ตอนที่ 5 ฝันร้าย 2/2

เสี่ยแดน : หนูเพียงรอเสี่ยอยู่ที่ห้องก่อนนะจ๊ะ

เสี่ยแดน : เดี๋ยวเสี่ยจะรีบไปหา เห็นชุดบนเตียงไหมจ๊ะ เสี่ยตั้งใจเลือกมาให้หนูเพียงของเสี่ยโดยเฉพาะเลย มันคงจะสวยมากถ้าอยู่บนตัวของหนูเพียง

เสี่ยแดน : ส่งรูปภาพ

เสี่ยแดน : เสี่ยแทบจะรอไม่ไหว ดูสิจ๊ะว่ามันอยากเข้าไปในตัวหนูเพียงมากแค่ไหน

เสี่ยแดน : นอนรอเสี่ยบนเตียงก่อนนะหนูเพียง

เสี่ยแดน : คืนนี้เสี่ยจะมอบความสุขให้หนูเพียงทั้งคืนเลยจ้ะ

"มะ ไม่ ไม่"

เสียงสั่นเครือของเพียงรักดังออกมาราวกับคนละเมอ โทรศัพท์เครื่องสวยถูกโยนออกไปอย่างไม่รู้ทิศทางเมื่อเห็นข้อความจากใครบางคนที่เธอทั้งเกลียดและกลัว ร่างระหงเดินมาทรุดตัวนั่งกอดเข่าอยู่ข้างเตียง ใบหน้าหวานซบลงบนหัวเข่าปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาอีกครั้ง

เพียงรักที่กอดเข่าตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ภาพในอดีตต่างพรั่งพรูเข้ามาในหัวอย่างกับเครื่องเล่นวิดีโอ มันเล่นวนซ้ำไปซ้ำมา ไม่รู้จักจบจักสิ้น

"ไม่ ยะ.. อย่าเข้ามา" ใบหน้าสวยหลับตาปี๋ด้วยความกลัว มือเรียวทั้งสองยกขึ้นมาปัดป่ายตรงหน้า

"ออกไป! อย่าทำอะไรเพียงเลยนะ ปล่อยเพียงไปเถอะ"

เสียงหวานติดสะอื้นเอ่ยร้องขออย่างน่าสงสาร ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตาสีใส ปากบางต่างพึมพำออกมาราวกับคนไม่มีสติ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะห้องเป็นจังหวะดังขึ้นห้าครั้ง ก่อนที่มันจะหยุดไปสักพักแล้วดังขึ้นอีกครั้งเรียกสติของเพียงรักให้กลับมาจากภาพในอดีตที่ยังตามหลอกหลอนเธอ

"กะ แก้มใส..."

น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบา ก่อนที่ร่างระหงของเพียงรักจะค่อย ๆ ยืนขึ้นแล้วเดินตรงไปยังประตูหน้าห้องที่ยังคงมีเสียงเคาะดังขึ้นเป็นจังหวะ มือสั่นเทาเลื่อนไปจับมือล็อกประตูก่อนเปิดมันออก

"เพียง! ร้องไห้ทำไม" แก้มใสร้องออกมาด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา

"ฮึก.. ฮือ แก้มใส ช่วยเพียงด้วย"

เพียงรักพุ่งตัวกอดแก้มใสอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปเล็กน้อย แขนเรียวกอดตัวเพื่อนสาวเอาไว้แน่น เสียงร้องไห้ดังก้องไปทั่วบริเวณทางเดิน

"เพียงรักคะ พี่ว่าเราเข้าห้องกันก่อนดีกว่านะ"

ริต้าพยายามดึงเพียงรักออกจากแก้มใส แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเพียงรักยิ่งรัดแน่นขึ้นจนแก้มใสต้องค่อยๆ พาเพียงรักเดินเข้ามาให้ห้องได้สำเร็จทั้ง ๆ ที่ทั้งสองยังกอดกันอยู่

"ช่วยเพียงด้วย ช่วยด้วย ชะ.."

"เพียง เพียงรัก!"

"เพียงรัก!"

เสียงหวานขาดหายไปเมื่อเพียงรักสลบในอ้อมกอดของแก้มใสจนเธอเกือบจะคว้าตัวเพื่อนเอาไว้ไม่ทัน ไม่อย่างนั้นได้ล้มไปกองที่พื้นทั้งคู่แน่

ริต้ากับแก้มใสช่วยกันพยุงเพียงรักมานอนที่เตียง ทั้งสองยังคงตกใจที่เห็นอาการของเพียงรัก ซึ่งมันเหมือนครั้งแรกที่เธอได้เจอกับเพียงรักเป็นเมื่อ 5 เดือนก่อน ริต้าเดินเข้าห้องน้ำไปเพียงครู่เดียวก็ออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนเล็ก โดยมีแก้มใสที่ยังคงลูบผมนุ่มของเพื่อนสนิทอย่างปลอมประโลมให้อีกฝ่ายหายจากฝันร้ายสักที

"พี่ริต้า เพียงรักเป็นแบบนี้อีกแล้ว เหมือนครั้งนั้นเลย แก้มสงสารเพียง ทำไมเพียงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย" แก้มใสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ รอบดวงตาสีดำสวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จ้องมองใบหน้าสวยของเพื่อนที่นอนสลบ

"ถ้าเพียงมาเจอพี่ก่อนหนิงก็คงจะดี เพียงจะได้ไม่ต้องมาเป็นแบบนี้ พี่หวังว่าจะมีคนเข้ามาช่วยเพียงก่อนที่เพียงจะแตกสลายไปมากกว่านี้นะ"

มือสวยของริต้าบรรจงเช็ดตัวให้เพียงรักอย่างอ่อนโยน เธอจะทำอะไรได้บ้างไหมนะ อะไรที่จะช่วยให้คนที่รักไม่ต่างจากน้องสาวอีกคนปลอดภัยจากพวกชั่วพวกนั้น

ทั้งแก้มใสและริต้าต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองที่ได้แต่ภาวนาในใจว่าให้มีคนมาช่วยเพียงรัก ช่วยปกป้องและดูแลจิตใจที่อ่อนล้าของเพียงรัก ช่วยปัดเป่าฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนให้หายไปจากเพียงรักทีเถอะ