บทที่19 ฤดูฝนที่โหดร้าย

เช้าวันใหม่ดูเหมือนจะมาถึงช้ากว่าปกติ โอลิเวียร์ขับรถกลับจากร้านชำ ขณะในใจยังคงครุ่นคิดถึงคำถามของซูซานในจดหมาย

ของใช้เล็กน้อยถูกวางไว้บนเบาะด้านหลังอย่างเป็นระเบียบ แต่บรรยากาศในวันนี้กลับไม่เหมือนวันไหน ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับกำลังจะกลืนกินทั้งเมือง แล้วเสียงลมเริ่มครางต่ำ ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นอย่างไม่ปราณี  

ทันใดนั้น ห่าฝนก็เทลงมาไม่ยั้ง เสียงฟ้ากรีดร้องราวกับจะฉีกท้องฟ้า

ให้แหลกสลาย แม้พายุจะโหมหนักเพียงใด เธอก็ยังขับรถฝ่ามันไปโดยไม่หวั่น แต่เมื่อรถแล่นมาถึงปากทางเข้าไร่กรีนเวลล์ ภาพตรงหน้าสะดุดสายตาเธอจนต้องชะงัก เท้าเหยียบเบรกแทบจะในทันที

ต้นไม้ใหญ่ล้มขวางถนน รากมหึมาถูกกระชากขึ้นจากผืนดินอย่างน่าสะพรึง ปิดกั้นเส้นทางเข้าออกของทั้งสองไร่โดยสิ้นเชิง

สายตาของเธอเลื่อนไปสะดุดกับรถกระบะคันคุ้นตาที่เอียงอยู่ริมไหล่ทาง กระจกหน้ารถแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เศษกิ่งไม้พาดคาอยู่บนฝากระโปรง ที่ปัดน้ำฝนยังคงกวัดแกว่งไปมา ราวกับกำลังรอใครสักคนเข้ามาช่วยเหลือ

“เกิดอะไรขึ้นกับรถคันนั้น?” เธอพึมพำแผ่วเบา

แต่สัญชาตญาณของแพทย์อาสาผลักดันให้เธอไม่ลังเล มือบางผลักประตูรถออก ก้าวฝ่าสายฝนที่เทลงมาอย่างไม่แยแส ตรงไปยังรถคันนั้นก่อนทุกอย่างจะสายไป 

โอเว่น คนงานจากไร่ไวท์มอร์ นั่งอยู่หลังพวงมาลัย สีหน้าเคร่งเครียด เลือดซึมบาง ๆ ที่ขมับ ไหลปะปนกับหยดฝนที่เล็ดรอดเข้ามาในรถ

“เป็นอะไรไหม” เสียงของเธอนิ่ง ขณะสายตากวาดประเมินอาการมากกว่าจะแสดงความตื่นตระหนก

“ไม่เป็นไรมากครับ แค่โดนกระแทกนิดหน่อย” เขาตอบสั้น ๆ แต่แววตากลับร้อนรนเกินกว่าคำพูด

โอลิเวียร์ไม่เสียเวลาซักถาม เธอรีบหันไปหยิบชุดปฐมพยาบาลจากใต้เบาะหลังรถของตัวเอง ก่อนกลับมาทำแผลให้เขาอย่างชำนาญ

“แผลไม่ลึก แต่ต้องระวังหน่อยนะ”

แววตาของโอเว่นลุกลี้ลุกลน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดสิ่งนั้นออกมาดีไหม ก่อนที่เสียงหนึ่งจะลอยแว่วมาตามสายลมฝน

เสียงร้องของม้า และเหมือนกระตุ้นบางอย่างในใจของเด็กหนุ่ม จนเขาไม่อาจลังเลได้อีก

“ม้าที่ไร่บาดเจ็บ…” เขาพูดเร็วขึ้น “มันร้องไม่หยุด ถ้าไม่รีบตามหมอ มันไม่รอดแน่”

เสียงฟ้าร้องคำรามกลบความเงียบเพียงชั่วครู่  โอลิเวียร์หันไปมองไร่ไวท์มอร์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก เบื้องหลังม่านฝนพร่า

ทางหลักถูกตัดขาด ถ้าไป…เธอจะต้องเจอเขา

แต่เสียงร้องของม้าดังแทรกเข้ามาอีกครั้ง

โอลิเวียร์เม้มริมฝีปากเน้น ก่อนตัดสินใจ

“เดี๋ยวฉันไปเอง”คำพูดนั้นหนักแน่นกว่าความรู้สึกจริงในอก

“ผมไปด้วย” เขาฝืนขยับตัวลงจากรถ แต่ขากลับทรุดจนต้องคว้าขอบประตูไว้

 “เธอเดินยังไม่ตรงเลย”

“ผมจำทางลัดได้”

 “บอกฉันมาก็พอ”

 “แต่.. คุณไคล์”

เธอดึงเสื้อกันฝนให้กระชับ ก่อนจะหันหลังให้

 “ฉันดูแลตัวเองได้” เสียงของเธอนิ่งกว่าความวุ่นวายในหัวใจ แล้วฝ่าห่าฝนออกไปอย่างไม่สนใจละอองฝนเย็นจัดที่ซึมผ่านตามขอบเสื้อผ้า

จนไอเย็นเกาะกินไปทั่วร่าง แม้ลมพายุซัดกระหน่ำจนร่างบางแทบเสีย หลักในทุกย่างก้าว ขณะก้าวข้ามสะพานไม้ที่พาดผ่านลำธารเชี่ยวกราก

แต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของม้ากลับเร่งเร้าให้เธอไม่อาจถอย เสียงสั่นพร่านั้นดังก้องอยู่ในอก ทุกก้าวที่เธอเข้าใกล้ 

มันคือเป้าหมายเดียวของเธอในวันอันโหดร้ายนี้

เมื่อมาถึงคอกม้า ม้าสีน้ำตาลตัวหนึ่งล้มตะแคงอยู่บนพื้น ขาหลังบิดผิดรูปในมุมที่ไม่ควรเป็น คราบเลือดซึมปนโคลน ดวงตามันกลอกไปมาอย่างหวาดกลัว

หัวใจเธอกระตุกวูบ ร่างบางรีบทรุดตัวลงข้างมัน ยื่นมือไปแตะขาที่สั่นระริก จ้องมองมันด้วยความเวทนาก่อนพยายามกลั้นลมหายใจให้มั่นคงแม้ปลายนิ้วจะเริ่มเย็นเฉียบ 

ชั่วอึดใจ มีเงาหนึ่งทาบลงข้างๆกาย ก่อนเธอยกสายตาขึ้นมอง ไคล์คุกเข่าอยู่ใกล้เสียจนเสื้อที่เปียกฝนแนบลำตัวของเขาเฉียดผิวเธออย่างไม่ตั้งใจ  แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งสองยงคงจดจ่ออยู่กับม้าที่ได้รับบาดเจ็บ ราวกับลืมระยะห่างระหว่างกันไปชั่วขณะ 

ไคล์คว้าเชือกขึ้นมารั้งไว้แน่นทันทีที่ม้าดิ้น แรงตึงนั้นส่งผ่านมาตามเชือกจนแขนเขาเกร็ง

โอลิเวียร์เริ่มดามขาม้า ด้วยมือสั่นเทา เมื่อม้ากระตุกแรงขึ้น แขนของไคล์ยื่นเข้ามาทันที มือใหญ่จับข้อมือเธอไว้เพื่อหยุดการสั่น

“อย่ารีบ” ไคล์พูดเสียงต่ำ

“ฉันไม่ได้รีบ” เธอตอบกลับ ก่อนดึงลมหายใจลึกแล้วลงมืออีกครั้ง แรงจับแน่นในจังหวะแรก ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลงอย่างระมัดระวัง

ลมหายใจอุ่นของเขารดอยู่ข้างแก้ม แฝงไว้ด้วยความห่วงใยและความสงสารที่ส่งผ่านมาถึงเธออย่างชัดเจนความใกล้ชิดระหว่างพวกเขาทำให้โลกทั้งใบเหมือนค่อย ๆ หดแคบลงอย่างช้า ๆ เหลือเพียงมือที่ยังจับกันไว้ และหยดเลือดที่เปื้อนอยู่บนปลายนิ้ว

“....”

เมื่อทุกอย่างเข้าที่ ม้าเริ่มสงบลง ไคล์ยังรั้งเชือกไว้แน่น ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออกจากมือเธอ  โอลิเวียร์รีบดึงข้อมือกลับแทบจะทันที ราวกับสัมผัสนั้นร้อนเกินกว่าจะทนไหว มือหนาของไคล์ค้างนิ่งอยู่กลางอากาศชั่วขณะก่อนนิ้วยาวจะค่อยๆ กำเข้าหากันช้า ๆ ราวกับพยายามเก็บบางความรู้สึกเอาไว้

“จับเชือกให้แน่นกว่าเดิม” เสียงของเธอคมชัด กระแทกดวงตาเข้มของไคล์ให้จ้องเธออยู่นานกว่าที่ควร จนสันกรามขบแน่น เส้นเอ็นข้างลำคอปูดตึงเหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง คำพูดหนึ่งแล่นมาถึงปลายลิ้น  แล้วถูกกลืนกลับลงไป

ความเงียบค่อย ๆ แผ่ขยายออกช้า ๆ จนแม้แต่เสียงฝนยังเหมือนถอยห่าง เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วต่ำของม้าที่บาดเจ็บ

ไคล์ลูบลำคอมันอย่างเบามือ ราวกับกลัวจะทำให้มันเจ็บเพิ่ม แววตาของเขาอ่อนโยน…อ่อนโยนเกินกว่าที่เขาเคยแสดงออก

แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน

ฝนที่เหมือนจะซาลง กลับเทกระหน่ำลงมาอีกระลอก เสียงเม็ดฝนโถมใส่หลังคาดังสนั่น ลมพัดกระชากประตูคอกสั่นครืน

ไคล์ชะงัก ก่อนจะเหลือบไปมอง แววตาแข็งนิ่งขึ้นในพริบตา เมื่อลมฟาดประตูซ้ำและรุนแรงกว่าเดิม ร่างสูงลุกพรวด คว้าบานประตูดึงกลับเข้าที่ โอลิเวียร์รีบเข้าไปช่วยอย่างไม่ทันได้คิด  เสียงกลอนเหล็กดัง “กึก” สั้น ๆ หนักแน่นไม่ต่างจากการตัดสินใจที่เขาเก็บงำไว้ในอก

ทว่า ความโหดร้ายของพายุกลับรุนแรงหนัก ราวกับโชคชะตาจงใจเล่นตลกกับพวกเขา  มันสาดใส่ซัดบานประตูอย่างไม่ปี่มีขลุ่ย 

จนหญิงสาวโอนเอนแทบเสียหลัก มือหนาเอื้อมคว้าโอบเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที ร่างบางจึงปะทะเข้ากับอกแน่นของเขาอย่างจัง 

มือข้างหนึ่งของไคล์ยังคงยึดขอบประตูไว้มั่น ส่วนอีกข้างรั้งเธอให้อยู่ใกล้ ราวกับกลัวว่าเธอจะถูกแรงลมพัดหายไปต่อหน้าต่อตา

หน้าเรียวเงยขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าคมของไคล์อยู่ใกล้เสียจนสันจมูกแทบชิดแก้มขาวเนียน ความอบอุ่นจากร่างสูงแผ่เข้ามา ตัดกับความหนาวเย็นที่เกาะกุมเธออยู่ก่อนหน้านั้น

ดวงตาสีเข้มที่เคยเย็นชากลับนิ่งค้างอยู่ที่เธอ ราวกับถูกสะกดไว้ด้วยภาพตรงหน้า ขณะที่กลิ่นโคโลญอ่อน ๆ จากตัวเธอลอยแตะปลายจมูกของเขา ผสานกับความละมุนที่อบอวลอยู่รอบกาย

และในแววตาคู่นั้น…โอลิเวียร์เห็นบางอย่างที่อ่อนลง ราวกับกำแพงแข็งกระด้างที่ไคล์เคยสร้างไว้ กำลังสั่นคลอนลงทีละน้อย ท่ามกลางเสียงพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอก

หัวใจของโอลิเวียร์เต้นถี่ระรัว นิ้วเรียวที่วางอยู่บนอกกว้างเผลอกำเสื้อของเขาแน่น จนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของไคล์ที่เต้นแรงไม่ต่างกัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้ชิดกันเสียจนแทบไม่เหลือช่องว่างใด

พลัน  เสียงกีบม้ากระทืบพื้นก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหลุดออกจากภวังค์ในทันที

ไคล์ปล่อยมือราวกับเพิ่งรู้ตัว ก่อนถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว แล้วเบือนสายตาไปทางอื่น สีหน้าของเขาถูกเก็บเรียบอย่างรวดเร็ว

“ระวังตัวหน่อย” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ห้วนสั้น ราวกับพยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจตัวเอง

ส่วนโอลิเวียร์ได้แต่กัดริมฝีปากจนแดง หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด แม้ร่างสูงตรงหน้าจะถอยห่างออกไปแล้วก็ตาม