บทที่21 ความสงบชั่วคราว

เมื่อพายุลูกใหญ่คลี่คลายลงชั่วครู่ ความสงบก็หวนคืนกลับมา  แม้จะเป็นเพียงห้วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม 

วันที่เธอเฝ้ารอใกล้จะกลายเป็นจริง ความภาคภูมิใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ เมื่อช่างนำป้ายไม้สลักคำว่า ‘กรีนวิลล์ ที่พักริมทาง’ มาวางพิงไว้ตรงหน้าไร่ เหลือเพียงรอฤกษ์งามยามดีเพื่อยกขึ้นติดตั้ง 

โอลิเวียร์ในเดรสยาวสีขาวสะอาด มุมปากคลี่ยิ้ม แววตาเป็นประกายขณะยืนมองป้ายแผ่นนั้นด้วยความปลามปลื้มที่ยากจะอธิบายราวกับ

ไม่ได้รู้สึกเช่นนี้มานานมากแล้ว จนไม่อยากปล่อยให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปง่าย ๆ  เธอปล่อยใจให้ดื่มด่ำกับความสุขนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เสียงใสอันคุ้นเคยจะดังแทรก

“สวัสดี โอลิเวียร์”  เอลล่ายืนยิ้มกว้างอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าวในมือถือตะกร้าพายที่ยังหอมกรุ่น

“ป้าโรสฝากเอามาให้ ขอบคุณที่ช่วยม้าของคุณไคล์ไว้วันก่อนนะ… แล้วก็ยินดีด้วยจริง ๆ กับไร่กรีนเวลล์”

โอลิเวียร์พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะรับตะกร้านั้นมาอย่างแผ่วเบา ทว่าในแววตาของเธอกลับมีบางอย่างคั่งค้างอยู่ลึก ๆจนเอลล่าอดสังเกตไม่ได้

เอลล่าจ้องมองเธออยู่อีกครู่หนึ่งราวกับพยายามมองให้ทะลุความรู้สึกนั้น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมาย

“คุณไคล์อาจจะไม่ได้พูดอะไร… แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่เคยลืมสิ่งที่เธอทำ ผู้ชายคนนั้นดื้อจะตาย แค่ไม่เก่งเรื่องขอบคุณก็เท่านั้นเอง”

พูดจบ เอลล่าก็ยิ้มกว้างก่อนจะถอยหลังเดินกลับไปทางไร่อย่างสบายๆ ทว่าคำพูดที่ถูกปล่อยทิ้งไว้กลางอากาศเหมือนเรื่องเล็กน้อย แต่กลับมีน้ำหนักพอจะทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในใจของคนฟัง

โอลิเวียร์นิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ตากลมมองตามแผ่นหลังของเอลล่าที่ค่อย ๆ ห่างออกไปทีละก้าว ราวกับว่าเธอไม่ได้มองคนที่เดินจากไป แต่กำลังจมอยู่กับความหมายของคำพูดเมื่อครู่

“ไม่เก่งเรื่องขอบคุณ…” เธอทวนคำในใจช้า ๆ พยายามเชื่อมโยงมันเข้ากับภาพบางอย่างน้ำเสียงบางช่วง สีหน้าบางขณะ… และสายตาของเขาที่เธอเพิ่งได้เห็นเมื่อคืนก่อนนั้น

จังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ก็ดังใกล้เข้ามา ตัดความคิดของเธอขาดลง  รถไปรษณีย์คันหนึ่งแล่นมาตามทางดินหน้าไร่ ก่อนจะชะลอและหยุดลงตรงหน้า 

บุรุษไปรษณีย์เอ่ยชื่อเธอตามหน้าที่ พลางยื่นซองจดหมายหลายฉบับมาให้ “โอลิเวียร์ กรีนเวลล์”

เธอยื่นมือไปรับ ก่อน พลิกดูทีละฉบับ มีทั้งจดหมายจากทนายความ จากซูซาน และอีกฉบับหนึ่ง…ที่ทำให้มือของเธอชะงัก ก่อนลดตะกร้าพายลงข้างลำตัว เพราะเสียงจากหัวใจบอกว่า ชื่อผู้ส่งนั้นเป็นของใครบางคน...ที่ควรกลายเป็นเพียงอดีตไปนานแล้ว 

“เจค ไมเลอร์…” เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางดวงตา

ทอดมองซองจดหมายสีขาวในมือ บางความทรงจำที่เคยเป็นอดีตกำลังหวนกลับมา แต่ทว่า เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้  ฉุดดึงความสนใจเธอให้หันตามไป 

ไคล์ยืนอยู่ด้านหลัง ร่างสูงเด่นท่ามกลางแสงแดดยามสาย สีหน้าเรียบเฉยเกินกว่าจะอ่านความรู้สึก เขายื่นมือมาข้างหน้า สร้อยข้อมือเงินเส้นเล็กในมือสะท้อนแสงแดดวาววับ 

“ผมแค่นำของที่คุณทำตกมาคืน”

ดวงตาของเธอหยุดที่สร้อยข้อมือเงินที่วาบผ่านดวงตาจนเธอต้องลดสายตาลง แล้วค่อยๆยื่นออกไปรับ ปลายนิ้วเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสโลหะนั้น ใจที่เพิ่งอิ่มเอมกลับเหมือนถูกฉุดให้สะดุดลง

“อย่าคิดว่าสิ่งที่คุณทำ…จะทำให้ผมใจอ่อนได้”

สิ้นคำพูด ร่างสูงหันหลังทันที ราวกับตั้งใจจะจบบทสนทนาไว้เพียงเท่านั้น ทว่าก่อนจะก้าวออกไป เขาชงักกัดฟันแน่น ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“คุณไม่มีวันประสบความสำเร็จที่นี่ได้ง่าย ๆ

เพราะผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น”

คำพูดนั้นตกลงกลางอกของโอลิเวียร์อย่างหนักหน่วง เธอไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเขากำลังโกรธใคร หรือกำลังลงโทษอะไรอยู่กันแน่ แต่ไม่ว่ามันจะคืออะไร…ดูเหมือนเธอจะกลายเป็นจำเลยในเกมของเขาไปเสียแล้ว

“เดี๋ยวก่อน”  ร่างบางก้าวเข้าไปขวางทาง

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณมีแค้นอะไรกับครอบครัวฉัน…หรือตัวฉันเอง” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ยังหนักแน่น

 “หรือจริง ๆ แล้ว คุณแค่กำลังติดอยู่กับอดีต”

คำพูดนั้นทำให้ไหล่ของไคล์ชงักงัน 

เธอกลั้นหายใจ ก่อนพูดต่อชัดถ้อยชัดคำ

 “แต่ฉันอยากให้คุณรู้ไว้…ว่าคุณกำลังปล่อยให้ความเจ็บปวดนั้นขังตัวเองไว้”

สายตาของไคล์ที่แข็งกร้าวเริ่มสั่นไหวราวกับกำแพงที่เขาสร้างไว้เกิดรอยร้าวเล็ก ๆ

เธอจ้องเขาราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจ 

 “คุณกำลังสร้างกรงขังให้ตัวเอง”

สายลมพัดผ่านระหว่างทั้งสอง แต่ไม่มีใครขยับ เหมือนทั้งอดีตและปัจจุบันกำลังยืนเผชิญหน้ากัน…ในระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว

เขานิ่งไปนาน ราวกับกำลังฝืนกล้ำกลืนบางอย่างก่อนจะเอ่ยออกมาเพียงแผ่วเบา 

 “คุณไม่รู้อะไรเลย” 

จากนั้นร่างสูงก้าวยาวจากไป ทิ้งไว้เพียงคำถามและความสงสัยที่ยังค้างคาอยู่ในอกของโอลิเวียร์ 

เธอมองตามเขาอย่างไม่วางตา ความไม่พอใจวาบผ่านดวงตาคู่สวยเมื่อรับรู้ว่ามีคนกำลังมองเธอเป็นปัญหา และพร้อมจะขัดขวางทุกก้าวที่เธอเดิน จดหมายในมือยับย่นจากแรงบีบ แต่ครู่เดียวเธอก็คลายมันออก พร้อมกับริมฝีปากเม้มแน่น

ถ้าเขาคิดว่าเธอจะยอมถอยง่าย ๆ เขาคงประเมินเธอต่ำเกินไป ทว่า คำพูดของโอลิเวียร์กลับสะกิดบางอย่างในหัวใจของไคล์และยังติดค้างอยู่ตลอดวัน จนเมื่อราตรีมาเยือน มันก็พาเขามาอยู่ลำพังในคอกม้า ใต้ท้องฟ้าที่ไร้แสงจันทร์ 

เขาหลับตาแล้วปล่อยให้อดีตและความโดดเดี่ยวไหลย้อนกลับมา พร้อมความเจ็บปวดที่ไม่เคยหาย มีเสียงลมหายใจของม้าดังสม่ำเสมออยู่ข้างๆ ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่รับรู้ความอ่อนแอของเขา

แต่แล้ว ภาพนัยน์ตาเด็ดเดี่ยวของเธอก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามเป็นสายตาที่ไม่เกรงกลัวเขาเลยแม้แต่นิด…  สายตาที่มองทะลุกำแพงที่เขาสร้างไว้

เขารีบสลัดภาพนั้นออกจากความคิด ขยับเปลือกตาเปิด ราวกับพยายามตื่นจากบางสิ่งที่ลึกเกินกว่าจะเรียกว่าความฝัน

“บ้าชะมัด…” เขาพึมพำเสียงต่ำ

คำพูดของเธอดังซ้ำอยู่ในหัว

“คุณกำลังสร้างกรงขังให้ตัวเอง”

นิ้วมือเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับไม่พอใจกับความคิดของตัวเอง เมื่อเผลอตั้งคำถามขึ้นในใจว่า

ตั้งแต่เมื่อไรกัน…ที่คำพูดของผู้หญิงคนหนึ่งกลับมีอิทธิพลต่อเขาได้ มากถึงเพียงนี้

ทว่า เมื่อหันไปมองสโตน ม้าคู่ใจที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกาย ลมหายใจอุ่นของมันพ่นออกมาแผ่วช้า ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงตะเกียงอย่างซื่อตรง มือหนาเอื้อมไปลูบแผงคอหยาบกร้านนั้นอย่างเคยชิน

“อย่างน้อย…นายก็ไม่เคยเปลี่ยนไป” เขาพึมพำเสียงต่ำ ราวกับพูดกับตัวเองมากกว่ากับสัตว์ตรงหน้า

เพราะสำหรับเขาแล้ว ความจริงใจไม่ใช่ถ้อยคำสวยหรู ไม่ใช่สายตาที่ดูเหมือนเข้าใจทุกสิ่ง…

สโตนขยับหัวเข้าหา  ราวกับรับรู้บางอย่างในใจของเจ้าของ

ไคล์สูดลมหายใจลึก ราวกับจะปัดความคิดนั้นทิ้งไปให้พ้น มือหนาลูบแผงคอของสโตนอย่างอ่อนโยนพลางกระซิบข้างหูมัน 

“ใช่แล้ว…คือนาย สโตนที่จริงใจและซื่อสัตย์ที่สุด ไม่ใช่คำพูดลอย ๆ ของใครบางคนที่เพิ่งเข้ามา”