บทที่ 7 เสียงกระซิบในเงามืด ยอดรักแห่งฟาโรห์

กาลเวลาหมุนผ่านนับพันปีทรายแห่งทะเลทรายไหลรินกลบซากวิหารและสุสานทีละชั้นเสียงพิณแห่งงานวิวาห์วันนั้นเงียบดับ กลายเป็นเพียงเสียงลมพัดก้องในซอกหินรอยเลือดที่รดลงบนพื้นหินแห้งกรัง ถูกกลบด้วยฝุ่นทรายและเถ้าถ่านเหลือไว้เพียงเงาคำสาปที่ฝังลึกลงในแผ่นดิน

วิญญาณที่เคยโหยหาและกรีดร้องถูกกาลเวลาโอบปิด แต่ถ้อยคำโบราณยังคงก้องสะท้อนในชั้นหิน “เมื่อรักแท้บรรจบ ความตายจักบังเกิด”

พันปีแล้วพันปีเล่า…อาณาจักรล่มสลาย จักรวรรดิใหม่ ผงาดขึ้นและดับไปแม่น้ำไนล์ยังคงไหลเรื่อยไม่รู้จักสิ้น ผู้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าเดินผ่านผืนทราย โดยไม่รู้เลยว่าใต้เท้าของพวกเขายังมีความลับ รอการปลุกให้ตื่น

ลมทะเลทรายพัดแรงกว่าปกติ ดั่งเสียงกระซิบของวิญญาณโบราณที่ถูกจองจำมาเนิ่นนาน ประกายดวงจิตหนึ่งค่อย ๆ ฉีกม่านกาลเวลา ล่องลอยผ่านสายลม…จากร่างหญิงสาวผู้ถูกสาปพันธนาการเมื่อพันปีที่แล้ว สู่อีกเรือนกายหนึ่งในยุคปัจจุบัน

แสงไฟสีขาวจากเพดานสนามบินไคโรสะท้อนกับพื้นกระเบื้องหินอ่อน ผู้คนขวักไขว่ เสียงประกาศเที่ยวบินดังเป็นระยะท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงลากกระเป๋าเดินทาง รถเข็นสัมภาระ และผู้โดยสารหลายเชื้อชาติที่รีบร้อนเธอ “อาริสา” ในร่างใหม่ ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาสีฟ้าอมเขียววับวาว ราวกับสะท้อนแสงจากอดีตอันไกลโพ้น

หญิงสาวยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนพลุกพล่าน แต่กลับให้ความรู้สึกไม่เหมือนใคร เส้นผมสีน้ำตาลสะท้อนแสงไฟนวลอุ่นของสนามบิน ลมหายใจแรกในแผ่นดินไคโรทำให้หัวใจเธอสั่นไหว… บางสิ่งบางอย่างในห้วงวิญญาณกำลังถูกปลุกตื่น

หลังจากผ่านพิธีการตรวจคนเข้าเมืองยาวเหยียด ทีมสำรวจโบราณคดีถูกนำด้วยรถลีมูซีนสีดำยาวไปยังโรงแรมหรูใจกลางไคโรโรงแรมโอเอซิส ที่ชีคคาลิด เจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งได้จัดเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ

อาริสาแทบจะทิ้งตัวลงบนเบาะรถด้วยความเหนื่อยล้า ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้นอนเต็มตาทั้งต้องช่วย จอร์ท เคเบน เพื่อนสนิทและนักวิจัยสายเอกสารโบราณ รวบรวมข้อมูลเบื้องต้น คืนสุดท้ายยิ่งโกลาหลเธอแทบจะพลาดเที่ยวบิน เพราะต้องเร่งสรุปข้อมูลชุดสุดท้าย โชคดีที่ทันเวลา และก็เพราะคาร่าสาวผมบลอนด์สวยจัดประจำทีม ที่ช่วยแพ็กกระเป๋าเตรียมอุปกรณ์แทนเธอในนาทีสุดท้าย

เมื่อถึงโรงแรม ทีมงานต่างแยกย้ายกันเข้าห้องพัก อาริสาเดินเข้าไปในห้องสวีทชั้นสูงสุด กลิ่นดอกกุหลาบและกำยานหอมอ่อน ๆ ลอยมากับแอร์เย็นเตียงขนาดคิงส์ไซส์ปูผ้าสีขาวสะอาดสะอ้าน พร้อมระเบียงที่มองออกไปเห็นวิวแม่น้ำไนล์ยามค่ำคืน

หญิงสาวถอดเสื้อผ้าออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำ สายน้ำอุ่นจากฝักบัวไหลรินลงบนเรือนร่างงามได้สัดส่วน ล้างคราบเหงื่อ ความเหนื่อย และความง่วงที่กดทับมาตลอดหลายวันเธอปิดตา สูดหายใจลึกราวกับให้ทุกหยดน้ำชำระทั้งร่างกายและความคิด

เมื่อออกมา เธอสวมเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ เส้นผมเปียกชื้นไหลตามแผ่นหลังนวลเนียนเธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง หัวแทบไม่ทันแตะหมอน ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลก็ปิดลงช้า ๆ

ภายในความมืดของห้องพักหรู…เสียงลมทะเลทรายเหมือนกระซิบลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่างบางครั้งคล้ายเสียงผู้หญิงแผ่วเบา

แต่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะรู้ตัวร่างกายที่อ่อนล้าถูกกล่อมให้หลับลึกลงไปในอ้อมกอดของค่ำคืนในอียิปต์ คืนนี้เป็นคืนเดือนดับ ไร้แม้แต่แสงดาวบนท้องฟ้าท้องฟ้ามืดสนิท ราวกับถูกปิดม่านดำทึบแต่ในห้องพักของอาริสา กลับเต็มไปด้วยแสงเร้นลับสีหม่นที่ไม่อาจอธิบายได้แสงนั้นไม่ใช่ของโคมไฟ ไม่ใช่เงาสะท้อนจากเมืองใหญ่แต่เป็นแสงที่ลอยมาจากที่ใดที่หนึ่งไกลเกินกว่ามนุษย์จะรู้

กลิ่นกำยานหอมจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศไม่รู้ว่ามาจากไหน ทั้งที่เธอจำได้ชัดว่าไม่ได้จุดอะไรไว้เลยอากาศในห้องนิ่งสนิท เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองและความรู้สึกแปลกประหลาดก็พุ่งวาบเข้ามาในอกทันที

มันคือความรู้สึก…ว่าเธอ “ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง”

เธอนอนนิ่ง แต่ขนลุกซู่ไปทั้งร่างสายตาในความฝันเหมือนถูกบังคับให้ลืมตาขึ้น เบื้องหน้าปรากฏเงาดำสูงสง่า รูปร่างคล้ายชายหนุ่ม ผู้ชายในชุดโบราณเส้นสายเครื่องทรงประดับทองพร่างพราว แต่ไร้แสงอาทิตย์สะท้อนดวงตาของเขามืดลึก แต่แฝงแรงดึงดูดจนเธอไม่อาจละสายตาได้

เสียงพิณโบราณบรรเลงเบา ๆ ลอยมากับสายลมทว่าทุกถ้อยทำนองแฝงความโหยหวนและเศร้าลึกเสียงนั้นผสานกับเสียงกระซิบในเงามืด…

“เนธาเลีย…ยอดรัก”

อาริสา ไม่รู้ว่าทำไมน้ำตาเอ่อรินโดยไม่ทันรู้ตัว หัวใจเต้นแรงจนเจ็บแปลบ ความว่างเปล่าในอกเหมือนถูกใครบางคนกระชากให้รำลึกสิ่งที่ลืมเลือนไปนานแสนนาน

ในความฝันนั้น เธอพยายามจะก้าวถอยหนีแต่เท้ากลับเหมือนถูกตรึงกับพื้นเงามืดนั้นก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ กลิ่นกำยานเข้มข้นขึ้นทุกขณะจนรอบห้องกลายเป็นหมอกสีทองและขาวสลับกัน

แล้วเสียงกระซิบอีกครั้งก็ดังขึ้น คราวนี้แผ่วในโสตประสาทเธอ

ไม่ใช่เพียงเรียกชื่อ แต่เป็นถ้อยคำโบราณที่สั่นสะเทือนในอกและเงานั้นปรากฏขึ้น ภาพในหัวชัดเสียยิ่งกว่าความจริง เธอยืนอยู่ในวิหารโบราณ เสาหินสูงเรียงราย แสงคบเพลิงวูบไหวสะท้อนผนังเป็นเงาเต้นเร้ากลิ่นเครื่องหอม กลิ่นหนังสัตว์แห้ง และกลิ่นเนื้อหนังที่เพิ่งแตะไฟ... สัมผัสเธอทุกประสาทสัมผัส

เสียงฝีเท้าหนักและมั่นคงดังก้องเข้ามาใกล้

เธอหันไปและเขาก็อยู่ตรงนั้น

ชายผู้มีนัยน์ตาสีทองแววไฟ กานแต่งกายทรงเครื่องเหมือนฟาโรห์ แต่ไม่ใช่คนที่เคยมีอยู่ในตำราใดร่างสูงสง่า ผิวเข้มเรียบตึงเหมือนรูปเคารพที่แกะจากหินเฮมาไทต์ เส้นผมยาวเป็นลอนระต้นคอ ประดับด้วยทองคำแท้สายตาเขากระชากเธอจากโลกเดิมในพริบตาเดียว...

"เจ้า... เป็นของข้าแล้ว"