บทที่16 ราคาที่เขากำหนด

เสียงค้อนกระทบไม้ดังแผ่วเบา คลอไปกับแสงแดดอุ่นยามสายที่ทอดผ่านแนวเขาและต้นสนสูง  กลิ่นไม้สดกับดินชื้นลอยเคล้าอยู่ในอากาศ ราวกับทุกอย่างกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนชีวิต หลังคืนอันโหดร้ายที่ยังทิ้งร่องรอยไว้ในใจของโอลิเวียร์ 

ร่างบางในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงศอก ถูกสวมทับไว้ในกางเกงเอวสูง สองขายืนอย่างมั่นคง  นัยน์ตาของเธอนิ่งลึกและแข็งแกร่ง ราวเหล็กที่ผ่านการเผาไฟจนไม่เหลือความเปราะบางเหมือนเดิม ในมือกำกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้ก่อนจะค่อย ๆ กางออก 

“แผนการก่อสร้างและซ่อมแซม กรีนเวลล์ ที่พักเชิงธรรมชาติ”

สายลมอ่อนพัดผ่านปลายผมพลิ้วไหว ขณะตากลมหยุดนิ่งอยู่บนข้อความเหล่านั้น ราวกับกำลังพยายามย้ำกับตัวเองว่า เธอยังมีเหตุผลให้ยืนอยู่ตรงนี้

แม้เงาของเหตุการณ์เมื่อวานหลังภูเขาลูกนั้น จะยังตามหลอกหลอนราวหมอกจาง ๆ ในความคิด แต่เธอก็เลือกจะเผชิญหน้ากับมัน แทนการหันหลังหลบหนี

เพราะอย่างน้อย… ในวันที่เธอคิดว่าตัวเองอาจไม่มีวันรอดกลับมา ก็ยังมีชายปริศนาเข้าช่วยเอาไว้แต่ทว่า ชายในชุดดำคนนั้น คนที่เธอไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ และไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเหตุใดเขาถึงยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอ กลับยังคงติดอยู่ในความคิด

แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยคำถามที่คลุมเครือ แต่ภาพเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาในตอนหันกลับมามองเธอ กลับชัดเจนเกินกว่าจะผลักออกไปได้ ขณะเดียวกัน เสียงกีบม้ายังคงดังระงมอยู่ตรงอีกฟากของลำธาร หนักแน่นและสม่ำเสมอ ราวกับกำลังเตือนว่า ความสงบตรงหน้าอาจเป็นเพียงภาพลวงชั่วคราว

ไคล์นั่งอยู่บนหลังม้า ร่างสูงใหญ่ดูนิ่งสงบภายใต้แสงแดดยามสาย สองมือกำบังเหียนแน่นพลางเหลือบมองโอลิเวียร์เป็นระยะด้วยแวตาคมกริบราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง

โอลิเวียร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขากลับอย่างไม่คิดถอย แม้ภายในอกจะยังสั่นไหวเพราะเธอไม่รู้ว่าไคล์กำลังคิดหรือวางแผนอะไร…  แต่ยิ่งมองดวงตาคู่นั้นนานเท่าไร ความรู้สึกบางอย่างก็ยิ่งก่อตัวขึ้นช้า ๆ ภายในหัวใจ

จนกระทั่ง

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังใกล้เข้ามา ฉีกบรรยากาศตึงเครียด ออกอย่างฉับพลัน 

รถกระบะคุ้นตาแล่นฝุ่นตลบก่อนจอดสนิทหน้าลานไร่กรีนเวลล์ประตูรถเปิดออกพร้อมเสียงกระแทกก้อง

เซล์ย น็อกซ์ก้าวลงมาจากรถ พร้อมลูกน้องอีกหลายคนที่เคลื่อนตามหลังราวกับเงา

สายตาใคร่รู้ของเขากวาดมองพื้นที่ตรงหน้าอย่างรวดเร็วก่อนหยุดอยู่ที่ลงที่เธอ

โอลิเวียร์รีบพับแผนงานในมือ เก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้ใต้สีหน้าเรียบนิ่ง

“สวัสดีโอลิเวียร์ ผมแวะมาดูความเรียบร้อยของคุณ”

“ค่ะ” 

เซล์ยกระตุกยิ้ม ก่อนจะพูดต่อราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

“ อยากเชิญคุณไปงานเลี้ยงวันเกิดของพ่อผมเย็นนี้”

คำเชิญนั้นทำให้โอลิเวียร์ชะงัก  ความอึดอัดค่อยๆแผ่เข้ามา เมื่อเขาขยับเท้าเดินวนเป็นวงแคบรอบกายเธอ พลางเปล่งเสียงชัดถ้อยคำ

“พ่อผมอยากเชิญคุณในฐานะตัวแทนของตระกูลกรีนเวลล์”

 “หวังว่าคงไม่ปฏิเสธนะครับ”

ความอึดอัดตีตื้นขึ้นมากลางอก จนเธอต้องนิ่งไปหลายวินาทีก่อนปรายตามองร่างสูงในเสื้อหนังสีดำที่ยืนอยู่ใกล้เกินไป จนแรงกดดันจากอีกฝ่ายแผ่ชัดเสียจนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง ความคิดมากมายแล่นผ่านเข้ามาในหัว ก่อนสุดท้ายเธอจะตัดสินใจตอบรับภายใต้อารมณ์ที่ไม่เต็มใจที่กดไว้จนมิด

 “ค่ะ”

เซล์ย น็อกซ์ พยักหน้าขึ้นลง  เอ่ยเสียงแผ่ว

“เจอกันครับ”

เสียงประตูรถกระแทกอีกครั้งก่อนรถกระบะสีหม่นจะแล่นออกไป เหลือไว้เพียงฝุ่นดินที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ

โอลิเวียร์ลดสายตาลง แต่ทว่านิ้วเรียวกลับไม่ทรยศกลับความรู้สึก

แผนงานในมือถูกกำจนแน่น ก่อนจะคลายออกช้าๆเมื่อเธอปรับระดับลมหายใจ ให้สู่ปรกติ

แต่เมื่อเธอเลื่อนสายตาไปที่อีกฟากหนึ่ง..กลับเหลือเพียงเสียงกีบม้ากระแทกพื้นเป็นจังหวะหนัก ค่อย ๆ ห่างออกไปทีละน้อย

ก่อนเสียงนั้นจะกลับมาดังหนักแน่น ไม่ต่างจากเสียงกลองศึกที่กระหน่ำอยู่กลางสนามรบทั่วลานไร่ไวท์มอร์ 

การฝึกม้าและการต่อรองราคายังคงดำเนินไปพร้อมกัน ทว่าบรรยากาศกลับตึงแน่นราวเชือกที่ถูกดึงจนใกล้ขาด

แจ๊คเดินเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงแทบเป็นกระซิบ

“เจ้านายครับ…เขาขอราคาเพิ่มครับ”

ไคล์ก้าวลงจากหลังม้าอย่างไม่รีบร้อน ก่อนดันตัวขึ้นจนไหล่ตั้งตรง ดวงตาแหลมคมมองตรงไปยังพ่อค้าร่างท้วมในสูทสีเข้ม

เนื้อผ้าราคาแพงของอีกฝ่ายดูขัดกับลานฝึกม้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินและกลิ่นเหงื่ออย่างเห็นได้ชัด

เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเหงื่อบนหน้าผากที่มันวาว พลางเชิดคางขึ้นราวพยายามรักษาท่าทีเอาไว้ 

ไคล์ก้าวเข้าหาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวหนักแน่นและเงียบงัน ราวกับจงใจปล่อยให้ระยะห่างระหว่างเขากับอีกฝ่ายค่อย ๆ ถูกกลืนหายไป

พ่อค้าขยับเท้าเล็กน้อยก่อน มือกระชับกระเป๋าหนังแน่นขึ้น สายตาที่เคยวางท่ามั่นใจเริ่มหลบเลี่ยงลง เมื่อไคล์หยุดยืนอยู่ตรงหน้า

“ผมบอกคุณไปแล้ว ต้องได้ราคาที่ผมกำหนด ถึงจะซื้อ”

ไคล์จ้องตาโดยไม่หลบ

“ถ้าไม่ได้  ก็ออกไป”

พ่อค้ากลืนน้ำลาย ก่อนฝืนยิ้มแห้งๆ

“คุณไคล์…ผมเข้าใจนะครับ แต่ราคานี้มันต่ำเกินไปจริงๆ”

เขาอ้าปากจะหาข้ออ้าง  แต่ไคล์ยกมือขึ้น

“อย่าอธิบายผมไม่ได้ถามเหตุผล”

ไคล์หันไปมองม้าตัวหนึ่งที่ถูกจูงผ่านก่อนพูดต่อโดยไม่หันกลับมา

“คุณมาที่นี่เพื่อขาย ไม่ใช่มาสอนผมเรื่องตลาด”

พ่อค้ากำลังขยับปากแต่ไคล์หันกลับมากดทับด้วยสายตาเฉียบคมราวกับน้ำหนักมหาศาล

“คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือ ว่าคุณเอาม้าอ่อนแอที่ไม่มีใครกล้ารับ…มาขายที่นี่ เพราะไม่มีใครซื้อ”

สีหน้าพ่อค้าเริ่มถอดสี

ไคล์ก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด จนระยะห่างแทบไม่เหลือ

“ผมให้ราคาที่ยุติธรรมแล้ว”

“ยุติธรรมกับคุณ…มากกว่าที่คุณควรได้ด้วยซ้ำ”

เขาเอนศีรษะเล็กน้อย

“ดังนั้น เลิกเสียเวลาของผม”

ไคล์ผายมือไปทางออกอย่างไม่ใส่ใจ

“เลือกเอาเงินที่ผมให้…หรือเดินออกไปมือเปล่า”

พ่อค้ากดสายตาต่ำ ความมั่นใจที่พยายามยึดไว้แตกสลายลงอย่างราบคาบ ในที่สุด เขาก็พยักหน้าช้า ๆ

“…ตกลงครับ”

ไคล์นิ่งเฉยต่อคำตอบนั้น เพียงหันหลังกลับ ราวกับผลลัพธ์นี้เป็นสิ่งที่เขาคาดไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว