44

​“พี่วิชญ์ งานเราจะเสร็จกี่โมงคะ เดี๋ยวไปที่สวนส้มของพี่เพลิงไม่ทันหรอกค่ะ”

เสียงใสๆ กล่าวเร่งนราวิชญ์ เมื่อพักครึ่งของการประชุมสัมมนา แวะจิบกาแฟและของว่าง ชายหนุ่มจิบกาแฟเฉย ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ แล้วตอบเสียงขรึม

​“พี่ก็ไม่รู้หรอกยัยน้อง คงอีกนาน งานแบบนี้พี่จะหนีไปได้ยังไงกัน เดี๋ยวจบจากการสัมมนา ฟังผู้ว่าการการท่องเที่ยวแล้ว เราก็ต้องอยู่งานกินเลี้ยงอีก”

​“โห...พี่วิชญ์ ไหนบอกว่าจะไปหาพี่เพลิง แค่นี้ก็กินเวลาทั้งวันแล้วนะคะ”

ชนิตสิรีทำเสียงกระเง้ากระงอด แล้วเขย่าแขนชายหนุ่มเบาๆ ก่อนจะย่นจมูก

“พี่วิชญ์ พี่วิชญ์โกหกน้องนี่นา” 

​“พี่ไม่ได้โกหกเราสักหน่อย” นัยน์ตาคมเป็นประกายระยับ เมื่อมองใบหน้าหวานใสของน้องน้อย ก่อนจะเสไปมองแก้วกาแฟแทน

“ก็บอกว่าจะไป แต่ว่ารอพี่ประชุมเสร็จก่อน พี่บอกกับยัยน้องแบบนี้หรือเปล่า ก่อนจะมาน่ะ” 

​“เอ่อ...แหม”

ชนิตสิรีจนแต้ม เมื่อนึกทบทวนถึงคำที่เขาพูด นราวิชญ์พูดแบบนั้นจริงๆ ว่าเขาจะไปสวนส้มตะวันฉายกับเธอ หากแต่เธอต้องมาประชุมกับเขาด้วย หญิงสาวถอนใจเฮือก ก่อนจะเอนกับพนักโซฟาอย่างเซ็งๆ

​“ยัยน้องต้องอยู่งานกินเลี้ยงกับพี่ด้วย เอาชุดสวยๆ มาด้วยหรือเปล่า”

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามเธอเสียงเรียบ ชนิตสิรีตวัดตามองเขาเหมือนจะค้อน ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดเหมือนประชด

​“น้องอยากไปสวนส้ม ไม่ได้เตรียมมาหรอกค่ะชุดสวย กะจะไปช่วยยายตวงเก็บส้ม มีแต่กางเกงยีน เสื้อยืดนะคะ พอจะไปร่วมงานเลี้ยงกับท่านๆ ของพี่วิชญ์ได้ไหม ?”

​“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะหาให้เอง รับรองว่ายัยน้องของพี่ต้องสวยมากแน่นอน”

ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และกดหาเบอร์โทรศัพท์ที่ต้องการทันที เสียงห้าวทุ้มที่กรอกลงไปสั่งการ ทำให้ชนิตสิรีย่นคิ้ว

​“คุณษา ช่วยผมหน่อยสิครับ จัดการหาเสื้อผ้าผู้หญิงแบบออกงานได้ให้ผมที อืม...ผมอยู่ภูเก็ตกับยัยน้องเลขาใหม่ของผมน่ะครับ คุณษาช่วยหน่อย ขนาดตัวยัยน้องก็ประมาณคุณษาล่ะครับ น่าจะเล็กกว่าเบอร์หนึ่ง ด่วนเลยนะครับ ผมต้องการภายในครึ่งชั่วโมง ผมเชื่อรสนิยมคุณษา”

​“พี่วิชญ์ ครึ่งชั่วโมง ใครเค้าจะทำทันกันคะ ไม่ต้องพาน้องไปหรอก น้องรอบนโรงแรมก็ได้”

ชนิตสิรีบ่นพึมพำ ขณะที่นราวิชญ์มีสีหน้ายิ้มๆ ก่อนที่เขาจะโบกมือ แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม

​“อย่ามาขัดคำสั่งพี่นะ ยัยน้อง อย่าลืมว่าเราเป็นคนของพี่ ต้องทำตามคำสั่งเจ้านาย”

​“แล้วคุณษานี่ใครคะ ชื่อคุ้นๆ ถึงยอมให้ เจ้านาย…”

เจ้าตัวอดเน้นเสียงคำท้ายอย่างประชดไม่ได้ คนฟังทำท่าไม่ได้ยิน และจิบกาแฟเฉย

“ใช้งานได้ขนาดนี้”

​“คุณอุษาพร เลขาเก่าของพี่ ที่ตอนนี้มาทำงานเป็นผู้จัดการที่โรงแรมของเราสาขาภูเก็ต”

​“พี่วิชญ์ให้เขาหาชุดให้น้อง เวลาจำกัดขนาดนั้น ใครจะไปทำทัน ถ้าทำไม่ทัน เจ้านายจะทำอะไรเหรอคะ?”

ชนิตสิรีอดว่าเขาไม่ได้ นราวิชญ์ไม่มองใบหน้าหวานใสนั่น หากแต่มองนาฬิกาแล้วฉุดมือเธอให้ลุกขึ้นด้วยกันแทน ชนิตสิรีย่นจมูก อดนึกเคืองพี่ชายไม่ได้ที่ทำตัวเหมือนจอมเผด็จการ ที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ ปรกติพี่วิชญ์ที่เธอรู้จัก จะไม่เฮี้ยบขนาดนี้ นราวิชญ์ออกจะนิ่งเป็นน้ำ ไม่เหมือนพี่เพลิงของเธอ ที่ขานั้นอยากได้อะไรก็ต้องทำให้ได้ เธอไม่เคยรู้จักเขาในแบบนี้เลย

​นราวิชญ์จับมือนิ่มแล้วดึงให้เข้าไปในห้องสัมมนาด้วยกัน นัยน์ตาคมกริบซ่อนประกายตาของตัวเองไว้ เมื่อจับจูงมือนิ่มนั้นราวกับเป็นเจ้าของน้องน้อย ผู้ชายหลายคนที่มาประชุมสัมมนาหลายคน แอบลองมองชนิตสิรี ก็สาวเจ้าหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ปากนิดจมูกหน่อย มองแล้วเหมือนตุ๊กตา นัยน์ตาโตใส ล้อมด้วยขนตาดกหนา ผมยาวรวบเป็นมวยเรียบร้อย แต่งหน้าแต่พองาม เน้นตาโต และปากอิ่ม หญิงสาวสวมสูทสีขาว เสื้อตัวในเป็นสีน้ำตาลเข้ม ขับผิวลออตา เรือนร่างแน่งน้อย หากแต่มีอก เอว สะโพก รับกัน สวยไปทั้งตัวแบบนี้ ใครต่อใครก็อดมองไม่ได้ พวกเขามองนราวิชญ์อย่างอิจฉา เพราะเขาทำเหมือนเป็นเจ้าของชนิตสิรีอย่างกลายๆ ทั้งกิริยานั่งโอบเก้าอี้ของคนข้างตัว และพูดคุยกับหญิงสาวแบบกระซิบกระซาบ และโดยเฉพาะ นัยน์ตาคมกริบยามมองสบกับคนที่แอบมองชนิตสิรีนั้น มันส่งประกายคมวับ ราวกับจะประกาศกับคนที่มองว่านี่สมบัติของเขา ห้ามยุ่ง!

​ชนิตสิรีเองนั้น ก็ได้รับสายตาอิจฉาจากสาวๆ ที่มาร่วมสัมมนาด้วยเช่นกัน นราวิชญ์ดูสง่างาม เงียบขรึม หากแต่ก็มีเสน่ห์ตรงสายตาคมกริบเป็นประกาย และบุคลิกนิ่งๆ ของชายหนุ่ม เรียกร้องความสนใจจากผู้หญิงที่เผลอมองเขาเข้าได้มากพอดู เรือนกายแข็งแกร่ง ที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อสูทแบบเป็นทางการ ชวนให้คิดซุกซนนัก ว่าถ้าหลังเวลาทำงาน ชายผู้เงียบขรึมคนนี้ จะเป็นอย่างไรหนอ...

​“พี่วิชญ์ เอาแต่ใจ”

ชนิตสิรีแอบบ่นเบาๆ เมื่อไฟในห้องเปลี่ยนเป็นไฟสลัว เพื่อให้วิทยากรทำการฉายสไลด์ นราวิชญ์เลิกคิ้ว เขาได้ยินประโยคนั้นชัดเจน จึงก้มลงพูดเสียงทุ้ม กับริมใบหูหอมกรุ่นกลิ่นสาวของน้องน้อย

​“พี่ร้ายยิ่งกว่านายเพลิงอีก ถ้าอยากจะออกฤทธิ์ น้องอยากจะลองไหม ?”

​“เอ๊ะ?”

หญิงสาวหันขวับ บังเอิญแก้มของเจ้าตัว ชนจมูกโด่งของผู้เป็นพี่ชายพอดี ทำเอาฝ่ายหญิงหน้าแดงก่ำ พลางอ้าปากค้าง ส่วนนราวิชญ์ เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วพูดเสียงขรึมเบาว่า

​“อย่าชวนคุยนะยัยน้อง จดรายละเอียดการประชุมด้วย พี่พาเรามาทำงาน พี่จะตั้งใจฟังท่านผู้ว่าการท่องเที่ยวบรรยาย”

​ชนิตสิรีเม้มริมฝีปาก แล้วเผลอยกมือลูบแก้มนวลเบาๆ สัมผัสโดยบังเอิญนั้นทำให้ใจสาววูบไหวอย่างบอกไม่ถูก เธอแอบลอบมองใบหน้าคมสันของนราวิชญ์ ที่ตั้งใจฟังการบรรยายบนเวทีมาก หัวใจเธอเต้นรัวเร็วเมื่อนึกถึงสัมผัสนั้น นี่มันอะไรกันนะ ชนิตสิรีแอบหยิกตัวเองเบาๆ พลางย้ำเตือนตัวเอง ให้มีสมาธิกับกระดาษและปากกาที่อยู่ตรงหน้า แทนที่จะเป็นผู้ชายคนข้างตัวเธอ ที่กำลังนั่งแบบสบายๆ เอาแขนโอบพนักพิงของเธออยู่

​‘จะบ้าหรือไงยัยน้อง นั่นพี่วิชญ์นะ ทำไมเราต้องใจเต้นเร็วแล้วรู้สึกแปลกๆ ด้วยนะ’