เป็นหมาหวงก้างหรือ

มาริสาก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ แม้แก้มจะพยายามชวนคุยแค่ไหนแต่เธอก็ได้เพียงยิ้มบางๆ ตอบกลับไป ความรู้สึกแน่นในอกยังไม่หายไปไหน เหมือนทุกคำพูดของการันต์ยังคงวนอยู่ในหัวไม่หยุด

“มิวนี่ก็แปลก คนอะไรโดนด่าซ้ำๆ ยังจะชอบลงอีก”

แก้มถอนหายใจพลางคีบไก่ทอดใส่จานเพื่อน มาริสาเม้มปากก่อนจะตอบเสียงเบา

“ก็ถ้าห้ามความรู้สึกได้ ฉันคงเลิกชอบไปนานแล้ว”

“แต่พี่กานต์เขาใจร้ายเกินไปนะ”

มาริสาหัวเราะจางๆ ใจร้ายเหรอ...บางทีเธอก็คิดแบบนั้น แต่ลึกๆ เธอกลับจำภาพผู้ชายคนเดิมที่เคยดูแลเธอในวันที่เสียพ่อกับแม่ไปไม่ได้เลย

วันนั้นเธอร้องไห้จนหลับอยู่หน้าบ้าน พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง มีผ้าห่มคลุมอย่างดีและมียาแก้ไข้วางอยู่ข้างหัวเตียง การันต์ในวัยมหาลัยปีสุดท้ายตอนนั้นนั่งเฝ้าเธอทั้งคืน

"ร้องจนไข้ขึ้น โตแล้วยังดูแลตัวเองไม่ได้อีก"

เขาบ่นเสียงดุแต่กลับเช็ดตัวให้เธออย่างใจเย็น   แต่ตอนนี้...เขาเปลี่ยนไปจนเธอแทบไม่รู้จัก  แก้มเอ่ยถามเรื่องที่ต้องเดินเอกสารประชุมตอนบ่ายกับเธอ

“เออ แล้วช่วงบ่ายแกต้องขึ้นไปช่วยฝ่ายจัดซื้อใช่ไหม”

“อืม”

“งั้นทำใจหน่อยนะ เพราะพี่กานต์ก็อยู่ประชุมชั้นนั้น”

คำพูดของแก้มทำให้มือที่จับช้อนชะงักเล็กน้อย มาริสาฝืนยิ้ม

“ฉันจะพยายามไม่ไปเกะกะเขาแล้วกัน”

แก้มมองหน้าเพื่อนก่อนส่ายหัวเบาๆ เธอไม่เข้าใจพี่ชายตัวเองเลยจริงๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นหวงมิวจะตาย แต่เดี๋ยวนี้เขากลับเอาแต่ผลักไสเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง

หลังพักเที่ยงจบลง มาริสาถือแฟ้มเอกสารเดินขึ้นไปชั้นสามสิบสองตามคำสั่งของหัวหน้าแผนก ภายในห้องประชุมกระจกกว้างเต็มไปด้วยผู้บริหารระดับสูง เธอสูดหายใจเข้าลึกก่อนเคาะประตูเบาๆ

“ขออนุญาตค่ะ เอกสารจากฝ่ายจัดซื้อ”

สายตาหลายคู่หันมามอง รวมถึงการันต์ที่นั่งหัวโต๊ะด้านใน

ชายหนุ่มปรายตามองเธอเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะละสายตากลับไปคุยงานต่อเหมือนไม่รู้จักกัน    มาริสาก้มหน้าวางแฟ้มอย่างเงียบที่สุด แต่จังหวะที่เธอกำลังถอยออกมา กลับมีผู้บริหารคนหนึ่งเรียกไว้

“เดี๋ยวก่อน นี่เด็กฝึกงานใหม่ใช่ไหม”

“ค่ะ”

“ชื่ออะไรเรา”

“มาริสาค่ะ”

ชายวัยกลางคนพยักหน้าแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู

“หน้าตาดี แล้วยังดูเรียบร้อยอีก อยู่แผนกไหนล่ะ”

“บัญชีค่ะ”

“อืม...ถ้าฝึกงานจบสนใจมาทำงานฝ่ายขายของผมไหม”

มาริสายังไม่ทันตอบ เสียงเรียบเย็นของการันต์ก็ดังแทรกขึ้นมา

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเด็กฝึกงงาน แค่เดินเอกสารยังมาช้าเขาประชุมไปสิบนาทีแล้ว   อย่างนี้จะไปรับผิดชอบฝ่ายขายได้ยังไง บริษัทผมไม่ใช่ที่เล่นขายของ"

ผู้จัดการฝ่ายขายถึงกับหน้าถอดสีเมื่อประธานบริษัทเอ่ยขึ้นมา   ส่วนมาริสากอดแฟ้มแนบอก ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยก่อนที่เรื่องที่แทนไทยชวนเธอไปทำงานกับเขา

 "มิว พี่อยากได้นางแบบถ่ายชุดว่ายน้ำกับสินค้าพวกครีมกันแดด สนใจไหม"

มาริสาถอนหายใจมองไปยังคนที่กำจ้องตาเธอ ข้อเสนอพี่แทนดูน่าสนใจกว่าการที่ต้องทนอยู่ที่นี่เพื่อเจอกับสายตาดูถูกเย็นชาของคนตรงหน้า ร่างบางโค้งคำนับทุกคนในห้องประชุมก่อนจะออกไป ในใจตอนนี้เธอรู้แล้วว่าควรปล่อยมือจากเขาสักที

ห้าโมงเย็นเป็นเวลาเลิกงานแก้มยืนรอพี่ชายหน้าบริษัท   มาริสารอคนขับรถที่บ้านด้านการันต์วนรถมาจอตรงหน้าน้องสาว   มาริสาที่รอรลุงทินมารับอยู่ๆก็มีสายเรียกเขา  เมื่อเอามาดูก็เป็นป้านวลภรรยาลุงทิน  เธอกดรับสายทันที

"ฮัลโหล......คะป้านวล อ้าแล้วหมอว่าเป็นอะไรคะ   อ้อค่ะไม่เป็นไรเดี๋ยวหนูกลับเอง ป้านวลดูแลลุงทินเถอะค่ะ"

มาริสาวางสายจากป้าแม่บ้านที่โทรมาบอกว่าสามเข้าโรงพยาบาลมารับไม่ได้ เธอกำลังจะกดเรียกรถผ่านแอปแก้มเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

"มิวมีอะไรหรือเปล่า ป้านวลโทรมาทำไม"

“ลุงทินเข้าโรงพยาบาลกระทันหันน่ะแก้ม เราคงต้องกลับเองวันนี้"

"อ้าว...ถ้างั้นเราว่ากลับด้วยกันเถอะ บ้านอยู่ติดกันอยู่แล้ว "

แก้มเอ่ยชวนแต่อีกคนกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"ของเต็มรถจะให้นั่งหลังคาหรือไง"

มาริสาถอนหายใจ เธอยกมือถือขึ้นมากดเพื่อแอปพลิเคชั่นรถบริการ   แต่อยู่ๆก็มีรถยุโรปคันหรูมาจอดเทียบ กระจกลดลงก่อนที่คนในรถจะเอ่ยทักทาย

"มิว บังเอิญพี่มาทำธุระแถวนี้พอด่เห็นมิวยืนอยู่ อ้าวนั่นแก้มนี่สวัสดีครับ"

สองสาวยกมือไหว้รุ่นพี่ของพวกเธอพร้อมกัน

“สวัสดีค่ะพี่แทน/สวัสดีค่ะพี่แทน”

“ครับ ว่าแต่มิวกับแก้มกลับยังไงกันล่ะ”

แทนไทยรู้ดีว่าคนที่ยืนข้างๆแก้มเป็นพี่ชายของเธอ   แต่เขาเอ่ยถามแค่สองสาวและไม่ทักทายเขาแต่อย่างใด รวยก็เรื่องของนายฉันก้ไม่ได้จน การัตน์กับแทนไทยทั้งสองเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน    ที่สำคัญยังเคยจีบผู้หญิงคนเดียวกัน แต่อีกฝ่ายเลือกการันต์ แล้วก็ไม่รู้เพราะอะไรผู้หญิงคนนั้นถึงได้ไปเอาฝรั่งแทน   เขาเลิกสนใจก่อนจะหันไปหามาริสาถามซ้ำ

“มิวกลับยังไงคะ”

“ปกติลุงทินมารับค่ะ แต่ว่าวันนี้ลุงทินป่วยค่ะพี่แทน มิวกำลังจะเรียกรถผ่านแอป"

"งั้นขึ้นรถเถอะครับเดี๋ยวพี่ไปส่งเอง"

มาริสาลังเลนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้าตกลงไปกับเขา

"ก็ค่ะดีเหมือนกัน พอดีเรื่องที่พี่แทนชวนมิวไปทำงานด้วยก่อนหน้า  มิวมีคำตอบแล้วค่ะ"

ร่างระหงเปิดประตูก่อนจะขึ้นรถของแทนไทยแล้วแล่นออกไป การันต์กำพวงมาลัยแน่เขากระชากรถอย่างแรง บรื้นๆๆๆ โป๊ก!! ศีรษะกระแทกเข้ากับด้านหน้าอย่างแรงจนเธอตะโกนเสียงดังใส่พี่ชาย 

"พี่กานต์จอดรถเดี๋ยนี้นะแก้มจะลง"

"เป็นบ้าอะไรขึ้นมา อย่ามางี่เง่าน่ะคนยิ่งหงุดหงิดๆ อยู่"

"พี่นั่นแหละเฮงซวยเป็นบ้าอะไรขึ้นมา กระชากรถแบบนี้ถ้าแก้มหัวแตกจะทำไง"

"ก็แค่ไปเย็บยากตรงไหน"

"ไอ้......ไอ้พี่เฮงซวย   พี่กานต์ตัวเองไม่ต้องการเขาเองทีตอนนี้มาฟาดหัวหาดหางทำไม เป็นหมาหวงก้างหรือ"

"หุบปากนะ"

"ไม่หุบโว้ย จอดจะลง"

การันต์ไม่สนใจน้องสาวอีกเขาขับรถกลับบ้านทันที เขาไม่อยากให้รถคันหน้าคลาดสายตา