บทที่ 13: ภายใต้พันธนาการลับ

เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตหรูสัญชาติยุโรปคำรามกึกก้องไปตามท้องถนนในย่านธุรกิจที่พลุกพล่าน ความเร็วของรถที่พุ่งทะยานไปข้างหน้าสวนทางกับสภาพการจราจรที่ค่อนข้างติดขัด ทำให้พราวตะวันต้องนั่งตัวลีบอยู่บนเบาะหนังราคาแพง มือสองข้างของเธอกุมกระเป๋าถือไว้แน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด

เธอเหลือบมองคนขับที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ท่าทีของเขาดูนิ่งสงบและเยือกเย็น ราวกับว่าเหตุการณ์ชกต่อยที่ล็อบบี้บริษัทเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องขี้ผงสำหรับเขา แต่สำหรับเธอ มันคือความบ้าคลั่งที่เธอยังตามไม่ทัน

“คุณจะพาฉันไปไหน?” พราวตะวันถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้

“ถ้าจะเซ็นสัญญา ก็กลับไปที่ออฟฟิศ หรือไม่ก็ไปที่บริษัทของพ่อฉัน”  คิรากรไม่แม้แต่จะหันมามอง ใบหน้าหล่อเหลาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงแค่ขยับยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจ

“ออฟฟิศมันมีหูมีตาเยอะเกินไปพราวตะวัน โดยเฉพาะคนของพ่อผม... และผมก็ไม่อยากให้คุณพ่อของคุณตกใจตายถ้าเห็นว่า ‘พระเอกขี่ม้าขาว’ ที่จะมาช่วยบริษัทท่าน คือลูกของคนที่ท่านเกลียดที่สุดในชีวิต”

พราวตะวันเม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็บ ความจริงข้อนี้คือจุดอ่อนที่เขากดขี่เธอได้อยู่หมัด เธอเถียงไม่ออก เพราะหากรังสรรค์รู้ว่าผู้ร่วมทุนคือคิรากร ท่านคงยอมปล่อยให้บริษัทล้มละลายมากกว่าจะยอมรับเงินจากตระกูลอัครเดชา   รถสปอร์ตเลี้ยวเข้าไปในอาคารชุดสุดหรูที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่เข้มงวดมาก แต่พนักงานทุกคนต่างค้อมศีรษะให้ความเคารพคิรากรในฐานะเจ้าของ สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่บริษัท และไม่ใช่โรงแรมที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกัน แต่มันคือคอนโดมิเนียมส่วนตัวที่ดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง

“ลงมาได้แล้ว” เขาบอกสั้นๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถโดยไม่รอเปิดประตูให้เธอพราวตะวันจำใจต้องเปิดประตูและเดินตามเขาขึ้นไปยังห้องพักชั้นบนสุด ซึ่งทั้งชั้นมีเพียงห้องเดียว เมื่อลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกและก้าวเข้าไปด้านใน ความหรูหราแบบเรียบง่ายแต่ก็แสดงถึงความร่ำรวยมหาศาลก็ปรากฏแก่สายตา

ผนังห้องด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่สูงจรดเพดานที่มองเห็นโค้งน้ำเจ้าพระยาและแสงไฟของเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างลงตัว แต่ในยามนี้ พราวตะวันไม่มีอารมณ์จะชื่นชมทัศนียภาพหรือความสวยงามใดๆ ทั้งสิ้นคิรากรเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์หินอ่อน  รินน้ำเย็นใส่แก้วคริสตัลแล้วยื่นส่งให้เธอ

“ดื่มน้ำก่อนสิ หน้าคุณซีดเหมือนคนจะเป็นลม หรือจะดื่มอะไรที่มันแรงๆ ก่อนดี” เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เหมือนจงใจเตือนความจำถึงคืนที่เธอเมามาย

“ฉันต้องการเซ็นสัญญา... แล้วก็จะไป” เธอปฏิเสธแก้วน้ำนั้นอย่างเย็นชา และยืนยันเจตนารมณ์เดิมของตัวเองชายหนุ่มวางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์ด้วยเสียงที่ดังพอจะทำให้เธอสะดุ้ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย เขาเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วโยนมันลงบนโต๊ะรับแขกกระจกใสตรงหน้าเธอ

“นี่คือสัญญาจาก เค-โกล-บอล-เวน-เจอร์ (K-Global Venture) เนื้อหาเหมือนเดิมทุกอย่าง เงินทุนห้าร้อยล้านพร้อมการสนับสนุนด้านโลจิสติกส์...” คิรากรเว้นจังหวะ ก้าวเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอ

“แต่ผมเพิ่ม ‘ข้อตกลงพิเศษ’ เข้าไปนิดหน่อยในหน้าสุดท้าย”  ด้วยความระแวง พราวตะวันรีบหยิบสัญญามาเปิดอ่านทันที เธอไล่สายตาไปตามตัวอักษรทางกฎหมายที่ซับซ้อน  พลิกผ่านหน้าแล้วหน้าเล่าจนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย... หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นข้อความที่ถูกพิมพ์เพิ่มเข้ามา

‘ข้อ 8.4: ตลอดระยะเวลาการร่วมทุน ผู้ประสานงานหลักของบริษัทแสงอรุณอิมปอร์ต-เอ็กซ์ปอร์ต (นางสาวพราวตะวัน แสงอรุณ) จะต้องเข้ามารายงานความคืบหน้าและรับฟังคำปรึกษาจากประธานบริหารของ เค-โกล-บอล-เวน-เจอร์ โดยตรง ณ สถานที่ที่กำหนด อย่างน้อยสัปดาห์ละ 3 วัน และต้องพร้อมสแตนด์บายสำหรับการเจรจานอกรอบตลอด 24 ชั่วโมง’

“นี่มันบ้าชัดๆ!” พราวตะวันปาแฟ้มสัญญานั้นลงบนโต๊ะด้วยความโกรธจัด

“สแตนด์บาย 24 ชั่วโมง? นี่คุณกำลังจะจ้างฉันเป็นเลขาส่วนตัวหรือเป็น... เป็นอะไรกันแน่!”  เธอหันไปตวาดใส่เขาทั้งน้ำตาคลอเบ้า สัญญาฉบับนี้มันไม่ใช่การร่วมทุนทางธุรกิจ แต่มันคือสัญญาทาสที่ผูกมัดตัวเธอไว้กับเขาอย่างไม่มีทางหนี

“เป็นอะไรก็ได้ที่ผมอยากให้เป็น”  คิรากรก้าวเข้าประชิดตัวจนเธอต้องถอยร่นไปจนแผ่นหลังติดกับกระจกใสบานใหญ่ สองแขนแกร่งยันกับกระจกเพื่อกักขังเธอไว้ในวงแขน

“พราว... คุณอย่าทำเป็นใสซื่อไปหน่อยเลย คุณรู้ดีว่าเงินห้าร้อยล้านมันไม่ได้มาง่ายๆ โดยไม่มีค่าแลกเปลี่ยน”

 เขาก้มหน้าลงมาจนชิด

“ในโลกธุรกิจไม่มีคำว่าฟรี และในโลกของผม... สิ่งที่ผมอยากได้มากที่สุดในตอนนี้ คือการได้เห็นคุณอยู่ใต้อาณัติของผม”

“คุณมันเลว... คุณใช้ความเดือดร้อนของครอบครัวฉันมาบีบบังคับฉัน” เธอเค้นเสียงด่าทอ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลรินลงมาอาบแก้ม

“ผมเรียกว่า ‘การยื่นข้อเสนอที่สมน้ำสมเนื้อ’ ต่างหาก”  เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนแก้มของเธอ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยการคุกคาม

“แค่เซ็นชื่อลงไป  พ่อของคุณจะได้เงินก้อนแรกเย็นนี้ แสงอรุณจะรอดตาย และไอ้ณัฐนั่นจะไม่มีวันกลับมาตอแยคุณได้อีก เพราะมันจะรู้ว่าคุณเป็นของใคร”

ความเงียบปกคลุมห้องพักครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงหอบหายใจของพราวตะวันที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์  เธอมองดูสัญญาตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนกำลังขายวิญญาณให้ปีศาจ   หากเธอปฏิเสธ พ่อของเธอจะต้องล้มละลาย ครอบครัวจะต้องสูญเสียทุกอย่าง  ภาพใบหน้าของพ่อที่แก่ชราและเคร่งเครียดกับหนี้สินผุดขึ้นมาในหัว

หญิงสาวหลับตาลงนิ่งๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต เธอไม่มีทางเลือก... ต่อให้ต้องตกนรกขุมไหน เธอก็ต้องยอมเพื่อช่วยครอบครัว พราวตะวันผลักอกกว้างของเขาออกเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะ เธอหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา จดปากกาลงบนกระดาษหน้าสุดท้ายด้วยมือที่สั่นเทา