บทที่ 10 การเจรจาที่ไร้ทางเลือก

“ลืมเหรอ? สำหรับคุณมันอาจจะง่ายนะพราวตะวัน... แต่สำหรับผม ของที่มีค่าชิ้นแรกที่ผมได้รับมา ผมไม่ชอบลืมมันง่ายๆ หรอก”  เขาเว้นวรรคคำพูด สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงไปมองที่ริมฝีปากบางของเธออย่างจาบจ้วงและเปิดเผยความต้องการ “โดยเฉพาะเมื่อเจ้าของ  ของชิ้นนั้น... ดันเป็นลูกสาวของศัตรูทางธุรกิจ”

“คุณจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือแก้แค้นพ่อของฉันงั้นเหรอ? เลวที่สุด!” ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนพราวตะวันขาดสติ  เธอเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น  แต่คิรากรที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วกลับคว้าข้อมือบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที  เขากระชากร่างของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันอีกครั้ง  แผงอกกว้างของเขาเบียดชิดกับหน้าอกของเธอจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ

“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะแก้แค้น... บางทีผมอาจจะอยากได้ ‘อย่างอื่น’ ที่มันเร้าใจกว่าการทำลายธุรกิจก็ได้”  เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ที่ซอกคอทำให้พราวตะวันขนลุกซู่

“เตรียมตัวไว้ให้ดี พราวตะวัน... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของคุณจะไม่เป็นอิสระจากผมอีกต่อไป”

พราวตะวันจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอเห็นทั้งไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนและพายุแห่งแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง  และเธอก็รู้ในวินาทีนั้นเองว่า ... สงครามระหว่างตระกูลที่เธอพยายามหนีและหลีกเลี่ยงมาตลอดชีวิต  บัดนี้มันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว  บนร่างกายและหัวใจของเธอเองเสียด้วยบรรยากาศภายในห้องทำงานของประธานบริษัทแสงอรุณอิมปอร์ต-เอ็กซ์ปอร์ต เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและหนักอึ้งราวกับมีเมฆดำทะมึนลอยปกคลุมอยู่ รังสรรค์ ชายวัยกลางคนที่เคยดูภูมิฐานและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้นั่งกุมขมับอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยใบหน้าที่ซูบเซียวและอิดโรย บนโต๊ะไม้สักตัวนั้นมีกองเอกสารหนี้สินและรายงานความล่าช้าของโครงการท่าเรือวางสแต็กไว้เป็นตั้งสูง บ่งบอกถึงวิกฤตการณ์ที่กำลังถาโถมเข้าใส่ธุรกิจครอบครัวอย่างหนักหน่วง

พราวตะวันยืนมองบิดาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ความเจ็บปวดจากเรื่องส่วนตัวถูกพับเก็บไว้ชั่วคราวเมื่อต้องมาเผชิญกับปัญหาที่ใหญ่กว่า เธอเพิ่งกลับมาถึงไทยแท้ๆ แต่กลับต้องมารับรู้ว่าอาณาจักรที่พ่อสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก และอาจจะพังทลายลงในไม่ช้าหากหาทางออกไม่ได้

“เราต้องการเงินทุนหมุนเวียนอย่างต่ำห้าร้อยล้านพราว... ไม่อย่างนั้นโครงการที่  แหลมฉบังจะถูกยึด และนั่นหมายความว่าแสงอรุณจะล้มละลาย”   รังสรรค์พูดด้วย น้ำเสียงแหบพร่าและสิ้นหวัง ดวงตาที่เคยเฉียบคมบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล “แล้วทางธนาคารละคะคุณพ่อ? เขาไม่อนุมัติเงินกู้เพิ่มเหรอคะ?”    พราวตะวันเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ เธอจำได้ว่าบริษัทมีความสัมพันธ์อันดีกับสถาบันการเงินหลายแห่ง

“ธนาคารอัครเดชากรปฏิเสธเราอย่างไร้เยื่อใยลูก... ไอ้ธนาคารมันจ้องจะเหยียบเราอยู่แล้ว”  รังสรรค์แค่นยิ้มขมขื่นเมื่อเอ่ยถึงชื่ออดีตเพื่อนรักที่กลายมาเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่  “แต่มันยังมีหวัง”  รังสรรค์เงยหน้าขึ้นสบตาลูกสาว แววตาของท่านมีประกายแห่งความหวังเล็กๆ จุดประกายขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด

“มีบริษัทการลงทุนจากต่างชาติชื่อ ‘K-Global Venture’ ติดต่อเข้ามา”   รังสรรค์หยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาเปิดดู  “เขาเห็นแผนงานของเราและสนใจจะเข้ามาร่วมทุนสนับสนุนทั้งหมด ทั้งเงินทุนและคอนเนกชันการส่งออก”  พราวตะวันขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจ

“K-Global? พราวไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยนะคะ” เธอเรียนจบบริหารธุรกิจ  จากลอนดอนและติดตามข่าวสารแวดวงการลงทุนมาตลอด แต่ชื่อบริษัทนี้กลับไม่คุ้น หูเอาเสียเลย

“เขาเป็นบริษัทลูกที่เน้นการลงทุนส่วนตัวของผู้บริหารหนุ่มไฟแรงคนหนึ่ง  พ่อให้คนตรวจสอบแล้ว ข้อมูลแน่นหนามาก”  รังสรรค์อธิบายเพื่อคลายความกังวลให้ลูกสาว “และที่สำคัญ... เขาต้องการเจรจากับ ‘คนรุ่นใหม่’ ที่คุยภาษาเดียวกัน พ่อเลยอยากให้พราวเป็นตัวแทนบริษัทไปคุยกับเขา”  พราวตะวันเม้มริมฝีปากแน่น ความกดดันมหาศาลทับถมลงมาบนบ่าเล็กๆ ของเธอ เธอไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อนี่คือทางรอดเดียวของครอบครัวและพนักงานอีกหลายร้อยชีวิตที่ฝากปากท้องไว้กับแสงอรุณ

“ตกลงค่ะคุณพ่อ พราวจะไปพบเขาเอง”  หญิงสาวรับปากอย่างหนักแน่น แม้ในใจจะรู้สึกหวั่นเกรงกับการเจรจาธุรกิจระดับร้อยล้านครั้งแรกในชีวิตก็ตาม  สถานที่นัดหมายสำหรับการเจรจาครั้งสำคัญไม่ได้อยู่ที่สำนักงานทนายความหรือร้านอาหารหรู แต่กลับเป็นเพนต์เฮาส์สุดหรูชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใจกลางย่านธุรกิจ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งและอำนาจของผู้เป็นเจ้าของ

พราวตะวันเลือกสวมชุดเดรสเข้ารูปสีเทาเรียบหรูที่เน้นรูปร่างเพรียวบางและความเป็นมืออาชีพ ผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็นหางม้าเพื่อความทะมัดทะแมง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจให้ตัวเองก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องรับรองที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลอฟต์ เฟอร์นิเจอร์หนังสีดำตัดกับผนังปูนเปลือยและกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ ดูดิบเถื่อนทว่าหรูหราอยู่ในที

“เชิญครับคุณพราวตะวัน  บอสกำลังรออยู่ด้านใน”

นที เลขาหนุ่มใบหน้ายิ้มแย้มที่เธอจำได้ลางๆ ว่าเคยเห็นในงานเลี้ยงเมื่อคืนก่อน เดินมาต้อนรับด้วยความสุภาพ   พราวตะวันขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย  รอยยิ้มและท่าทางของเขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป  เธอเดินตามเขาไปจนกระทั่งบานประตูกระจกอัตโนมัติบานใหญ่เปิดออก  นทีผายมือเชิญให้เธอเข้าไปด้านในก่อนที่เขาจะถอยหลังและประตูกระจกก็เลื่อนปิดลงตามหลัง

ภายในห้องทำงานกว้างขวางนั้นเงียบสงัด  มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ ร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งนั่งหันหลังให้ประตูอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ เขากำลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจก  เก้าอี้ตัวนั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า  ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างสบายๆ แตกต่างจากลุคเนี๊ยบกริบในชุดทักซิโด้ที่งานเลี้ยง แต่รัศมีแห่งอำนาจ ความคุกคาม และความร้ายกาจยังคงแผ่ซ่านออกมาอย่างเต็มเปี่ยม