บทที่ 9 เกมร้ายของสองพ่อลูก

 เธอกลับรู้สึกอึดอัดและหายใจ ไม่ทั่วท้อง ราวกับตัวเองเป็นเพียงนกตัวน้อยที่ถูกต้อนเข้ามุมแคบๆ รอคอยเวลาที่นายพรานจะมาพบเจอ   เธอยืนเคียงข้างรังสรรค์  ผู้เป็นบิดาที่กำลังปั้นหน้ายิ้มทักทายและพูดคุยเรื่องธุรกิจกับแขกเหรื่ออย่างกระตือรือร้น  พราวตะวันพยายามทำหน้าที่ลูกสาวที่ดีด้วยการช่วยเจรจา  แต่จิตใจของเธอกลับล่องลอยไปถึงรายชื่อผู้บริหารของอัครเดชากรุ๊ปที่เพิ่งเห็นในเอกสารเมื่อตอนบ่าย

จนกระทั่งจู่ๆ เสียงพูดคุยจอแจรอบทิศทางก็ค่อยๆ เงียบลง ฝูงชนที่เคยยืนจับกลุ่มกันเริ่มแหวกทางออกเป็นทางเดินกว้าง  ความเงียบประหลาดที่เต็มไปด้วยความกดดันปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว  ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดทักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บเข้ารูปอย่างพอดีตัว  เดินก้าวเข้ามาอย่างมาดมั่นพร้อมกับชายสูงวัยที่ดูน่าเกรงขามและมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกัน

ใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นหล่อเหลาราวกับรูปสลัก  ท่าทางที่มั่นใจ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยอำนาจและรอยยิ้มมุมปากที่ดูเป็นมิตรแต่กลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจ ทำให้พราวตะวันรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดปอด  หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ปลายเท้า  มือบางที่ถือแก้วแชมเปญเย็นเฉียบสั่นสะท้านจนต้องจับมันด้วยมือทั้งสองข้าง

“อ้าว... คุณรังสรรค์ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” ชายสูงวัยผู้นำทัพตระกูลอัครเดชากรเอ่ยทักทายทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขา ราบเรียบแต่แฝงแววเชือดเฉือนอยู่ในที เขาคือ ธนาคาร อัครเดชากร อดีตเพื่อนรักที่กลายมาเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง

“คุณธนาคาร... นึกว่าคุณจะยุ่งอยู่กับการ ‘ปาดหน้า’ เค้กคนอื่นจนไม่มีเวลามางานแบบนี้เสียอีก”  รังสรรค์ตอบโต้กลับไปทันควันด้วยวาจาที่เผ็ดร้อนไม่แพ้กัน แววตาของนักธุรกิจรุ่นใหญ่ทั้งสองปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

พราวตะวันยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง  สายตาของเธอปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มของคิรากรที่กำลังจ้องมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว เขาไม่ได้ดูประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยที่เห็นเธออยู่ที่นี่ ตรงกันข้าม แววตาของเขาดูสนุกสนานและมีเลศนัยราวกับเสือที่เห็นเหยื่อตัวน้อยเดินมาติดกับดักเอง สายตาของเขาไล่มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างจาบจ้วง  ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางที่ถูกเคลือบด้วยลิปสติกสีพีช

“นี่ ‘คิรากร’ ลูกชายผมครับ เขาเพิ่งกลับมาจากอเมริกามาช่วยงานผมเต็มตัว” ธนาคารเอ่ยแนะนำลูกชายคนเดียวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและโอ้อวด  คิรากรก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โค้งศีรษะให้รังสรรค์อย่างสุภาพตามมารยาทของผู้ดี  ก่อนที่เขาจะหันมาทางพราวตะวันด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอเต้นระส่ำ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณรังสรรค์... และยินดีที่ได้พบกัน ‘อีกครั้ง’ นะครับ คุณพราวตะวัน”  คำว่า ‘อีกครั้ง’ ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง ทำให้นางเอกสาวถึงกับมือสั่นและใบหน้าร้อนผ่าว  รังสรรค์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อได้ยินสรรพนามที่ดูสนิทสนมเกินควร

“พราว... ลูกรู้จักคุณคิรากรด้วยเหรอ?”  

รังสรรค์หันมาถามลูกสาวด้วยความสงสัย   พราวตะวันรู้สึกเหมือนลิ้นจุกปาก สมองของเธอขาวโพลนไปหมด  เธอจะบอกพ่อได้อย่างไรว่าผู้ชายตรงหน้านี้คือคนที่เธอเพิ่งไปนอนด้วยเมื่อคืน!

“เอ่อ... คือ...” เธออึกอัก พยายามหาคำแก้ตัวที่ฟังขึ้นที่สุด แต่คิรากรกลับไม่ปล่อยให้เธอได้รอดตัวไปง่ายๆ

“เราเคยเจอกัน ‘ผ่านๆ’ เมื่อคืนน่ะครับ พอดีคุณพราวตะวันทำ ‘ของสำคัญ’ ตกไว้ที่ผม”  คิรากรพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา  เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน แล้วหยิบปากกาสีเงินหรูหราขึ้นมาโชว์ให้ทุกคนเห็น ซึ่งความจริงแล้วมันไม่ใช่ของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือการข่มขู่ทางอ้อมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อกดดันเธอ

“ผมกังวลแทบแย่ว่าเจ้าของเขาจะอยากได้คืนหรือเปล่า”   เขากล่าวเสริมพลางควงปากกาในมือเล่นอย่างยียวนพราวตะวันขบกรามแน่น เธอรู้ทันทีว่าเขากำลังใช้ความลับนี้มาเล่นสนุกกับเธอ หญิงสาวรวบรวมความกล้า เชิดหน้าขึ้นแล้วตอบโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“ขอบพระคุณค่ะคุณคิรากร  แต่พราวว่าของชิ้นนั้นมันคงไม่ได้สำคัญอะไร... ทิ้งไปเสียก็ได้นะคะ พราวไม่เสียดาย”   สายตากลมโตจ้องมองเขาอย่างท้าทาย  เพื่อบอกเป็นนัยว่าให้เขาหยุดพูดเรื่องเมื่อคืนเดี๋ยวนี้ และเธอจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขาข่มขู่ได้ง่ายๆ  รังสรรค์ที่เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุระหว่างเด็กทั้งสองคน จึงรีบตัดบทเพื่อไม่ให้เสียมารยาทไปมากกว่านี้ “เอาเถอะ พราวไปหาอะไรทานทางโน้นเถอะลูก พ่อมีเรื่องจะคุยกับคุณธนาคารหน่อย”

“ค่ะคุณพ่อ”

พราวตะวันรีบรับคำและเลี่ยงออกมาจากวงสนทนาที่น่าอึดอัดนั้นทันที  เธอเดินกึ่งวิ่งฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปทางระเบียงด้านนอกของห้องจัดเลี้ยงที่ค่อนข้างไร้ผู้คน เพื่อสูดอากาศหายใจและหลีกหนีจากสายตาคุกคามของเขา  ใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก  ความหวาดกลัวและความโกรธผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ลมเย็นๆ จากภายนอกช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแต่ความสงบสุขนั้นอยู่ได้เพียงไม่กี่นาที... “คิดว่าจะหนีพ้นจริงๆ เหรอครับ?”   เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง  พราวตะวันสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อตเธอหันขวับกลับไป และพบกับร่างสูงของคิรากรที่กำลังยืนพิงกรอบประตูระเบียงอยู่อย่างสบายอารมณ์  ลมกลางคืนพัดเอาเสน่ห์ลึกลับและกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตที่เธอจำได้ติดจมูกให้กระจายไปทั่วบริเวณ

“คุณต้องการอะไร คิรากร!”   เธอถามเสียงสั่น พยายามก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง

“เรื่องเมื่อคืน... ฉันเมา และมันคือความผิดพลาด เราควรจะลืมมันไปให้หมด”

คิรากรไม่ได้ตอบในทันที  เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าหาเธอช้าๆ  ด้วยท่วงท่าของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม  จนพราวตะวันต้องถอยร่นไปจนแผ่นหลังบางชนติดกับราวระเบียงหินอ่อน เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา กลิ่นน้ำหอมเดียวกับที่เธอจำได้ขึ้นใจยิ่งทำให้ความทรงจำเมื่อคืนรุกล้ำเข้ามาในหัว