บทที่ 5

            พัชราภาสังเกตเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของบิดามารดา ด้วยไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของชายหนุ่มว่าอย่างไรดี ทั้งที่มันเป็นคำถามง่าย ๆ ทำให้เธอเป็นคนเฉลยข้อซักถามนั้นซะเองด้วยคำพูดที่ระคายหู

            “ทำไมคุณพ่อคุณแม่ไม่ตอบเขาไปตามตรงละคะว่าพัชร์หายตัวไปตั้งแต่เมื่อสามวันก่อน ไม่รู้ว่านัดแนะกับผู้ชายและหนีไปอยู่ด้วยกันหรือเปล่า”

            “ภาทำไมพูดถึงน้องแบบนั้นละลูกไม่น่ารักเลย”

            “ไม่แน่เหมือนกันนะคะแม่ บางทีพัชร์อาจจะหนีตามผู้ชายไปจริง ๆ ก็ได้”

            “พัชร์ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก”

            “คุณพ่อมั่นใจได้ยังไงกันคะว่าพัชร์จะไม่ทำตัวเหลวไหลแบบนั้น”

            “เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพัชร์ไม่เคยทำอะไรให้พ่อแม่หนักใจ มีแต่เรานั่นแหละที่คอยแต่จะสร้างปัญหาให้พ่อแม่ตลอดเวลา”

            “ใครจะรู้เห็นพัชร์เป็นคนเงียบ ๆ แบบนี้ บางทีอาจจะทำอะไรที่พวกเราคาดไม่ถึงก็ได้นะคะ อย่างเช่นการหนีไปอยู่กับผู้ชายตามลำพังโดยไม่บอกใคร”

            “ฉันสั่งให้แกหุบปาก”

            สรรพนามที่บิดาใช้เรียกตัวเธอเปลี่ยนไป ทำให้พัชราภารู้ดีว่าบิดากำลังโกรธที่เธอไปพูดจาให้ร้ายลูกสาวสุดที่รัก หญิงสาวเม้มปากแน่นเธอรู้สึกโกรธเคืองที่บิดาต่อว่าเธอต่อหน้าคนอื่น

            “ภาแตะลูกรักของคุณพ่อไม่ได้เลยใช่ไหมคะ”

            “พอได้แล้วนะภา” ภัทรธิดาเอ่ยปากห้ามบุตรสาวก่อนจะหันไปพูดกับสามีที่นั่งอยู่ข้างตัว

            “คุณก็เหมือนกันนะคะหยุดได้แล้ว ไม่อายเขาหรือไงคะที่มานั่งทะเลาะกันต่อหน้าคุณอนุวัตรแบบนี้”

            คำเตือนของภัทรธิดาทำให้สองคนพ่อลูกหยุดทะเลาะกัน

            “ไม่ทราบว่าได้แจ้งความคนหายไว้บ้างหรือยังครับ” อนุวัตรถาม

            “เราไม่ได้แจ้งความหรอกเพราะไม่อยากให้เป็นข่าว ตอนนี้ก็ได้สั่งให้คนออกติดตามหาตัวพัชร์อยู่ รวมถึงสอบถามไปยังญาติ ๆ และเพื่อนสนิทของพัชร์ แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไร”

            “ผมว่าทางที่ดีเราควรจะแจ้งตำรวจไว้ก่อนนะครับ”

            “แจ้งความไม่ได้เด็ดขาด” พัชราภาพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจกับคำแนะนำของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปพูดกับบิดา

            “แจ้งตำรวจไม่ได้นะคะคุณพ่อ เดี๋ยวก็ได้กลายเป็นเรื่องอื้อฉาวเป็นขี้ปากชาวบ้านกันพอดี รุจน์สุธิตานนท์ ไม่ได้เป็นของพัชร์เพียงคนเดียวนะคะ ภาก็ใช้นามสกุลนี้ด้วยเหมือนกัน และถ้าเกิดว่าพัชร์ไปทำเรื่องเสื่อมเสียหรือไปทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้ มันก็จะส่งผลกระทบมาถึงภาด้วยได้ขายหน้าคนเขาไปทั่ว ภาไม่ยอมหรอกนะคะ”

            “ถ้าแกกลัวจะขายหน้ามากนักล่ะก็ฉันอนุญาตให้แกเปลี่ยนไปใช้นามสกุลอื่นได้ ไม่จำเป็นต้องมาใช้รุจน์สุธิตานนท์ของฉัน”

            “คุณพ่อ”         

            “ช่วยหยุดทะเลาะกันได้ไหมคะ แค่เรื่องที่พัชร์หายตัวไปก็ทำให้ฉันเครียดมากพออยู่แล้ว อย่าทำให้ฉันต้องปวดประสาทไปมากกว่านี้เลยค่ะ”

            ภัทรธิดาเอ่ยขึ้นมาในที่สุด จากนั้นก็หันไปขอร้องอนุวัตรว่าให้ช่วยลางานแทนณิชชาพัชร์ อีกทั้งยังขอร้องให้เขาช่วยปิดเรื่องทั้งหมดที่เขาได้ยินในวันนี้ไว้เป็นความลับ เพราะถ้าเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปก็จะสร้างความวุ่นวายให้กับรุจน์สุธิตานนท์เป็นอย่างมาก ชายหนุ่มรับปากจะทำตามที่ผู้อาวุโสร้องขอ และได้บอกกับท่านทั้งสองว่าถ้ามีความคืบหน้าเกี่ยวกับณิชชาพัชร์เมื่อไรให้รีบติดต่อบอกเขาด้วย ซึ่งท่านทั้งสองก็รับปากชายหนุ่ม จากนั้นอนุวัตรก็ขอตัวกลับไปพร้อมกับความกังวลใจ ถึงการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของณิชชาพัชร์

            หลังจากที่มีการปะทะคารมกับกฤษฎาจนถึงขั้นลงไม้ลงมือบีบคอกันนั้น ณิชชาพัชร์ก็ขังตัวเองอยู่ภายในห้องพัก เธอได้แต่นั่งเหม่อมองทะเลผ่านทางกระจกหน้าต่างบานเล็กที่อยู่ภายในห้องนั้น พร้อมกับคิดทบทวนคำพูดของเขาที่พูดเกี่ยวกับการันต์ หญิงสาวมั่นใจว่าเธอไม่เคยรู้จักเขาและผู้ชายที่ชื่อการันต์มาก่อน แต่ทำไมเขาถึงได้กล่าวหาว่าเธอเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับน้องชายของเขา และสุดท้ายก็ทิ้งชายหนุ่มคนนั้นไปอย่างไม่สนใจใยดีทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องจริง เขาต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ถึงได้ด่าว่าเธอด้วยถ้อยคำที่รุนแรงและหยาบคาย เห็นทีเธอคงต้องพยายามสืบหาคำตอบว่าอะไรคือสาเหตุ ที่ทำให้พวกเขาเข้าใจผิดเพี้ยนไปได้มากถึงเพียงนี้ ทั้งที่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะหาคำตอบเหล่านั้นได้จากที่ไหน ที่สำคัญก็คือเธอยังไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหนด้วยซ้ำ และเธอจะติดต่อครอบครัวได้อย่างไรว่าเธอปลอดภัยดี ทางบ้านจะได้ไม่ต้องกังวลรวมถึงเป็นห่วงเธอ

            และแล้วการเดินทางของเขาและเธอก็สิ้นสุดลง กฤษฎาพาณิชชาพัชร์ขึ้นฝั่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยจนยากที่จะจับความรู้สึกของเขาได้ในยามนี้ว่าเขารู้สึกเช่นไร

            “เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิชักช้าอืดอาดยืดยาดอยู่ได้” ชายหนุ่มหันกลับมาตวาดใส่เธอ

            ณิชชาพัชร์ตวัดสายตาคมค้อนกฤษฎา ก่อนจะรวบชายกระโปรงชุดราตรียาวของตนเองเพื่อเดินตามเขาให้ทัน แต่ดูเหมือนว่าชุดราตรียาวที่เธอสวมใส่อยู่นั้นจะเป็นอุปสรรคสำคัญในการเดิน ซึ่งโดยปกติแล้วณิชชาพัชร์จะไม่สวมใส่เสื้อผ้าที่เปิดเผยสัดส่วนเช่นนี้ แต่เป็นเพราะพี่สาวบังคับให้เธอใส่ชุดดังกล่าว เพื่อไปร่วมงานปาร์ตี้แห่งหนึ่งแทน ทำให้ณิชชาพัชร์ต้องจำยอมสวมใส่ชุดราตรีที่พี่สาวเลือกมาให้ทั้งที่ไม่อยากใส่ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาหญิงสาวไม่เคยขัดใจพี่สาวของตนเองได้เลยสักครั้ง และเมื่อกฤษฎาหยุดเดินทำให้ณิชชาพัชร์เดินชนเขาเข้าอย่างจัง เพราะไม่คิดว่าเขาจะหยุดเดินอย่างกะทันหัน แรงกระแทกเกือบจะทำให้เธอเสียหลักล้มลงดีที่เขายื่นมือมารั้งตัวเธอเอาไว้

            “ขอบคุณ”