บทที่ 7 หมากที่เขาจงใจเลือกเอง

คิรากรไม่เคยมีโอกาสได้เคลียร์ใจกับพราวตะวันเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต เพราะหลังจากเกิดเรื่อง ทั้งสองฝ่ายก็แทบไม่ได้พบกันอีกเลย ต่างคนต่างไปเรียนต่างประเทศ เขาไปศึกษาต่อที่อเมริกา ส่วนพราวตะวันถูกส่งไปเรียนที่ลอนดอน เส้นทางของพวกเขาขนานกันมาตลอด จนกระทั่งเมื่อคืนนี้... คืนที่พรหมลิขิตและแอลกอฮอล์นำพาให้ลูกของศัตรูมาพัวพันกันในสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด

“เรื่องของพ่อกู... กับพ่อของพราวตะวัน”  คิรากรพึมพำเบาๆ ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะกลับมาพูดกับนทีด้วยน้ำเสียงปกติ

“มันเป็นเรื่องเก่าแก่ที่กูเองก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่มันคือปมที่ทำให้พวกเราต้องมาแข่งขันกันขนาดนี้”

“แล้วมึงจะเอายังไงต่อวะกับคุณหนูพราวตะวันน่ะ”

นทีถามอย่างจริงจังขึ้นมาบ้าง เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องนี้มันไม่ได้มีแค่เรื่องผู้หญิงเท่านั้น แต่เกี่ยวพันถึงอำนาจ ธุรกิจหลายพันล้าน และความแค้นระหว่างตระกูล  คิรากรเงยหน้าขึ้น สบตากับเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขอย่างเดียว แต่มีความซับซ้อนบางอย่างแฝงอยู่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยแผนการ

“เอายังไงต่อเหรอ? ก็คงต้องดูกันต่อไป ใจจริงมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ให้ผู้ใหญ่เขาคิดเอง เราเป็นลูก ก็ทำหน้าที่เราไป”

ในใจของคิรากร ไม่ได้มีแค่ความปรารถนาทางกายที่เกิดขึ้นชั่วข้ามคืนเท่านั้น แต่ยังมีแรงดึงดูดที่ซับซ้อนจากอดีตที่ฝังลึก  แรงดึงดูดที่อยากจะรู้เรื่องราวระหว่างครอบครัวที่ผิดใจกัน และแรงดึงดูดที่อยากจะใช้โอกาสนี้... ในการเข้าใกล้พราวตะวันให้มากขึ้น การที่ได้ใกล้ชิดกับพราวตะวันถือเป็นช่องทางเดียวที่จะทำให้เขาได้รู้ความจริงเกี่ยวกับความบาดหมางของพ่อทั้งสอง และไม่ว่ารังสรรค์จะคิดอะไรอยู่ การมีลูกสาวคนเดียวของเขามาพัวพันด้วย ย่อมสร้างความได้เปรียบให้กับอัครเดชากรุ๊ปได้อย่างแน่นอน

คิรากรหยิบเอกสารสำคัญบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู แต่สายตาของเขากลับไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขเหล่านั้น ภาพใบหน้าของพราวตะวันในยามที่เมามายยังคงชัดเจนในความทรงจำ เขานึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกคนรักหักหลัง และเขารู้สึกได้ถึงความแค้นที่เธอระบายออกมาผ่านร่างกายในค่ำคืนนั้น นั่นคือเหตุผลที่เขาตัดสินใจทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง ปล่อยให้เธอมีเวลาตั้งสติและรับรู้ความจริงด้วยตัวเอง แต่เขาจะไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้จบลงที่ “วันไนท์สแตนด์ที่ผิดพลาด” แน่นอน  เพราะสำหรับคิรากรแล้ว พราวตะวันไม่ได้เป็นแค่เหยื่อของความเมา  หรือลูกสาวของศัตรูเท่านั้น แต่เธอเป็นกุญแจสำคัญที่จะเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความบาดหมางของสองตระกูล และเขาก็ไม่ลังเลที่จะใช้กุญแจดอกนี้

“เอาเป็นว่า วันนี้กูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เที่ยงนี้มึงอยากกินอะไรบอกได้เลย”  คิรากรสรุปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ปิดแฟ้มเอกสารดังฉับ

“เลื่อนการประชุมช่วงบ่ายออกไป และเตรียมตัวรับสถานการณ์ที่น่าจะ ‘วุ่นวาย’ ขึ้นในอนาคตอันใกล้ด้วยล่ะนที”   นทีมองเพื่อนด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเขารู้ดีว่าหากคิรากรพูดถึง ‘ความวุ่นวาย’ เมื่อไหร่ นั่นหมายความว่าเกมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเหยื่อในเกมนี้ก็หนีไม่พ้น ‘คุณหนูพราวตะวัน’ อย่างแน่นอน

“ครับบอส” นทีตอบรับอย่างเป็นทางการ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ก่อนจะลับหายไปจากสายตา นทีก็ยังไม่วายทิ้งท้ายไว้ว่า

“แต่ถ้าความวุ่นวายมันพาผู้หญิงสวยๆ มาให้มึงได้ยิ้มเรี่ยราดแบบนี้... กูว่ากูก็พร้อมจะวุ่นวายไปกับมึงว่ะ”   คิรากรส่ายหัวอย่างขบขันเมื่อประตูปิดลง แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาเพิ่งจะกลับมามีสีสันอีกครั้งหลังจากที่ต้องจมอยู่กับเรื่องธุรกิจที่น่าเบื่อมานาน และทั้งหมดนี้... ก็เพราะผู้หญิงคนเดียวที่ชื่อ พราวตะวัน  หมากตัวสำคัญที่เขาเป็นคนดึงลงมาเล่นในกระดานนี้ด้วยตัวเอง

แสงแดดจัดจ้าของเช้าวันใหม่ที่สาดส่องลงมาบนท้องถนนของกรุงเทพมหานคร ไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่หม่นหมองของพราวตะวันสว่างขึ้นเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่เธอแทบจะ "วิ่ง" ออกจากโรงแรมหรูแห่งนั้นด้วยความเร็วปานพายุพัด  ร่างบางในชุดเดรสยับยู่ยี่สวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมอันใหญ่เพื่อปกปิดดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้และการนอนไม่พอ

เธอเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่ผับเพื่อกลับไปเอารถของตัวเอง   ก่อนจะขับคอนโดมิเนียมส่วนตัวของตัวเองแทนที่จะเป็นบ้านใหญ่ประจำตระกูล เพราะเธอยังไม่พร้อมจะสู้หน้า ‘คุณรังสรรค์’ ผู้เป็นพ่อในสภาพที่เหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่างแบบนี้ หากคุณพ่อเห็นสภาพของเธอ ท่านจะต้องซักไซ้ไล่เลียงจนเธออาจจะเผลอหลุดความจริงที่น่าอับอายออกไปเมื่อก้าวเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่เงียบเชียบ พราวตะวันทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวนุ่มอย่างหมดแรง มือบางยังคงกำนามบัตรสีดำขลับใบนั้นไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่

“คิรากร อัครเดชากร...” เธอกระซิบชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ  ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มวนซ้ำ สัมผัสที่เร่าร้อน  เสียงลมหายใจที่รดรินอยู่ข้างหู  และความรู้สึกปลอดภัยที่เธอเผลอใจไปยึดเหนี่ยวไว้ในยามที่ใจแตกสลาย... ทั้งหมดนั้นมันเกิดขึ้นกับลูกชายของคนที่พ่อเธอเกลียดเข้าไส้! มันเป็นตลกร้ายที่สวรรค์จงใจกลั่นแกล้งเธออย่างเลือดเย็น

“ทำไมต้องเป็นเขา... ทำไมโลกมันถึงกลมและใจร้ายกับฉันขนาดนี้”

เธออยากจะขยำทิ้งนามบัตรใบนั้นลงถังขยะแล้วลืมมันไปให้สิ้นซาก แต่ลึกๆ ในใจกลับมีความหวาดกลัวบางอย่างคืบคลานเข้ามา  ถ้าเขารู้ว่าเธอคือใคร? ถ้าเขาตั้งใจเข้าหาเธอเพื่อใช้เป็นเครื่องมือทำลายพ่อของเธอเหมือนที่ตระกูลอัครเดชากรเคยทำในอดีตล่ะ?  ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง