บทที่17 วันเกิดของผู้มากบารมี

งานเลี้ยงวันเกิดของ อีธาน ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบหรูกลางห้องโถงของคฤหาสน์น็อกซ์ เสียงเปียโนแผ่วเบาลอยมาจากมุมหนึ่ง คลอไปกับเสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเป็นจังหวะราวกับพิธีที่ผ่านการซักซ้อมมาอย่างดี

แขกที่มาร่วมงานล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตา ชายหนุ่มในสูทตัดเย็บเนี้ยบไร้ที่ติ ขณะที่สตรีปรากฏกายในชุดราตรี เรียบโก้ ตามแบบแฟชั่นปลายทศวรรษที่หกสิบ ผ้าซาตินและกำมะหยี่สะท้อนแสงโคมไฟสีทองอร่าม เคลื่อนไหวไปพร้อมบทสนทนาที่ละเมียดละไม

และที่สำคัญ ทุกคนต่างมาพร้อมของขวัญในมือ เหล้าเก่าจากยุโรป กล่องซิการ์ชั้นดี หรือผลงานศิลป์ไร้ป้ายราคา ราวกับเครื่องบรรณาการที่ถูกนำมาวางต่อหน้าเจ้าที่เมือง 

โอลิเวียร์ยืนอยู่ใกล้ทางเข้า สูดลมหายใจลึกก่อนจะผ่อนออกช้า ๆ เธอสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาอย่างประเมินค่า ในยุคที่ชื่อเสียงมีน้ำหนักไม่แพ้อำนาจ การปรากฏตัวของเธอจึงไม่ใช่เรื่องส่วนตัว หากเป็นในฐานะทายาทแห่งตระกูลกรีนเวลล์

ควันบุหรี่ลอยคลุ้งเหนือศีรษะผู้คน บทสนทนาถูกลดระดับเสียงลง ราวกับทุกถ้อยคำล้วนมีผู้ที่ไม่ควรได้ยินซ่อนอยู่ในห้องเดียวกัน

จนกระทั่งเสียงเคาะแก้วดังขึ้น ฉับไวพอจะตัดบทสนทนาทั้งห้องให้เงียบกริบ

อีธาน น็อกซ์ ในสูทสีเข้มผ้าเนื้อดียืนอยู่ตรงหัวบันได พร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนกาลเวลาหลายร้อนหลายหนาวไว้ภายใน

“ขอบคุณทุกท่านที่มาในคืนนี้ หกสิบห้าปีไม่ใช่เวลาสั้น ๆ และการที่ทุกคนอยู่ที่นี่ ก็บอกทุกอย่างได้ดีอยู่แล้ว เชิญครับ เรามารับประทานอาหารไปพร้อมกัน”

เก้าอี้หลายตัวถูกขยับ เสียงผ้าเสียดสีกันดังแผ่วเมื่อแขกเริ่มทยอยนั่งลงประจำที่ โอลิเวียร์ขยับตัวตามคำเชิญของสาวใช้ที่เลื่อนเก้าอี้ให้ และทันทีที่เธอทิ้งตัวลงนั่ง สายตาก็พลันประสานเข้ากับ ‘ไคล์’  

เขานั่งตรงข้ามกับเซล์ย ห่างจากหัวโต๊ะเพียงหนึ่งเก้าอี้ ใบหน้าคมคายยังคงเรียบนิ่งจนยากจะคาดเดา ดวงตาเข้มปรายมองเธอเป็นระยะ ก่อนจะละสายตาไปอย่างไม่แสดงท่าที

ถึงกระนั้น ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างเป็นปรกติ จานอาหารถูกทยอยวางลงบนโต๊ะไม่ขาดสาย บทสนทนาและการรับประทานดำเนินควบคู่กันไป เสียงคำเยินยอปะปนกับเสียงหัวเราะอย่างพอเหมาะ แก้วไวน์ถูกยกชนครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำสีอำพันในขวดค่อย ๆ ลดต่ำลง  กลิ่นเหล้าและควันบุหรี่ค่อย ๆ หนาแน่นขึ้นตามเวลาที่ล่วงผ่าน ราวกับอากาศในห้องเริ่มอึดอัดโดยไม่ทันมีใครสังเกต

จนกระทั่งอีธานยกแก้ว พลิกข้อมือไปมา ก่อนเอ่ยเสียงดังชัดจนบทสนทนารอบโต๊ะชะงัก

“บางครั้ง คนที่น่าสนใจที่สุดในห้องนี้ คือคนที่เงียบที่สุด”

ทุกสายตาแข็งค้างอยู่กับที่ 

“หลายคนคงรู้จักเขาอยู่แล้ว”

มีแววบางอย่างวาบผ่านดวงตาของอีธาน ก่อนที่สายตาจะค่อย ๆ เลื่อนไปทางไคล์อย่างจงใจ

“ไคล์… เจ้าของถ้วยรางวัล ผู้ชนะการแข่งม้าปีนี้”

เขาหยุด ก่อนหยิบมวนซิการ์ขึ้นสูบช้า ๆ ควันบางสีเทาลอยคลุมเหนือโต๊ะอาหาร 

“นับตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียครอบครัวไป ผมก็ดูแลเขาอยู่ห่าง ๆ …ราวกับลูกในไส้”

คำพูดนั้นตกลงบนโต๊ะยาวอย่างเงียบงัน แต่สำหรับโอลิเวียร์ มันกลับกระแทกซ้ำ ราวกับกำลังตอกย้ำต่อหน้าทุกคนว่า ไคล์ยืนอยู่ตรงนั้นได้ก็เพราะบารมีของอีธาน ทว่าเมื่อเธอปรายตามองไปยังไคล์ที่นั่งนิ่งอยู่ใต้สีหน้าเข้มขรึม เธอกลับจับบางอย่างได้จากแววตาคู่นั้น คล้ายความอึดอัดที่ถูกบังคับให้สงบนิ่ง ทั้งที่ข้างในกำลังปั่นป่วน 

ขณะเดียวกัน เซล์ย น็อกซ์ ที่นั่งอีกฟากของโต๊ะแววตากร้าวขึ้นก่อนวางแก้วในมือลงบนโต๊ะจนเสียงดังเกินจำเป็น

และเมื่อ อีธาน หันสายตากลับมาทางโอลิเวียร์

 “และไม่ว่าอย่างไร คืนนี้เราก็ต้องฉลองความสำเร็จให้ตระกูลกรีนเวลล์”

 เขากล่าวต่อ

 “ที่มีลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนมาสานต่อมรดกของครอบครัว”

โอลิเวียร์ยกมุมปากรับตามมารยาท แม้ลึกลงไปในใจจะเริ่มเกิดสัญญาณเตือนบางๆราวกับบทสนทนาบนโต๊ะกำลังค่อย ๆ ล้ำเส้นจากเรื่องทั่วไป ..ไปสู่เรื่องส่วนตัวโดยไม่ทันรู้ตัว 

ในจังหวะนั้นเอง แขกสตรีผู้หนึ่งแค่นหัวเราะ  ก่อนจะหลุดคำประชด

“มรดกเลือดล่ะสิ”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังนัก ทว่ากลับดึงสายตาทุกคู่ ให้หันตรงไปหาหล่อน

“คุณหมายความว่ายังไงคะ” โอลิเวียร์เอ่ยพลางจ้องอีกฝ่ายราวกับต้องการคำยืนยัน

หญิงวัยกลางคนในชุดราตรีสีเข้มเชิดคางขึ้นช้า ๆ ราวกับเฝ้ารอช่วงเวลานี้มานาน ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตยังคงเรียบเย็น ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ไม่เกรงกลัวสายตาใคร 

“เขาลือกันไปทั่วเมืองไม่ใช่หรือคะ ว่าครอบครัวของคุณได้ทุกอย่างมาจากการโกง”

คำพูดนั้นตกลงกลางโต๊ะอย่างหนักหน่วง ก่อนเสียงซุบซิบจะเริ่มแทรกขึ้นทีละน้อย ขณะที่สายตาทุกคู่ค่อยๆหันมามองโอลิเวียร์เป็นตาเดียว 

ที่เธอกำลังกัดฟันแน่น ปลายนิ้วค่อย ๆ กำเข้าหากันใต้โต๊ะ 

 “หยุดกล่าวหาตระกูลของฉันได้แล้วนะคะ ”

“เขาลือกันไปทั่วตั้งแต่ก่อนคุณเกิดเสียอีก… ว่ากรีนเวลล์โกงไวท์มอร์”  หญิงคนนั้นย้ำเสียงแข็งอย่างไม่สะทกสะท้าน  

ทันใดนั้น ปัง! เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะดังก้องกังวาน แก้วหลายใบสั่นไหวจนเกิดเสียงกระทบกันแผ่ว ๆ

“คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน” อีธานเอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงหนักแน่นกว่าก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด

“ให้เกียรติเจ้าของงานหน่อย”

คำพูดนั้นควรจะช่วยคลี่คลายสถานการณ์ แต่กลับยิ่งกดทับหัวใจของโอลิเวียร์ให้แน่นขึ้น เพราะในห้องนี้ ความเงียบของทุกคนกลับยิ่งตอกย้ำว่า ไม่มีใครกล้าปฏิเสธคำกล่าวหานั้นได้จริง

แต่ถึงกระนั้น เธอไม่คิดจะยอมให้ใครเหยียบย่ำเกียรติและศักดิ์ศรีของเธอได้ง่าย ๆ 

โอลิเวียร์ค่อย ๆ วางช้อนลงบนจาน เสียงกระทบกันเบาเกินกว่าจะเรียกร้องความสนใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ยืดหลังตรง ไหล่ผึ่ง สีหน้าสงบจนแทบไม่มีใครคาดเดาได้

“การกล่าวหาใครโดยไร้หลักฐาน ฉันคิดว่านั่นไม่อาจเรียกว่าเกียรติได้ค่ะ”

ไม่มีเสียงใครตอบรับ มีเพียงสายตาหลายคู่ที่ตวัดหางตามองเธออย่างดูแคลน ยกเว้นสายตานิ่งลึกของไคล์ ที่ยังมองตามแผ่นหลังบางที่เดินออกจากโต๊ะไปอย่างทรนง 

…

ลมยามค่ำคืนพัดแรงขึ้น แสงไฟหน้าทางเข้าสาดลงบนพื้นกรวด ทิ้งเงาแข็งกระด้างไว้เบื้องหน้า เธอกำลังก้าวผ่านมันแต่แล้ว เสียงใครบางคนขึ้นจากด้านหลัง

“คุณรู้ไหม”

 “สิ่งที่ทำให้คนพวกนั้นเงียบ…ไม่ใช่คำพูดของคุณ”

โอลิเวียร์หยุดเท้า พลางกระชับปลายนิ้วที่จับผ้าคลุมให้แน่น

“แต่เป็นเพราะพวกเขารู้ดี ว่าคำพูดเพียงประโยคเดียว อาจถูกจดจำและย้อนกลับมาทำลายคนพูด ในวันที่ไม่มีใครยืนอยู่ข้างเขา”

ร่างบางหันกลับมาด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“คุณกำลังเตือนฉันอยู่หรือคะ”

ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสกลิ่นโคโลญอ่อนๆจากต้นคอระหงษ์ พลางเพ่งตาเข้มสบกลับอย่างดุดัน

 “คืนนี้คุณเพิ่งก้าวเข้าไปในถ้ำเสือ ที่พร้อมขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ”

โอลิเวียร์เชิดคอสู้ แววตาไม่ไหวหวั่น แม้หัวใจจะเต้นรัวกับคำที่กำลังจะท้าท้าย

 “คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ”

ไคล์กระตุกมุมปาก ก่อนเบี่ยงตัวเล็กน้อย  ทว่าคำพูดถัดมาที่หลุดจากริมฝีปากหยัก ราวกับปิดประตูทางออกทุกบาน 

 “ดี ! เพราะผมจะไม่ปล่อยให้คุณได้ออกไป ”

คำพูดนั้นเหมือนกดไว้ตรงกลางอกของโอลิเวียร์ จนลมหายใจสะดุด ร่างสั่นเทาเผลอเม้มริมฝีปากจนแดงก่ำ ตากลมโตจ้องเขากลับอย่างไม่ลดละอยู่หลายวินาที  มีถ้อยคำมากมายก่อตัวอยู่ในหัว แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาของชายดื้อด้านตรงหน้า เธอก็เลือกกลืนมันลงไป แล้วสบัดร่างผ่านเขาไปแทน และในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็รู้ว่าได้ก้าวเข้าสู่เกมแห่งความแค้นของใครบางคน โดยไม่มีทางถอย

และเธอไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะปฏิเสธ