บทที่ 8 พยายามล้างแต่ล้างไม่ออก

พราวตะวันลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ  เธอเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลชโลมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า  หญิงสาวใช้เวลาเกือบชั่วโมงอยู่กับการล้างตัวซ้ำๆ ราวกับจะลบเลือนร่องรอยของคิรากรออกไปจากผิวหนัง  เธอขัดถูผิวจนแดงเถือก แต่ยิ่งขัดแรงเท่าไหร่ ความทรงจำเกี่ยวกับ "ครั้งแรก" ที่เธอตั้งใจจะเก็บไว้ให้คนที่รักและซื่อสัตย์ กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นมาเพื่อตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเอง

เมื่อจัดการกับตัวเองเสร็จสิ้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเครื่อง  สิ่งแรกที่เธอทำคือการบล็อกเบอร์ของ ‘ณัฐ’  แฟนเก่าเฮงซวยไปจากชีวิต  ลบช่องทางการติดต่อทุกอย่างเพื่อไม่ให้เขาตามมารังควานได้อีก และเธอก็ตั้งใจจะบล็อกเรื่องราวของคิรากรไปพร้อมกันด้วย ถือเสียว่ามันคือฝันร้ายที่ตื่นมาก็จบไป แต่ดูเหมือนคำว่าพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกจะเป็นคำนิยามชีวิตของเธอในตอนนี้อย่างแท้จริง

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งเปิดเครื่องดังขึ้น  หน้าจอโชว์ชื่อ ‘คุณพ่อ’ พราวตะวันสะดุ้งสุดตัว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติและร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะกดรับสาย

“ค่ะคุณพ่อ”

“พราว... อยู่ไหนลูก ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน  พ่อโทรหาตั้งหลายสาย”   เสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยความกังวลและร้อนใจของรังสรรค์ทำให้เธอรู้สึกผิดจนจุกอก

“เอ่อ... พราวไปค้างบ้านยัยเมย์ค่ะ พอดี... ฉลองที่กลับมาถึงไทยหนักไปหน่อยค่ะขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอก”  เธอมุสาคำโตด้วยความจำเป็น เพื่อนสนิทอย่างเมย์คือข้ออ้างเดียวที่จะทำให้พ่อสบายใจ

“อืม... ไม่เป็นไร พ่อก็เป็นห่วงกลัวว่าจะเป็นอะไรไป  แต่วันนี้ต้องเข้าบริษัทนะพราว พ่อมีเรื่องด่วนจะคุยด้วย”  น้ำเสียงของรังสรรค์ดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“เรื่องโครงการท่าเรือน้ำลึกที่แหลมฉบัง  เรามีคู่แข่งที่ประมาทไม่ได้เลย และพ่ออยากให้พราวเข้ามาช่วยงานนี้อย่างเต็มตัวเสียที”

พราวตะวันนิ่งไป โครงการนี้เธอพอจะได้ยินมาบ้างตอนที่วิดีโอคอลคุยกับพ่อขณะอยู่ลอนดอน มันคือโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่บริษัท ‘แสงอรุณอิมปอร์ต-เอ็กซ์ปอร์ต’ ทุ่มสุดตัวเพื่อกอบกู้สถานการณ์ทางการเงินที่เริ่มสั่นคลอน  หากพลาดโครงการนี้บริษัทอาจถึงขั้นวิกฤตหนัก

“แล้วอีกอย่าง... เย็นนี้มีงานเลี้ยงการกุศลของสมาคมนักธุรกิจ พ่ออยากให้ลูกไปกับพ่อด้วย เราต้องไปแสดงตัวว่าเรายังแข็งแกร่ง อย่าลืมนะพราว บ่ายสองเจอกันที่ออฟฟิศ”  คำว่า “ปฏิเสธไม่ได้” ถูกขีดเส้นใต้หนาๆ ในความรู้สึกของเธอ พราวตะวันรับคำบิดาก่อนจะวางสายไป เธอไม่มีเวลามานั่งร้องไห้ฟูมฟายให้กับความรักที่พังทลาย  หรือความบริสุทธิ์ที่สูญเสียไปอีกแล้ว  ภาระหน้าที่ของลูกสาวประธานบริษัทกำลังรอเธออยู่

บ่ายสองโมงตรง พราวตะวันปรากฏตัวที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทแสงอรุณอิมปอร์ต-เอ็กซ์ปอร์ต  เธอมาในชุดสูทสีขาวทรงเนี้ยบที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมั่นใจมากขึ้น  กางเกงสแล็กเข้ารูปกระฉับกระเฉงเข้าคู่กับรองเท้าส้นสูงสีนู้ด  แม้ขอบตาจะยังคงมีความร้าวรานซ่อนอยู่ภายใต้คอนซีลเลอร์ราคาแพง  แต่เธอก็สามารถปั้นหน้ายิ้มแย้มทักทายพนักงานทุกคนได้อย่างเป็นมืออาชีพ  รังสรรค์มองลูกสาวคนเดียวด้วยแววตาภาคภูมิใจ  เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของลูกสาว  เพราะตอนนี้ท่านประธานใหญ่กำลังมัวแต่เคร่งเครียดกับปึกเอกสารตรงหน้าที่กองเป็นตั้ง

“พราวดูนี่... ไอ้อัครเดชามันส่งคนมาชิงเค้กชิ้นนี้กับเรา  แถมมันยังยื่นข้อเสนอที่ตัดหน้าเราแบบน่าเกลียด”  รังสรรค์ตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโมโหเมื่อลูกสาวนั่งลงฝั่งตรงข้าม  “พ่อจะไม่ยอมให้มันเหยียบจมูกเราเป็นครั้งที่สองแน่ เรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนมันยังไม่พอหรือไง!”  ชื่อ 'อัครเดชา'  ทำให้พราวตะวันชาวาบไปทั้งตัว เธอพยายามคุมสติและพลิกดูเอกสารแผนงานของคู่แข่งอย่างรวดเร็ว

“คุณพ่อคะ... บางทีเราควรจะเน้นที่คุณภาพงานของเรามากกว่าการเอาชนะเขาดีไหมคะ?”

 พราวตะวันพยายามเสนอทางเลือกที่ประนีประนอมกว่า เพราะรู้ดีว่าการต่อกรกับบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีสายป่านยาวกว่าอย่างอัครเดชากรุ๊ปนั้นมีความเสี่ยงสูงมาก “ไม่ได้! สำหรับอัครเดชากร ถ้าเราไม่ชนะ มันก็คือเราแพ้ราบคาบ พราว... ลูกเรียนจบจาก  ลอนดอนมาด้านบริหารโดยตรง พ่อเชื่อว่าลูกจะมีไอเดียใหม่ๆ ที่คนรุ่นเก่าอย่างพ่อคิดไม่ถึง”  รังสรรค์ยืนกรานเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยไฟแห่งการเอาชนะ  พราวตะวันพยักหน้ารับคำอย่างหนักใจ เธอเริ่มก้มหน้าอ่านรายละเอียดในเอกสารคู่แข่งอย่างจริงจัง เพื่อหาช่องโหว่ในข้อเสนอของพวกเขา แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับหน้าสุดท้ายของเอกสาร  ซึ่งเป็นลายเซ็นอนุมัติแผนงานจากฝั่งตรงข้าม  หัวใจเธอก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นชื่อผู้ลงนามในแผนงานนั้น

นายคิรากร อัครเดชากร – CEO

ตัวอักษรบนหน้ากระดาษเบลอไปชั่วขณะ  โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุน เขารุกคืบเข้ามาใกล้เธอทุกที  ทั้งในชีวิตจริงและในโลกธุรกิจ  ผู้ชายที่มอบค่ำคืนอันเร่าร้อนให้เธอ  เมื่อคืนนี้  คือคนเดียวกับที่จะมาบดขยี้บริษัทของพ่อเธอให้จมดิน พราวตะวันกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว  เธอรู้แล้วว่าสงครามที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

งานเลี้ยงการกุศลในช่วงค่ำจัดขึ้นที่ห้องบอลรูมของโรงแรมระดับห้าดาวสุดหรูใจกลางเมือง ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานคนละแห่งกับโรงแรมที่เกิดเรื่องเมื่อคืน ความจริงข้อนี้ทำให้พราวตะวันรู้สึกขอบคุณสวรรค์อย่างยิ่งที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องกลับไปเหยียบสถานที่ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันน่าอับอายนั้นซ้ำสอง

บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความโอ่อ่าอลังการ  แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับสะท้อนกับแสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวที่มารอทำข่าว ผู้คนในแวดวงไฮโซและนักธุรกิจระดับแนวหน้าของเมืองไทยต่างแต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทสั่งตัดราคาแพง เดินขวักไขว่พูดคุยกันด้วยรอยยิ้มการค้า

พราวตะวันปรากฏตัวในชุดราตรีเปิดไหล่สีน้ำเงินเข้มที่สั่งตัดเย็บอย่างประณีต สีของชุดขับเน้นผิวพรรณที่ขาวจัดของเธอให้ดูโดดเด่นและเปล่งประกาย ทรงผมถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบหรู  เผยให้เห็นลำคอระหงและเครื่องประดับเพชรชุดเล็กที่ดูเข้ากัน ความสวยสง่าของเธอสะกดสายตาผู้คนในงานจนกลายเป็นเป้าสายตาของชายหนุ่มหลายคน แต่ภายใต้รอยยิ้มหวานที่เธอส่งให้แขกเหรื่อ