากเธอจะอนุญาติให้แม่สาวหน้าหวานไปจากที่นี่

“แต่น้องเขาดูมีอาการทางจิตนะคะ หนูว่าควรพาเขาไปพบแพทย์จะดีที่สุด”

“รสริน ลูกฉันไม่ได้บ้านะ!” ศรุตหงุดหงิด เขาไม่ชอบให้คนนอกพูดถึงเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองแบบนี้

“แล้วฉันพูดสักคำหรือยังว่าลูกคุณบ้า ฉันแค่แนะนำเพราะอาการแบบนี้มันอันตรายต่อสังคมและต่อตัวเขาเอง”

“แต่เธอเป็นลูกจ้าง ไม่มีสิทธิ์มาวิพากวิจารณ์เจ้านาย ฉันจ้างให้เธอมาดูแลตารัน เพราะฉะนั้นหน้าที่ของเธอคือต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด เข้าใจไหม?!” ศรุตชี้หน้าสั่ง ชายหนุ่มหัวเสียเดินออกจากห้อง คุณนิภาถอนหายใจยาวๆ

“ใจเย็นๆ นะหนูรส ถึงตารันจะเป็นแบบนั้นแต่ลึกๆ เขามีจิตใจอ่อนโยนนะ” เพราะปมในอดีตแท้ๆ ที่ทำให้เด็กวัยกำลังน่ารักสดใสเปลี่ยนเป็นคนละคน

รสรินไม่อยากเชื่ออะไรทั้งนั้นในตอนนี้ ตลอดชีวิตการทำงานร่วมกับเด็กเธอไม่เคยเจอใครน่ากลัวเท่าศรันมาก่อน หญิงสาวกัดปากจนห้อเลือด คิดผิดเสียแล้วที่มาทำงานที่นี่

“จริงสิ ลุงหมายต้องรู้เรื่องนี้แน่ๆ”

หญิงสาวแอบเคืองสมหมาย ฝ่ายนั้นต้องรู้แน่ๆ ว่าเด็กที่จะให้มาดูแลมีนิสัยใจคออย่างไร ถึงได้จงใจเลี่ยงไม่ยอมเล่ารายละเอียดให้ฟังตั้งแต่ทีแรก คงกลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริงแล้วจะไม่กล้ามา แล้วทำไมสมหมายต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะ ในเมื่อชายกลางคนรักใคร่เธอเสมือนลูกหลาน คงไม่ใจร้ายถึงขนาดปล่อยให้มาเสี่ยงกับเรื่องพรรณนี้

หรือว่า… สมหมายกับศรุตจะแอบตกลงอะไรบางอย่างกันก่อนหน้านั้น ใช่! มันต้องใช่แน่ๆ

คุณนิภาถือวิสาสะเปิดประตูเข้าห้องนอนของบุตรชายโดยไม่บอกกล่าว ศรุตเครียดจัดถึงขั้นอัดบุหรี่เข้าปอดสองมวนติดๆ พ่นควันขาวคลุ้งลอยเต็มอากาศ ร่างหนายืนสงบสติอารมณ์อยู่ที่ระเบียง จนมั่นใจว่าเย็นลงบ้างแล้วถึงกลับเข้าห้อง เห็นมารดานั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง

“แม่เคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าให้ทำยังไงก็ได้เพื่อให้รันยอมไปหาหมอ แกเห็นไหมเนี่ย? เห็นความจิตของลูกแกหรือยัง!”

“คุณแม่ครับ รันต่อต้านขนาดนั้นคุณแม่จะให้ผมทำยังไงครับ แล้วไม่ต้องบอกนะครับว่าให้ตามหมอมารักษาที่บ้าน หลานชายของคุณแม่เป็นคนยังไงคุณแม่รู้ดี”

ศรุตยกนิ้วห้ามเมื่อเห็นมารดาทำท่าจะเถียง คุณนิภาถึงกับพูดไม่ออก จริงอย่างที่ลูกชายว่า ต่อให้พาหมอมารักษาถึงที่ก็ไม่แคล้วถูกศรันอาละวาดใส่อยู่ดี

“แล้วนี่จะเอายังไง แค่วันแรกก็เล่นปล่อยงูกัดเขาซะแล้ว” คุณนิภาแทบไม่อยากคิดถึงวันต่อๆ ไปข้างหน้า

“งูไม่มีพิษครับ”

“ตารุต! แกจะมาเข้าข้างลูกแบบนี้ไม่ได้นะ ต่อให้มีพิษหรือไม่มีพิษมันก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำ หนูรสเขามาเป็นพี่เลี้ยงนะ ไม่ใช่ทาสรองรับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของลูกแก โอ๊ย! จะบ้าตาย ผลพวงจากยัยผู้หญิงบ้านั่นแท้ๆ เชียว ถ้ามันไม่เสี้ยมสอนตารันผิดๆ หลานฉันคงไม่กลายเป็นเด็กแบบนี้หรอก”

คุณนิภาอดแขวะอดีตภรรยาของศรุตไม่ได้ ตอนนั้นศรุตหลงแม่นั่นจนหัวปรักหัวปรำ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เงินทองมีเท่าไหร่ก็ประเคนให้หมด เลี้ยงดูดุจเจ้าหญิง แล้วยังไงล่ะ? สุดท้ายคนเลวๆ เคยมีสำนึกไหม แว้งกัดผู้มีพระคุณได้ลงคอ!

“ผมไม่ปล่อยให้เรื่องมันแย่ขนาดนั้นหรอกครับ” ศรุตคิดเช่นนั้น เขาเองก็ห่วงรสรินไม่น้อยไปกว่ามารดา

“หนูรสเนี่ยสิ จะทนได้สักกี่น้ำเชียว”

“ทนไม่ได้ก็ต้องทนครับ ถ้าคิดลาออกผมฟ้องให้หมดตัวแน่!”

แววตาศรุตแข็งกร้าว เพียงคิดว่ารสรินลากกระเป๋าออกไปจากที่นี่ ใจก็ร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก

“แน่สิ แกเล่นมัดมือชกจับเขาเซ็นสัญญาไปแบบนั้นใครมันจะกล้าลาออกล่ะ” คุณนิภาไม่เห็นด้วยกับวิธีของบุตรชาย

“ตารันคงไม่พอใจที่แกให้หนูรสไปนอนห้องนั้น” คำพูดของแม่สะกิดใจคนฟัง คุณนิภากอดอกพลางเอ่ยต่อว่า

“แม่ถามจริงๆ เถอะตารุต คิดยังไงถึงให้รสรินไปอยู่ห้องนั้น รู้ทั้งรู้ว่าลูกชายแกหวงแหนห้องนั้นยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ซะอีก”

นั่นสิ… ทำไมเขาถึงพาหล่อนไปอยู่ห้องนั้นกันนะ เป็นคำถามที่ศรุตก็ไม่อาจตอบได้เช่นกัน รู้เพียงแต่ความรู้สึกมันเรียกร้องให้ตัดสินใจทำแบบนั้น

“ดึกแล้วครับ คุณแม่ควรนอนได้แล้ว”

“เออดี ตัดบทฉันดื้อๆ!”

คุณนิภาหยันเสียงสูง กระแทกเท้าเดินออกจากห้องอย่างไม่พอใจ ศรุตยกมือกุมขมับ เห็นรสรินหวาดกลัวกับสิ่งที่ศรันทำก็อยากขอโทษเจ้าหล่อน แต่ปากเจ้ากรรมดันไปปล่อยหมาใส่เขาซะนี่

“พรุ่งนี้ค่อยขอโทษแล้วกันเว้ย!”