บททึ่18. ไม่ยอมถอย

คำพูดของไคล์ทำให้อกของโอลิเวียร์ร้อนระอุไปด้วยความโกรธ แต่แทนที่จะหวาดหวั่น เธอกลับยิ่งรู้สึกมุ่งมั่นมากกว่าเดิม เพราะเธอย้ำกับตัวเองอย่างหนักแน่นว่า จะไม่มีวันยอมเป็นหมากในเกมของใคร 

ตากลมสะท้อนแสงไฟหน้ารถที่สาดฝ่าความมืดสลัว เล็งตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ถนนสายเล็กที่ทอดเข้าสู่ไร่กรีนเวลล์อยู่ไม่ไกล ทว่ากลับถูกขวางไว้ด้วยแผงไม้ที่ไคล์จงใจสั่งคนมาปิดทาง 

และยิ่งนึกถึงใบหน้าเย็นชาที่ไร้ซึ่งความปรานีของเขา ความดื้อรั้นในใจเธอก็ยิ่งลุกโชนเป็นไฟ

เสียงเครื่องยนต์แผ่วลงชั่วขณะ ราวกับกำลังกลั้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายของความอดทน ก่อนที่เธอจะเหยียบคันเร่งจนสุด แล้วปล่อยรถพุ่งชนแผงไม้ตรงหน้าอย่างเต็มแรง

เสียงไม้แตกหักดังสนั่นก้อง ราวกับเป็นการประกาศจุดยืนว่า ไม่มีสิ่งใดหยุดเธอได้อีกต่อไป

และเธอก็รู้ดี…ว่าสิ่งที่พังทลายลงในตอนนี้ ไม่ใช่แค่แนวกั้นของไร่ไวท์มอร์ แต่ยังรวมถึงเส้นแบ่งบาง ๆ ที่ไคล์จงใจขีดไว้ระหว่างเขากับเธอ

…

ค่ำคืนนั้นจบลงแล้ว แต่แรงสะเทือนจากมันยังคงตามมาถึงยามเช้า

งานประชุมประจำเดือนของชาวไร่ในละแวกนั้นถูกจัดขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ภายในศาลาใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงพูดคุยเบาบาง

โอลิเวียร์ปรากฏตัวที่นั่นเป็นครั้งแรกในฐานะเจ้าของไร่คนใหม่

ร่างบางในชุดกระโปรงยาวสีครีมขับผิวเนียนผ่อง ก้าวผ่านสายตานับสิบคู่ด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและมั่นใจ ราวกับเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืน ไม่อาจสั่นคลอนเธอได้แม้แต่น้อย

ทว่า สายตาของผู้คนที่พร้อมใจกันหันมาจับจ้อง รวมถึงเสียงซุบซิบนินทาจากงานเลี้ยงที่บ้านน็อกซ์เมื่อคืน กลับยังติดตามเธอราวกับเงาที่ไม่ยอมเลือนหาย

เพียงโอลิเวียร์ปรายตามอง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งกำลังตีสีหน้าเคร่งเครียดเกินจริงหล่อนก็รีบเม้มปากแน่น ราวกับเธอ เป็นจำเลย และหากเธอจำไม่ผิด หล่อนคือหัวหน้าแม่บ้านประจำโบสถ์วันอาทิตย์ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องรับรู้ข่าวคราวของคนทั้งหมู่บ้านเร็วยิ่งกว่าใคร

ขณะเดียวกัน สายตาอีกหลายคู่ที่ลอบมองผ่านหางตา ก็ยังไม่คิดจะละความสนใจไปจากเธอง่าย ๆ

แต่ทั้งหมดนั้น…ไม่ได้สร้างรอยร้าวใดในจิตใจของเธอเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันยิ่งทำให้แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง และเชิดหน้าขึ้นราวไม่ยอมให้ใครกดเธอให้ต่ำลง

และเมื่อการประชุมเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม ชายวัยกลางคนคนนหนึ่ง เรือนผมแสกข้างเรียบกริบในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ติดกระดุมจนถึงคอ ยืนขึ้นจากแถวหน้าภายใต้ท่าทางที่ดูเคร่งขรึมราวกับยึดถือกฎระเบียบเป็นสำคัญ

เขาเปล่งเสียงเบาๆแต่มั่นคงพอจะดึงความสนใจของคนทั้งห้อง

“การที่กรีนเวลล์ต้องจ้างคนงานจากภายนอกเข้ามา..มันนำความวุ่นวายมาสู่ที่นี่ อย่างเหตุทะเลาะกันในบาร์เมื่อวันก่อน”

สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะพูดต่อช้าๆ

“ผมคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่เราควรตั้งคำถามให้ชัด ว่าเรื่องนี้กำลังพาชุมชนของเราไปในทิศทางไหนกันแน่”

เสียงพึมพำเห็นด้วยดังขึ้นทั่วโถง ก่อนที่หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งจะเอ่ยสวน

 “ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น ตั้งแต่เธอเริ่มจ้างคนนอกเข้ามา หมู่บ้านเราก็ไม่เหมือนเดิม ใครจะรู้ว่าคนพวกนั้นจะพาอะไรติดตัวเข้ามาบ้าง”

หญิงอีกคนลุกขึ้นสมทบ 

 “ไก่ของชาวไร่หายไปตั้งหลายตัว ฉันว่าอาจเป็นพวกคนงานที่มารับซ่อมแซมของกรีนเวลล์ก็ได้”

โอลิเวียร์ยืดตัวขึ้น แววตาจริงจัง ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“มันเป็นเรื่องที่ไม่มีมูล…ฉันอธิบายได้”

“....”

แต่คำอธิบายของเธอกลับขาดหายกลางอากาศ เมื่อสายตาของชาวบ้านเริ่มหลบเลี่ยง บางคนก้มมองเอกสารในมือ บางคนเอนตัวเข้าหากันเพื่อกระซิบกระซาบ แต่ยังไม่มีใครตะโกนด่าทอหรือลุกขึ้นขับไล่เธอ

จนกระทั่ง หญิงคนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน เรือนผมดัดลอนของหล่อนถูกเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนบาง ทว่าดวงตากลับฉายแววตำหนิมายังเธออย่างไม่ปิดบัง

หล่อนยืดตัวขึ้นราวกับกำลังเป็นตัวแทนของความถูกต้องทั้งศาลา

“เธอต้องรับผิดชอบ…กับสิ่งที่เกิดขึ้น กรีนเวลล์ต้องหยุดการก่อสร้าง และห้ามพาคนนอกเข้ามาอีก ไม่เช่นนั้นก็ต้องออกไปจากที่นี่” 

เสียงเห็นด้วยดังขึ้นเป็นระลอก บางคนพยักหน้า บางคนถอนหายใจราวกับผิดหวังในตัวเธอไปแล้ว

ในที่สุด เสียงทุ้มทรงพลังของชายคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ท่ามกลางความวุ่นวายที่เริ่มปะทุ

“เราควรหาความจริงให้ชัด…ก่อนจะตัดสินกรีนเวลล์”

ทันใดนั้น ทั้งศาลาก็เงียบลงราวกับถูกดึงลมหายใจออกไปพร้อมกัน หลายสายตาหันไปมองต้นเสียง ขณะที่เสียงซุบซิบก่อนหน้าค่อย ๆ แผ่วหาย

แต่ความเงียบนั้นคงอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ก่อนเสียงประกาศหนักแน่นจะดังตัดบทขึ้น

“ปิดประชุม”

ผู้คนเริ่มทยอยลุกออกจากศาลาพร้อมเสียงซุบซิบเบาบาง

ทว่า ยังมีสายตาคมกริบคู่หนึ่งจับจ้องเธอไม่วาง ราวกับเฝ้ามองเธอมาตั้งแต่ต้น 

ไคล์ ในเสื้อสีเข้มยืนเอนพิงกระบะรถ รอจังหวะเธอก้าวออกมาก่อนจะเข้ามาขวางเธอไว้เพียงชั่วก้าว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

“คุณต้องชดใช้ความเสียหาย จากการขับรถฝ่าไม้กั้น…และฝ่ากฎของผม”

โอลิเวียร์เงยหน้าขึ้น พร้อมสายตานิ่งที่ไม่หวั่นไหว 

 “คุณกำลังเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ…คุณไคล์ ไม้นั้นขวางทางเข้าไร่ของฉัน”

เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนขยับร่างเข้าไปใกล้ จนสัมผัสได้ถึงความดิบเถื่อน ที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา 

 “และมันก็เป็นทางเดียวที่ปลอดภัยในการเข้าสู่ไร่กรีนเวลล์ ไม่ใช่ทางลัดอันตรายนั่น…ที่คุณไล่ให้ฉันไปเจอ”

ทันทีที่โอลิเวียร์หลุดคำนั้นออกมา บางอย่างในส่วนลึกของจิตใจของไคล์ก็ถูกกระตุ้นขึ้น จนเผลอก้มสายตาลงต่ำ

ร่างบางขยับเข้ามาประชิด ลมหายใจรดสันกรามแกร่งราวกับกดดันให้เขาต้องตอบ

 “เป็นแผนของคุณใช่ไหม หรือจริง ๆ แล้วคุณเป็นหนึ่งในพวกโจรนั่นกันแน่”

ไคล์เบือนหน้าหนี ยกแขนกอดอก ทำราวกับคำถามนั้นไร้ความหมาย

เธอจ้องเขาเขม็ง ท่ามกลางความนิ่งเฉยของไคล์ที่ตอบกลับ ร่างบางดันอกชายหนุ่มอย่างท้าทาย แต่เขาเพียงสบตาเธอด้วยแววตาลุ่มลึก จนยากจะคาดเดา

ลมหายใจเธอถี่รัว ราวกับอกใกล้ระเบิด กับความเฉยฉาของร่างสูงตรงหน้า จนท้ายที่สุด ร่างบางหมดความอดทน ก่อนทำตามสมองสั่งการ ยกสองมือผลักอกหนาอย่่างเต็มแรง เพื่อระบายความขุ่นเคืองในใจ ก่อนหันหลังเดินจากไปอย่างมั่นคง 

 ทว่า ความเงียบรอบกายกลับถ่วงให้ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง ราวกับเธอกำลังต่อสู้อยู่เพียงลำพัง ในสนามรบที่ไม่มีใครมองเห็น

…

คืนนั้น ท้องฟ้ามีดาวประปรายกระจายอยู่เหนือไร่

โอลิเวียร์ เอนกายพิงราวระเบียง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่าน ก่อนคลี่จดหมายจากซุซานออก ลายมือคุ้นตาของเพื่อนรัก ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาพร้อมความอบอุ่นที่แทรกซึมเข้ามาในอก

เพราะอย่างน้อย ก็ยังมีใครบางคนที่มองเห็นเธอ เห็นในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงคนนอกที่หลงทางอยู่ท่ามกลางความไม่เป็นมิตร

ความรู้สึกนั้นซึมลึกอยู่ในใจ…จนกระทั่งสายตาของเธอหยุดลงที่ประโยคหนึ่ง

“เธอแน่ใจหรือ…ว่าที่นั่นคือบ้าน ในเมื่อไม่มีใครต้อนรับเธอเลย

หรือแท้จริงแล้ว  เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความแค้นของใครอยู่ โอลี่  ”