ตำแหน่งฮูหยินจอมปลอมใครจะอยากเป็น

 ไม่นานของที่นางต้องการก็มาถึง   นอกจากแป้งสองชั่งกับไข่สามฟองข้าวสารครึ่งชั่งก็ไม่มีอะไรอีก  เสิ่นหยุนซีหัวเราะในลำคอ

"หึๆๆ   น้ำเน่าจริงๆไอ้ประเภทเกลียดแล้วไล่มาอยู่เรือนร้าง  ให้กินแต่ผักดองกับน้ำข้าวเนี่ย  ละครแนวตั้งร้อยเวอร์ชั่นที่เคยดูมายังไม่เน่าเท่าเรื่องจริงที่เผชิญอยู่ตอนนี้เลย  คนสามคนให้ของมาเท่านี้แล้วบอกเรื่องกินอยู่ให้ได้  ให้ได้กับผีบรรพบุรุษแกสิไอ้ผู้ชายเฮงซวย    เฮ้อ...ช่างเถอะยังไงก็ค่อยหาทางเอา  มีแค่นี้ก็กินแค่นี้   ก่อนจะเอ่ยให้บางคนที่เขาส่งมาจับตาได้ยินชัดเจนเพื่อคาบกลับไปบอก

"อิงเถา  อิงฮวา  พวกเจ้าลองไปดูรอบๆหากิ่งไม้มาหน่อย  พอจะได้ฟืนหุงข้าวหรือไม่  ตั้งแต่เช้าข้าวยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ดเกี้ยวก็มารับ  เดินมากว่าจะถึง  คิดว่ามาถึงจวนเสนาบดีก็นึกว่าจะได้อิ่มสักมื้อ    ใครจะรู้ว่าจะยากจนข้นแค้นเสียยิ่งกว่าสกุลเสิ่นเสียอีก   มิน่าสินสอดของข้าถึงไม่มีสักครึ่งอีแปะ  จะแต่งภรรยาทั้งทีแม้แต่ปิ่นเงินหรือกำไลสักอันก็ยังไม่มีปัญญามอบให้"

"ไม่รู้ท่านลุงรับหมั้นไปได้อย่างไร   ยกข้าให้เผยอวี้จวินเหมือนได้เปล่าๆแถมข้าต้องมาอดอยากที่นี่อีก  หรือว่าอีกหน่อยข้าต้องไปทำงานใช้แรงหาเงินมาเลี้ยงดูคนจวนเสนาบดีกันนะ      พวกเจ้ารีบไปหาฟืนเถอะ  ข้าหิวจนจะแทะเสาเรือนได้อยู่แล้ว    จวนใหญ่โตโอ่อ่าข้างในกลับกลวงโบ๋   คงเป็นขุนนางตงฉินที่ซื่อตรงอย่างที่ผู้คนร่ำลือจริงๆ  หรือไม่ก็ทำงานไม่ได้เรื่องเงินเดือนเลยไม่ขึ้น   ถึงได้ยากจนเพียงนี้"

เสิ่นอิงฮวาและเสิ่นอิงเถาได้ยินคุณหนูบอกให้ไปหาฟืนพวกนางก็ไปทำตาม  พวกนางคือสินเดิมที่ติดตามคุณหนูมา  จวนเสิ่นไม่ให้อะไรติดตัวมาเลย   มิอับอายผู้คนสักนอดหรือเจ้าสาวแต่งงานมีแต่เกี้ยวหลังเดียวมารับ  สินเจ้าสาวสักหีบก้ไม่มี  ฝ่ายชายไม่ดูหมิ่นก็แปลกแล้ว    

 แม่นมของคุณหนูยามนี้นางขอไปถือศีลที่วัดเพื่อจุดธูปให้นายท่านกับฮูหยินรองกับคุณหนู    เดิมทีเหล่าฮูหยินไม่ยอมให้แม่นมไปนางยังจะเอาไว้เป็นตัวประกันหากเสิ่นหยุนซีกระด้างกระเดื่อง   แต่คุณหนูบอกว่าหากไม่ให้พวกนางตามมาด้วยและไม่ให้แม่นมไปเฝ้าป้ายวิญญาณท่านแม่ท่านพ่อนางก็จะไม่แต่งงานแทน  เหล่าฮูหยินถึงยอม   สองพี่น้องเดินไปหากิ่งไม้ได้มาหลายท่อนก่อนจะหัก  เสิ่นหยุนซีถอนหายใจ  มีดสักเล่มก็ไม่มีก่อนจะเดินไปหาทหารยามที่ขนของมาให้และเอ่ยกับเขา

"ข้ามีปิ่นเงินอันหนึ่งไม่รู้ราคาพอจะแลกกับกระบี่เจ้าได้หรือไม่"

"ฮูหยิน  คือว่ากระบี่ย่อมไม่ห่างกายนักรบ  ข้าน้อยคงให้ท่านไม่ได้"

"เช่นนั้นขอยืมหน่อย"

ทหารผู้นั้นเก้ๆกังๆ  พ่อบ้านพยักหน้าเขาจึงส่งให้นาง  เสิ่นหยุนซีชักกระบี่ออกจากฝักได้ก็ใช้มันฟันลงไปที่กิ่งไม้แห้งเพื่อตัดฟืนทันที  ทหารเจ้าของกระบี่เห็นดังนั้นก็แทบจะน้ำตาร่วง  กระบี่เนื้อดีกลับถูกนางใช้เป็นมีดผ่าฟืน   แต่เสิ่นหยุนซีไม่สนใจหลังจากได้ฟืนกองโตแล้วนางก็เริ่มติดไปใช้วิธีเข้าป่ามาก่อเพราะไม่มีชุดไฟ  พ่อบ้านเผยยืนสงบนิ่งเสิ่นหยุนซีไม่เอ่ยไม่ทักอยากอยู่ดูนางเพื่อกลับไปรายงานก็ช่างเจ้าสิ   นางเอ่ยกับเจ้าของกระบี่ที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้  นั่นคือชีวิตของทหารเลยนะ  นางกลับใช้มันราวกับเศษเหล็ก

"นี่เจ้านะ...จวนเสนาบดีข้าวไม่มีให้กินแต่อาวุธคงไม่ขาดแคลน  กระบี่เล่มนี้ข้าขอแล้วกัน  ไว้ข้าหาเงินได้จะจ่ายคืนให้  ตอนนี้ติดไว้ก่อน  สินสอดไม่ได้สินเดิมก็ไม่มี    แถมสามียังไม่ได้เรื่องเอาเป็นว่าข้าติดเจ้าอยู่...อืมดูจากเนื้อเหล็กอย่างน้อยเล่มนี้ก็สามสิบถึงสี่สิบตำลึง  เอาเป็นว่าข้าให้ดอกเบี้ยด้วยแล้วกัน  ข้าติดเจ้าห้าสิบตำลึงตกลงตามนี้นะ    จริงสิตาแก่หูเอ๊ยพ่อบ้านหูเรื่องวันนี้ขอบคุณท่านมากและกรุณาเรียกข้าแม่นางเสิ่น   ฮูหยินอะไรกัน  ตาเฒ่าเผยนั่นไม่ได้ยอมรับข้าเสียหน่อย  ตำแหน่งฮูหยินจอมปลอมใครจะอยากเป็น"

สองพี่น้องที่ไปหากิ่งไม้ทำฟืนเดินกลับมาอีกรอบ  เนื่องจากอยู่ใกล้เขากิ่งไม้แห้งจึงหักลงมาเยอะ  หากเก็บจริงๆได้ฟืนใช้เกือบทั้งปี  แต่ที่น่าห่วงคือมันรกเกินและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเก็บกวาดลานบ้านหมด   อลิซที่ตอนนี้อยู่ในร่างเสินหยุนซีถอนหายใจอย่างอ่อนล้า  กลับไปสักทีสิไอ้พวกสอดรู้  ฉันอยากอาเจียนเอาพิษออกมาจะตายแล้ว

ส่วนพ่อบ้านหูไม่เอ่ยอันใด  เขาเพียงแต่ปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้า  ฮูหยินเอ่ยชื่อนายท่านตรงๆไม่เกรงกลัวสักนิดเลยหรือ    นางก็รู้นายท่านไม่โปรดสตรีเหตุใดนางไม่ทำตัวดีๆให้นายท่านเอ็นดูสักหน่อย  แต่นี่อะไรกัน   นางกลับประกาศเป็นปฏิปักษ์ชัดเจน   ส่วนเรื่องที่ไม่มีสินสอดเรื่องนี้คงต้องสืบหาความจริง  นั่นสินสอดหลวงที่ฝ่าบาทพระราชทานเชียวนะ  พ่อบ้านจัดการเรียบร้อยก็รีบกลับไปเรือนหลักเพราะนายท่านรอเขากลับไปรายงานอยู่