ตอนที่ 6 ปฐมบท 3 ความเจ็บที่ใจอันไร้เหตุผล 2

ส่วนคนที่ยังอยู่จะอย่างไรก็ไม่อาจเปิดเผยสัมพันธ์ลับให้เสื่อมเสียต่อวงศ์ตระกูลสกุลบ้านเดิม นางจึงยกขบวนสินสอดเดินทางไปสู่ขอจางจิ่วเม่ยอย่างชอบธรรมทันที ด้วยเหตุผลที่ว่า หลังเรือนมิอาจว่างเปล่า แต่จนใจที่บุตรชายเป็นม่ายภรรยาตาย สกุลเกาจะหาสะใภ้จากที่ใดได้ คงต้องร้องขอให้สกุลจางเห็นใจแล้ว

ในวันที่ขบวนสู่ขอเดินทางมาถึง ในเรือนของจางจิ่วเม่ย เกาหมิงยืนอยู่ตรงหน้านางนิ่งๆ ขณะที่สาวน้อยผินดวงหน้าผุดผาดคลี่ยิ้มสดใสแฝงความงดงามหยาดเยิ้มถามเสียงอ่อนหวานว่า                 “ในที่สุด ข้ากับท่านจะได้รักกันแล้วใช่ไหม?”

เกาหมิงพยักหน้า คลี่ยิ้มบาง เขาเอ่ยเสียงอ่อน “ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องหลบซ่อนมาโดยตลอด”

“ไม่โทษท่าน แค่วันนี้ได้รักท่าน ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”

ชายหนุ่มโอบกอดนางไว้แนบอกอย่างซาบซึ้ง ทว่าก้นบึ้งของแววตากลับรู้สึกผิดอย่างท่วมท้นต่อสตรีอีกคน

ขณะที่สาวน้อยซึ่งบัดนี้เติบโตเพื่อเขามีทั้งรอยยิ้มและน้ำตา ยามแนบใบหน้ากับแผงอกอบอุ่นที่ถวิลหานางช่างสุขใจหาใดเทียม

และแล้วเราสองก็ได้แต่งงานกัน นางได้เป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องเหมาะสม

รัก...ที่แค่ฝังใจ จึงถึงคราวเปิดเผยสู่ธารกำนัลอย่างสง่างาม

พิธีแต่งงานระหว่างเกาหมิงกับจางจิ่วเม่ยผ่านไปอย่างราบรื่น วันชื่นคืนสุขผ่านไปวันแล้ววันเล่า พร้อมกับการปกปิดความจริงและลืมเลือนหลินซูซิน

จางจิ่วเม่ยให้รู้สึกหลุดพ้นจากเส้นทางรักอันขรุขระเสียที นางที่อดทนมองชายอันเป็นที่รักอยู่กับหญิงอื่น อดทนกับหลินซูซินที่เป็นนางมารขวางทางรักทุกวัน กล้ำกลืนมองความรักที่มีอุปสรรคมานานหลายปี ยามนี้นางไม่จำเป็นต้องทนทรมานอีกแล้ว

สาวน้อยกลายเป็นสตรีเต็มวัยที่สมหวังดังใจทุกประการ

หากเป็นตัวเอกในนิทาน นั่นคือนางที่มีความสุขในตอนจบ

ส่วนเกาหมิงแม้ยังคงรักฝังใจกับหลินซูซินมิเสื่อมคลาย            ทั้งรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น ทว่าคนต้องเดินหน้าต่อหาใช่จมกับอดีตไม่

แค่มิได้รักสตรีข้างกายมากมายเท่าอดีตภรรยา

เสน่หาบนเตียงล้วนทำไปตามหน้าที่อันพึงมีพึงปฏิบัติ                 บุรุษผู้หนึ่งแม้เบื้องหน้ามีรอยยิ้มประดับ ทว่าในใจใครจะรู้เล่าว่าโศกเศร้าปานใด นี่คือตราบาป คือกรรมที่เขาควรได้รับใช่หรือไม่ ทว่าการจมปลักฝังใจรักกับสตรีอีกคน แต่ใช้ชีวิตร่วมกับสตรีอีกคน ย่อมมิใช่ปัญหาใหญ่อันใดสำหรับปุถุชนคนหนึ่ง

และด้วยความเป็นสุภาพชน เขาจึงยังคงเป็นสามีแสนดี  แม้ต้องเปลี่ยนภรรยาอย่างจำยอมด้วยจำนนต่อความจริง

ฮูหยินคนใหม่จึงแทนที่ฮูหยินคนเก่าโดยสมบูรณ์

เพียงแต่ความสมบูรณ์นั้น กลับทำให้คนผู้หนึ่งรู้สึกแหว่งเว้าในหัวใจอยู่ทุกวัน

คนผู้นั้นอยู่ในห้องหรูโออ่าบนหอสูงของหุบเขาผนึกมาร แววตาคมดำของเขาลึกล้ำเกินหยั่ง ไม่มีใครอ่านความรู้สึกออก

จ้าวเฟิงฉีไม่รู้ว่าเหตุใดตัวเองถึงรู้สึกเช่นนี้

เดิมทีหลินซูซินผู้นั้นไม่ควรอยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเขา

นางที่เอาแต่วิ่งหนีทุกคราเมื่อเจอหน้า เขาไม่ควรรู้สึกอันใด ตอนนางมีชีวิตอยู่ทำให้เขาโมโหโกรธเคืองปานใดล้วนจำได้ดี                และยิ่งเกลียดชังทุกครั้งที่นึกถึงตอนที่นางพยักหน้ารับว่าที่สามีเป็นชายอื่น สตรีโง่งมเช่นนั้น เขาไม่ใส่ใจสักนิดว่านางจะแต่งงานเป็นภรรยาของใครที่ไหน

แล้วเหตุใดตอนนางตาย เขาถึงทำใจไม่ได้เช่นนี้เล่า?

ชายหนุ่มปรายตามองลงไปยังเบื้องล่างจากหอสูงที่เขาอยู่ ห่างออกไปไกลหลายลี้จากตรงนี้คือตัวเมืองผิงโจว

จวนสกุลเกาตั้งตระหง่านอยู่ในนั้น

แววตาคมของจ้าวเฟิงฉีฉายแววอำมหิต ทั้งเย็นชาไร้ปรานี ย่อมหมดเวลาแห่งความสงบราบรื่นของคนที่ทำให้หลินซูซินตาย สกุลเกาไม่สมควรเสวยสุขเหนือความทุกข์ตรมของคนสกุลหลิน

นิสัยของจ้าวเฟิงฉีค่อนข้างแข็งกร้าว แววตาที่ดุดันนั้นค่อยๆ แผ่กำจายความคิดอันโหดเหี้ยมออกมาอย่างท่วมท้น

ที่มุมมืดหลังฉากกั้น เงาร่างอรชรค่อยๆ ปรากฏกายออกมาอย่างช้าๆ แลดูงดงามชวนหวาดหวั่นพรั่นพรึงแปลกประหลาด  นางคือ เสี่ยวเหยา สุดยอดหญิงคณิกาอันดับหนึ่งของหอบุปผา หนึ่งในกิจการของสำนักยวี้จู๋

จ้าวเฟิ่งฉียังคงยืนนิ่งขรึมหันหน้าออกไปทางนอกหน้าต่างยามเอ่ยปากสั่งการเสียงเย็นชา

“ไปจัดการจุดไฟเผาหลังเรือนสกุลเกาให้วอดวาย”

ความหมายคือยึดครองเกาหมิง อย่าให้จางจิ่วเม่ยผู้นั้นได้อยู่อย่างผาสุก ยิ่งร้อนรุ่มดุจมีไฟสุมทรวงเท่าไรยิ่งดี