บทที่ 14 คนปากแข็ง

แววตาของเขาที่เคยมองดูละครสนุกๆ เมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกร้าวทันทีเมื่อหันไปมองริน่าที่ยังนั่งอยู่

“ริน่า... กลับไปก่อน” คิรากรออกคำสั่งเสียงต่ำ 

“คุณกำลังไล่ริน่าเพราะมันอย่างนั้นหรือคะ”

“ผมบอกให้กลับไป ผมมีธุระสำคัญจะคุยกับคุณพราวตะวัน... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้ให้จบแค่นั้น อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ”  น้ำเสียงของคิรากรเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจจนริน่าหน้าเสียและซีดเผือด เธอรู้

ดีว่าหากคิรากรใช้โทนเสียงแบบนี้ นั่นหมายความว่าเขาไม่ต้องการให้ใครขัดใจ นางแบบสาวสะบัดหน้าใส่พราวตะวันอย่างแรงด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือแล้วกระแทกส้นสูงเดินตึงตังออกจากร้านอาหารไปเมื่อเหลือกันเพียงสองคนในมุมที่เป็นส่วนตัว พราวตะวันออกแรงสะบัดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของเขาทันที

“สนุกมากไหมคะที่เห็นฉันถูกผู้หญิงของคุณโขกสับ?” เธอถามเสียงขุ่น ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ

“ผมไม่ได้สั่งให้เขาทำ”  คิรากรตอบเสียงเรียบ พลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก

“แต่ผมอยากรู้ว่าคุณจะทนได้แค่ไหน... และดูเหมือนคุณจะ ‘ทนไม่ได้’ เลยนะ พราวตะวัน” 

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“อาการแบบนี้เขาเรียกว่าหึงหรือเปล่า?”

“ฉันไม่ได้หึง!” พราวตะวันสวนกลับทันควัน หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห

“ฉันแค่รังเกียจวิธีการที่คุณใช้กดขี่คนอื่น”

“หึ... ปากแข็ง” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอได้กลิ่นไวน์

จางๆ จากลมหายใจของเขาผสมกับกลิ่นน้ำหอมสปอร์ต “แต่เอาเถอะ วันนี้ผมมีงานให้คุณทำจริงๆ ... ตามผมมา” เขาไม่รอช้า คว้าข้อมือเธออีกครั้งแล้วออกแรงดึงให้เดินตามเขาไป เขาพาเธอเดินออกจากร้านอาหาร มุ่งหน้าไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังระดับโลกที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก พนักงานในร้านต่างรีบกุลีกุจอออกมาต้อนรับวีไอพีระดับคิรากร

พราวตะวันขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไม จนกระทั่งเขาเดินไปที่ราวแขวนชุดราตรี เลือกชุดราตรีสีแดงเพลิงชุดหนึ่งที่ดูหรูหราและเซ็กซี่ขึ้นมาแล้วยื่นส่งให้เธอ

“ไปลองชุดนี้ซะ” เขาออกคำสั่งสั้นๆ

“ลองทำไมคะ? ฉันไม่ได้จะซื้อ”  เธอขมวดคิ้วปฏิเสธ ไม่ยอมรับไม้แขวนเสื้อนั้นมา

“คืนนี้มีงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์ เค-โกล-บอล-เวน-เจอร์ ที่รวมตัวนักลงทุนหน้าใหม่ และคุณในฐานะผู้ประสานงานหลักต้องไปกับผม...”  คิรากรยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน

“ในฐานะ ‘คู่ควง’ ของผม”

“ฉันไม่ไป! ในสัญญาไม่ได้บอกว่าฉันต้องทำหน้าที่นี้”  พราวตะวันเชิดหน้าขึ้นเถียง เธอมาเพื่อคุยเรื่องงาน ไม่ใช่มาเป็นตุ๊กตาควงแขนให้เขาอวดใครต่อใคร คิรากรโน้มลงมากระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยคำขู่ที่น่ากลัว

“ในสัญญาบอกว่าคุณต้องพร้อมสแตนด์บาย 24 ชั่วโมงตามสถานที่ที่กำหนด... และคืนนี้ ผมกำหนดให้คุณอยู่ข้างกายผมตลอดทั้งคืน” เขากระตุกยิ้มร้าย  

“ถ้าคุณไม่ไป... เงินงวดที่สองอาจจะมีปัญหาเรื่องการอนุมัติ”  คำขู่นั้นราวกับเป็นดาบที่จ่ออยู่ที่คอหอย พราวตะวันเม้มริมฝีปากจนเจ็บ เธอเกลียดที่ตัวเองไร้ทางสู้ เกลียดที่เขาสามารถควบคุมเกมและชีวิตของเธอได้เบ็ดเสร็จ ด้วย ความจำนนต่อโชคชะตาและภาระที่แบกไว้ เธอจึงกระชากไม้แขวนชุดมาจากมือของเขา แล้วเดินกระแทกส้นเท้าเข้าห้องลองเสื้อไปอย่างกระแทกกระทั้น ทิ้งให้คิรากรยืนยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจกับชัยชนะของตนเอง

ภายในห้องลองเสื้อที่ตกแต่งอย่างหรูหราของแบรนด์เนมระดับโลก พราวตะวันยืนนิ่งงันอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของตัวเธอเองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หญิงสาวมองภาพสะท้อนนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งแปลกใจ ประหม่า และไม่คุ้นชินกับภาพลักษณ์ใหม่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าชุดราตรีสีแดงเพลิงที่คิรากรเป็นคนเลือกให้ ช่างขับเน้นความขาวของผิวพรรณและส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอจนน่าใจหาย เนื้อผ้าไหมอิตาลีชั้นดีทิ้งตัวแนบไปกับสรีระ เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่สมส่วน รอยผ่าด้านข้างที่สูงขึ้นมาเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนยามก้าวเดิน คอเสื้อที่คว้านลึกกำลังดีช่วยขับเน้นความสง่างามแต่ก็แฝงไปด้วยความเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ มันเป็นชุดที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมาที่เธออย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

พราวตะวันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใส่ชุดเกราะเพื่อออกรบ... แต่ไม่ใช่การรบในสมรภูมิธุรกิจ หากแต่เป็นการรบกับหัวใจตัวเองที่ดันเต้นไม่เป็นจังหวะเพียงเพราะสัมผัสเล็กน้อยและสายตาคุกคามจากเขาเธอต้องเข้มแข็ง ต้องไม่หวั่นไหวไปกับเสน่ห์อันตรายที่เขาสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงเธอ มือบางค่อยๆ ผลักบานประตูห้องลองเสื้อเปิดออก เมื่อเธอเดินออกมายังโซนรับรองด้านนอก คิรากรที่กำลังยืนล้วงกระเป๋าคุยโทรศัพท์สั่งงานลูกน้องอยู่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มที่กำลังเอ่ยสั่งงานขาดหายไปในลำคอ ราวกับถูกมนต์สะกด

สายตาคมกริบของเขาไล่มองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด ประกายไฟแห่งความลุ่มหลงวาบขึ้นในดวงตาคู่คม คิรากรแทบจะลืมหายใจเมื่อเห็นพราวตะวันในลุคนี้ เธอสวย สวยจนเขาอยากจะซ่อนเธอไว้ไม่ให้ใครเห็น สวยจนอยากจะกระชากชุดนั้นออกแล้วกักขังเธอไว้บนเตียงกว้างแค่เพียงคนเดียว

“สวยมาก...”

เขากระซิบเบาๆ ราวกับละเมอ ก่อนจะรีบกดตัดสายโทรศัพท์ในมือแล้วเก็บมันลงกระเป๋า ชายหนุ่มกระแอมเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติและซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้ภายใต้หน้ากากของนักธุรกิจจอมเจ้าเล่ห์

“ดูเหมือนเงินห้าร้อยล้านจะซื้อ ‘ความงาม’ ที่ซ่อนอยู่ของคุณออกมาได้คุ้มค่าจริงๆ” เขากระตุกยิ้มมุมปาก จงใจใช้คำพูดถากถางเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงคำพูดของเขาเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้าใส่หน้าพราวตะวัน