جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ปึง!เอกสารการเงินถูกฟาดลงบนโต๊ะซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงถกเถียงจากห้องทำงานของปีเตอร์ดังลั่นราวกับไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวชายในสูทดำทรงเข้ารูปแบบปลายยุคสี่ศูนย์นั่งเรียงรายล้อมโต๊ะไม้ยาว ผมแสกข้างเรียบกริบ ใบหน้าทุกคนไร้อารมณ์ เย็นชา ท่าทางแข็งกระด้างราวกำแพงหิน ตรงกลางวงนั้น มาร์กาเร็ตนั่งอยู่ เธอดูเล็กลงราวโลกทั้งใบกำลังกดทับมือกำชายกระโปรงแน่นจนปลายนิ้วซีดขาวไคล์ในวัย10ปียืนอยู่นอกห้อง มองผ่านประตูที่แง้มไว้ เขาไม่เข้าใจบทสนทนา ไม่เข้าใจตัวเลขหรือถ้อยคำยาก ๆ ที่หลุดลอยออกมาเป็นระยะ แต่เขาเข้าใจน้ำเสียง และแรงกดดันที่อบอวลอยู่ในห้องนั้น เห็นความกลัวที่กำลังกัดกินแม่ของเขาผ่านแววตา ราวกับกรงที่มองไม่เห็นกำลังค่อย ๆ ปิดลง จนกระทั่งมาร์กาเร็ตกรีดร้องออกมาด้วยเสียงแหลมคมราวกับบางสิ่งแตกหักลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ เธอร้องไห้พลางย้ำเพียงว่าไม่อาจหาเงินก้อนนั้นมาได้ ท่ามกลางความตึงเครียดทั้งหมด ชื่อหนึ่งถูกเอ่ยขึ้นราวกับคำตัดสินสุดท้าย‘ตระกูลกรีนเวลล์’ชื่อนั้นฝังลึกอยู่ในความทรงจำของไคล์แม้กระทั่งในยามหลับใหลไคล์สะดุ้งตื่น ลมหายใจหนักค่อยๆผ่อนลงช้าๆแสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบางเข้ามาแทน

กลิ่นเหล้าจาง ๆยังติดอยู่ในลำคอ ภาพบางอย่างก็แทรกเข้ามาแทนที่ เสียงลิ้นชักถูกดึงออกอย่างรุนแรงกลางดึกความเงียบในวิลล่าที่มีเพียงเสียงกระดาษเสียดสีกันเขายืนอยู่ลำพังใต้แสงไฟสลัว เอกสารเก่าถูกกองไว้เต็มโต๊ะ หลายแผ่นเหลืองซีด ราวกับเรื่องราวที่ไม่มีใครอยากพูดถึงตัวหนังสือแน่นพรืดบนกระดาษยังคงเป็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจนักหลังจากแม่เสียชีวิต ห้องเรียนก็กลายเป็นสถานที่ที่เขาไม่มีวันได้กลับไปอีกมือกำกระดาษแน่นจนขอบบาดปลายนิ้ว เลือดซึมลงบนหน้ากระดาษ แต่ความเจ็บปวดในใจรุนแรงยิ่งกว่า เสียงจากอดีตไหลย้อนกลับมาไม่หยุด ปลุกบางสิ่งที่เขาพยายามฝังมันไว้ให้ฟื้นคืน“ถ้าไม่รีบตัดสินใจขายวันนี้ จะสายไปนะ” ชายคนนั้นพูดเสียงเรียบราวกับรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วพ่อก้มมองเอกสารในมือ ตัวหนังสือแน่นพรืดพร่าเลือน เงินยังมาไม่ครบ แต่ค่าใช้จ่ายไม่เคยรอใคร“นี่คือทางออกสุดท้ายแล้ว ปีเตอร์”ชื่อเดียวกับที่ถูกพูดถึงในข่าวลือ ชื่อเดียวกับที่ใครต่อใครบอกว่าเป็นเศรษฐีที่ช่วยชีวิตชาวบ้านมาแล้วนับไม่ถ้วนปากกาวางลงในมือพ่อ แววตาแห่งความหวังริบหรี่ กดเซ็นลงบนกระดาษอย่างจำเป็น

แล้ววันนี้ก็มาถึง…ท้องฟ้าเหนือสนามบินถูกย้อมด้วยสีเทาอ่อนของเช้าวันใหม่ เครื่องบินจากอีกซีกโลกค่อย ๆ ลดระดับลง พร้อมเสียงสุขุมของนักบินผ่านลำโพงในห้องโดยสาร“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้เครื่องบินกำลังลดระดับเพื่อเตรียมลงจอด ณ สนามบินดอนเมือง กรุณาตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณครับ”หัวใจของโอลิเวียร์เต้นแรงสวนทางกับเครื่องที่กำลังไต่ระดับลงและทันทีที่ล้อแตะรันเวย์ แรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆคล้ายกับสลัดความลังเลในใจให้หลุดออกไป เมื่อประตู เปิดออก อากาศแปลกถิ่นพัดมากระทบร่างบางที่ก้าวลงจากบันไดโลหะอย่างมาดมั่น เสื้อสีเรียบแนบลำตัวพอดี รับกับกระโปรงทรงเอที่พลิ้วไหว ตามจังหวะการเดินของเธอไม่ไกลจากประตูอาคารผู้โดยสารขาเข้า มีชายสองคนในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่ ‘ทนายของกรีนเวลล์’ ทั้งคู่สบตาโอลิเวียร์ ก่อนเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงสุภาพเป็นกันเอง“สวัสดีครับ คุณโอลิเวียร์ ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทย”ชายคนหนึ่งส่งกระเป๋าหนังสีดำพร้อมกุญแจรถให้ เธอยื่นมือไปรับ พลางเหลือบมองรถเบนซ์คันเก่าที่จอดอยู่ตรงหน้ารถคันเดียวกับที่เคยอยู่ในภาพถ่ายในอัลบั้มครอบครัว แม้มันจะมีอายุกว่

ข่าวการกลับมาของเจ้าของไร่กรีนเวลล์แพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง จากปากหนึ่งสู่ปากหนึ่ง จากร้านเหล้าริมทาง ไปจนถึงทุ่งหญ้าสุดสายตา แต่สิ่งที่ผู้คนพูดถึงกันไม่หยุด ไม่ใช่เพียงการกลับมาของเจ้าของไร่ หากเป็นการปรากฏตัวของหญิงสาวแปลกหน้าผู้มาพร้อมใบหน้าสะสวย แววตาแน่วแน่ แตกต่างจากหญิงสาวชนบทแถบนี้อย่างเห็นได้ชัด เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านของชำดังขึ้นแผ่วแต่เด่นชัด โอลิเวียร์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน สวมกางเกงยีนส์เอวสูง ก้าวเข้ามาอย่างมาดมั่นเธอกวาดตามองภายในร้านเพียงครู่เดียวราวจดจำทุกมุมได้อย่างแม่นยำ“สวัสดีค่ะ ขนมปังสองก้อน และแยมส้มค่ะ”น้ำเสียงสุภาพแต่ชัดถ้อยคำพอจะทำให้เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นมองอย่างสนใจแต่ระหว่างที่เธอยืนรอ เสียงรองเท้าหนักอีกคู่หนึ่งก็ดังตามหลังก่อนประตูไม้บานเดิมจะเปิดออกอีกครั้งร่างสูงใหญ่บดบังแสงแดดยามสายที่ส่องเข้ามาในร้าน “มาร์ลโบโร แดง 2”น้ำเสียงสั้น แข็ง ดึงให้โอลิเวียร์หันไปตามสัญชาตญาณชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เงาหมวกฟีดอราปีกกว้างสีเข้มแจ็กเก็ตหนังสีดำคลุมไหล่หนา ทำให้รูปร่างดูอึดอัดในพื้นที่แคบของร้าน ก่อนจะหันมาจ้องไม่หลบ“ไม่เคยเห็นคุณมาก่อน”โอล

โอลิเวียร์หันไปตามเสียงเรียก…เซล์ย  น็อกซ์ ยืนอยู่ตรงหน้า ใกล้กว่าที่เธอคาดไว้มาก จนเธอสะดุ้ง เผลอก้าวถอยไปครึ่งก้าว ก่อนจะรีบเก็บอาการแล้วเอ่ยทักตามมารยาท“สวัสดีค่ะ”ทว่า แม้จะยืนอยู่ตรงหน้าอีกคน ใจของเธอกลับยังคงวนเวียนอยู่ที่สนาม ความรู้สึกบางอย่างเร่งเร้าไม่หยุด จนเธอต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง…แต่ในวินาทีนั้น ไคล์กลับหายไปแล้ว เหลือเพียงฝุ่นดินที่ยังลอยคละคลุ้งและความรู้สึกบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ “ขออภัยด้วยนะครับ หากการแข่งขันวันนี้ไม่ถูกใจคุณ โดยเฉพาะเมื่อถ้วยรางวัลไม่ได้อยู่ในมือคนที่เหมาะสม” เซล์ยพูดด้วยน้ำเสียงประดิษฐ์ ชวนอึดอัดโอลิเวียร์ครุ่นคิดสองสามวิ  ก่อนจะตอบกลับอย่างเร