บทที่20 ค่ำคืนที่ไม่สั่นคลอน

ภายในคอกมาดูราวกับคับแคบลงไปถนัดตา ทั้งที่ความจริงมันกว้างพอสำหรับเขาทั้งสอง ขณะที่เสียงลมพายุด้านนอกยังคงหวีดหวิวกระแทกผนังไม้เป็นระยะ

โอลิเวียร์นั่งอยู่ห่างจากไคล์เพียงช่วงตัว แต่ระยะห่างเพียงน้อยนิดนั้นกลับทำให้เธอรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาชัดเจนเสียยิ่งกว่าที่ผ่านมาทั้งหมด

เธอเหลือบมองไคล์ด้วยแววตาที่ยากเกินจะคาดเดา ขณะมือหนายังคงลูบลำคอม้าอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังปลอบโยนสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

 แสงไฟสลัวจากตะเกียงด้านข้างทอดผ่านเสี้ยวใบหน้าคมเข้ม เผยให้เห็นแววตาอ่อนโยนอย่างที่เขาแทบไม่เคยยอมให้ใครได้เห็น พลางเสียงทุ้มต่ำเอ่ยปลอบม้าอย่างไม่ขาดสาย นุ่มลึกจนแม้แต่สัตว์ที่กำลังหวาดกลัวยังเริ่มสงบลงทีละน้อย

และนั่นยิ่งทำให้หัวใจของโอลิเวียร์สั่นไหวอย่างประหลาด

เพราะผู้ชายคนเดียวกันนี้…คือคนที่เคยมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ราวกับเธอเป็นปัญหาที่เขาอยากกำจัดออกไปให้พ้นทาง 

ทันใดนั้น ประตูคอกก็ถูกเปิดออกกะทันหัน 

 แจ๊คก้าวเข้ามา สีหน้าตึงเครียด

“เจ้านายครับ ถนนถูกตัด หมออาจจะยังมาไม่ได้คืนนี้ ส่วนโอเว่น…ผมพาไปพักแล้วครับ”

ทันทีที่โอลิเวียร์ได้ยินคำพูดนั้นจากแจ๊ค สัญชาตญาณของแพทย์อาสาในตัวเธอก็พลันตื่นขึ้น ราวกับเสียงขอความช่วยเหลือกำลังดังอยู่ตรงหน้า เธอหันไปมองม้าที่บาดเจ็บ ความเจ็บปวดปนหวาดกลัวในดวงตาคู่นั้นบีบรัดหัวใจเธออย่างรุนแรง จนไม่อาจเพิกเฉยต่อบางสิ่งลึก ๆ ภายในใจได้

เธอหลับตาลงเพียงชั่วอึดใจเพื่อรวบรวมสติ ก่อนสูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญที่ไม่อาจลังเล

“ฉันทำเอง”

“ฉันเคยทำคลอดท่ามกลางเสียงระเบิดมาแล้ว”

คำพูดเรียบนิ่งจากปากโอลิเวียร์ไม่ได้ฟังดูเหมือนการโอ้อวด หากแต่เป็นน้ำเสียงของคนที่ผ่านการเอาชีวิตรอดมานับครั้งไม่ถ้วน

ไคล์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มเพ่งมองเธอให้ลึกราวกับต้องการมองทะลุไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักทุกคำพูดที่เธอเอ่ยออกมา

และสิ่งที่เขาเห็น…ไม่ใช่แววตาแห่งความดื้อดึงอย่างที่เคยคิด

หากแต่เป็นความมั่นใจ ความแน่วแน่ และร่องรอยของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยยืนอยู่ท่ามกลางความเป็นความตายมาแล้วจริง ๆ

ไคล์ลดสายตาลงเงียบ ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ชั่วขณะนั้นสั้นเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับยาวนานเสียจนโอลิเวียร์แทบหยุดหายใจ

ก่อนในที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วพยักหน้า เพียงครั้งเดียว ราวกับยอมลดกำแพงที่มีต่อเธอลง

แจ๊ครีบวางถังน้ำร้อนลงข้างเธอโดยไร้คำถาม ก่อนหันกลับไปจัดการอย่างอื่นต่อ ตามหน้าที่ของตัวเอง 

“บอกผมว่าต้องทำอะไร” 

เสียงของไคล์แผ่วต่ำ ราวกับพยายามกดความหวาดหวั่นเอาไว้ใต้ความนิ่งเย็น เขาจ้องม้าที่กำลังสั่นอย่างไม่ละสายตา นิ้วมือกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น เพราะกลัวว่าถ้าพลาดเพียงนิดเดียว มันอาจไม่รอด

“จับหัวมันไว้แน่น ๆ อย่าให้มันล้ม แล้วคอยปลอบมันด้วยเสียงต่ำ มันจะได้ไม่ตื่นตกใจ ค่ะ”

ไคล์ทำตามทันที ยื่นมือประคองศีรษะม้าไว้อย่างมั่นคง โน้มตัวลงใกล้ใบหูมัน เอ่ยเสียงอ่อนโยน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังปลอบเด็กที่หวาดกลัว

โอลิเวียร์ดึงแขนเสื้อขึ้นสูง ก่อนค่อย ๆ ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ทั้งที่หัวใจยังเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ มือที่ครั้งหนึ่งเคยสั่นไหวจากความผิดพลาดในอดีต…บัดนี้กลับนิ่งสนิท ราวกับความเจ็บปวดตลอดหลายปีได้หล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งพอจะกลับมายืนอยู่ตรงนี้ 

เสียงม้าครางต่ำ ดิ้นแรงขึ้นชั่วครู่ เมื่อเสียงฟ้าคำรามก่อนกระแทกมาพร้อมฝนระลอกใหญ่

“อีกนิดเดียว…” เธอพึมพำแผ่วเบา เหมือนกำลังบอกทั้งม้า…และตัวเอง

เหงื่อบาง ๆ ไหลลงมาตามกรอบหน้าเรียว เพราะทั้งความเหนื่อยล้าและแรงกดดัน ทว่าแววตาของเธอยังคงแน่วแน่ไม่สั่นคลอน

ไคล์จ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว พร้อมกับคำตอบบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในใจ

 ผู้หญิงคนนี้อาจดูดื้อรั้นในสายตาเขามาตลอด แต่ในวันที่พายุโหดร้ายที่สุด เธอกลับเป็นคนที่ยืนหยัดได้กว่าทุกคนในไร่ไวท์มอร์

และนั่นเอง…ที่ทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนอย่างน่าหงุดหงิด

“...”

แล้วในที่สุด แรงต้านก็ค่อย ๆ คลายลง

ร่างเล็กชื้นของลูกม้าลื่นไหลลงสู่พื้นฟาง เสียงหายใจแรกแผ่วเบาดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นฟางชื้นและไอฝนที่อบอวลในคอกม้า 

โอลิเวียร์เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างจนแก้มปริ แววตาของเธออ่อนโยนลงอย่างที่ไคล์ไม่เคยเห็นมาก่อน

สายตาของเขาสบเข้ากับเธอเพียงชั่วขณะ และในวินาทีนั้น ความเหนื่อยล้า ความโล่งใจ…รวมถึงความรู้สึกบางอย่างที่ต่างฝ่ายต่างพยายามเก็บซ่อนไว้ กลับไหววูบอยู่ในแววตาของกันและกันอย่างชัดเจน

หัวใจของไคล์กระตุกแรงโดยไร้เหตุผล  ก่อนเบนสายตาหนีเป็นคนแรก กรามขบแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากมองเธอนานกว่านี้ ความลับในใจจะถูกอ่านออกทั้งหมด ส่วนโอลิเวียร์ก็รีบก้มหน้าลง หันไปลูบตัวลูกม้าเบา ๆ เพื่อซ่อนความร้อนวูบที่กำลังลามขึ้นมาบนใบหน้า

ค่ำคืนในคอกม้าค่อย ๆ คลี่คลายลงอย่างเชื่องช้า พร้อมกับสายฝนที่เริ่มซาลงทีละน้อย จนเหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา  และความรู้สึกบางอย่าง…ที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงมันก่อน

…

แสงเช้าวันใหม่ส่องรำไรลอดช่องไม้เข้ามาในคอก โอลิเวียร์ยืดตัวขึ้นช้า ๆ เมื่อหมอจอห์นก้าวเข้ามารับช่วงต่อ เธอยกยิ้มจาง ๆ แต่เต็มไปด้วยความโล่งอก ก่อนจะถอยออกมาอย่างเงียบงัน

ร่างบางเดินผ่านไคล์ไปโดยไม่เอ่ยอะไร  แต่สายตานิ่งลึกของเขายังคงมองตามเธอ  ในแววตาคู่นั้นมีทั้งความเคารพ ความสนใจ รวมถึงความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่พร้อมยอมรับ

ถึงอย่างนั้น มันก็ยังไม่มากพอจะทลายกำแพงที่เขาที่สร้างไว้รอบหัวใจ 

ร่างสูงเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางแสงเช้าที่ทอดผ่านใบหน้าคมเข้ม ที่กลับมานิ่งเรียบเช่นเดิม ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดในค่ำคืนที่ผ่านมา ไม่เคยสั่นคลอนเขาได้เลย