MasukShare
บทที่ 22
Bab terbaru
เพียงเธอในราตรี บทที่ 24
ข้อความเสียงจบลงเพียงเท่านี้ และเริ่มเล่นซ้ำโดยอัตโนมัติ"ลู่สือหลาน วันนี้เป็นวันเกิดของคุณนะ ฉันทำเค้กไว้แล้ว รอคุณกลับมากินด้วยกันนะ""ต่อให้จะดึกแค่ไหน ฉันก็จะรอคุณค่ะ"รอบแล้ว รอบเล่าในวันเกิดนับครั้งไม่ถ้วนที่เขาหลงลืม เธอนั่งเฝ้าเค้กเพียงลำพัง รอจนดึก รอจนฟ้าสาง สุดท้ายก็ได้แต่กินครีมที่ละลายไปแล้วกับเนื้อเค้กที่แข็งกระด้างเงียบ ๆ คนเดียว ลู่สือหลานนอนฟังอยู่ หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาจากหางตาที่แห้งผากอย่างไม่ขาดสายเขาเหม่อมองเพดาน แววตาค่อยๆ พร่าเลือนแต่มุมปากกลับยกขึ้นด้านบนเล็กน้อยอย่างแผ่วเบาที่สุดราวกับว่าได้คิดถึงเรื่องราวที่งดงามเป็นที่สุดบางอย่างเขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่มี เปล่งคำไม่กี่คำออกมาอย่างแหบพร่าและไร้เสียง เข้าหาความว่างเปล่า เข้าหากรอบรูปอันเย็นเฉียบในอ้อมอก และเข้าหาข้อความเสียงที่เปิดวนลูปซึ่งไม่มีวันได้รับความเห็นใจหรือการตอบรับกลับมาอีกตลอดกาล"...เฉียวเฉียว...""...สุขสันต์วันเกิดนะ..."น้ำเสียงนั้นเบาหวิวเกินกว่าจะได้ยิน ก่อนจะสลายหายไปในอากาศอันหนาวเย็นในพริบตาภายในอ้อมอก กรอบรูปร่วงหล่นลง ตกลงบนผ้าห่มอันนุ่มนิ่ม ส่งเสียงทึบออกมาเบาๆ
เพียงเธอในราตรี บทที่ 23
หลายปีต่อมาทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่เกาะส่วนตัวแห่งหนึ่งแสงแดด ชายหาด น้ำทะเลสีน้ำเงินคราม สิ่งปลูกสร้างสีขาวทุกอย่างดูเหมือนภาพในโปสการ์ดเลยงานแต่งงานของเซี่ยงเฉียวถูกจัดขึ้นที่นี่เป็นงานขนาดเล็ก ที่อบอุ่น เธอเชิญเพียงแค่ครอบครัวและเพื่อนพ้องที่สนิทสนมที่สุดเท่านั้นเธอสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ รูปแบบเรียบง่ายดูดี ไม่มีชายกระโปรงลากยาวรุ่มร่า แต่กลับช่วยเน้นส่วนเว้าโค้งของเอวที่คอดกิ่วและช่วงไหล่กับลำคอที่งดงามได้อย่างพอดีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเป็นสีแชมเปญอ่อนๆ เปล่งประกายละมุนภายใต้แสงแดด เธอยืนอยู่ใต้ซุ้มประตูที่ประดับด้วยดอกไม้สด ในมือถือช่อดอกสแตทิสสีขาวช่อหนึ่ง ยิ้มสดใสเปล่งประกาย ภายในดวงตามีแต่ความสุขและความสงบสุขที่ไร้เงามืดใดๆ อย่างแท้จริงเจ้าบ่าวสวมชุดสูทสีขาว ยืนอยู่ข้างกายเธอ ดวงตาที่ลุ่มลึกจ้องมองเธอด้วยความอ่อนโยน ความรักที่เต็มเปี่ยมแทบจะล้นทะลักออกมาบาทหลวงอ่านคำปฏิญาณด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล"คุณเซี่ยงเฉียว คุณยินดีที่จะแต่งงานกับคุณเสิ่นทิงหานหรือไม่ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ก็จะรักเขา ดูแลเขา ให้เกียรติเขา และซื่
เพียงเธอในราตรี บทที่ 22
เข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วงอีกปีหนึ่ง งานเลี้ยงการกุศลครั้งใหญ่จัดขึ้นในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมที่หรูหราที่สุดในใจกลางเมือง เซี่ยงเฉียวเข้าร่วมงานเลี้ยงในฐานะแขกรับเชิญพิเศษและที่ปรึกษากิตติมศักดิ์"มูลนิธิเซี่ยงเฉียว" ของลู่สือหลาน เป็นหนึ่งในเจ้าภาพร่วมของงานเลี้ยงอาหารค่ำในครั้งนี้ก่อนงานเลี้ยงจะเริ่มขึ้น ด้านหลังเวทีเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งเจ้าหน้าที่ แขก และนักข่าวเดินสวนกันไปมาไม่หยุดหย่อนเซี่ยงเฉียวกำลังพูดคุยเสียงเบากับผู้รับผิดชอบของมูลนิธิเกี่ยวกับรายละเอียดของการขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีในอีกสักครู่ เธอพูดไปเดินตรงไปยังทิศทางของห้องพักรับรองไปเมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมหนึ่ง ก็มีคนผู้หนึ่งเดินสวนตรงมารูปร่างของเขาผอมซูบ สวมสูทสีดำที่พอดีตัวแต่ดูเก่าเล็กน้อย ผมถูกหวีอย่างเรียบร้อย ในมือถือเอกสารและกำลังก้มหน้าอ่านอยู่ ทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างไม่ทันตั้งตัวในทางเดินแคบ ๆ ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น สายตาทั้งสองคู่ประสานกันราวกับเวลาหยุดนิ่งลงในวินาทีนั้น ลู่สือหลานตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ในทันที ราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งในชั่วพริบตาเอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง"แปะ"ดวงต
เพียงเธอในราตรี บทที่ 21
หลายปีต่อมาการประชุมเวทีหารือระดับสูงสุดของวงการแปลนานาชาติถูกจัดขึ้นที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์เหล่าล่ามผู้เชี่ยวชาญ นักวิชาการ และบุคคลสำคัญทางการเมืองระดับแนวหน้าจากทั่วทุกมุมโลกมารวมตัวกันอย่างคับคั่งเซี่ยงเฉียวในฐานะกรรมการกิตติมศักดิ์ที่อายุน้อยที่สุดและหัวหน้าล่ามแปลสด ได้รับเชิญให้ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์หลักเปิดงานภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ เธอสวมชุดสูทสีขาวมุกที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัว ผมยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างสง่างาม เผยให้เห็นหน้าผากที่เกลี้ยงเกล้าและลำคอที่เรียวยาวเธอยืนอยู่หลังแท่นปราศรัย เผชิญหน้ากับฝูงชนที่เบียดเสียดอยู่ด้านล่างและเลนส์กล้องนับไม่ถ้วนที่ส่องแสงวาบ โดยไม่มีความตื่นตระหนกและพูดจาได้อย่างฉะฉานเธอสลับใช้ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ และภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว มุมมองเฉียบคม ความคิดเห็นโดดเด่น มีการอ้างอิงตำราและหลักฐานต่างๆ ออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติและง่ายดายมีความมั่นใจ สง่างาม และเป็นมืออาชีพเธอคือจุดสนใจของทั้งงานอย่างไร้ข้อกังขา เมื่อการสุนทรพจน์สิ้นสุดลง เสียงปรบมือด้านล่างเวทีก็ดังสนั่นกึกก้องและยาวนานไม่ยอมหยุดนักวิชาการหนุ่มผู้มีบุคลิกสุภาพเรียบร้อยในชุดสูทส
เพียงเธอในราตรี บทที่ 20
บนรถพยาบาล บุคลากรทางการแพทย์กำลังทำแผลอย่างเร่งด่วนและเฝ้าติดตามสัญญาณชีพเซี่ยงเฉียวนั่งอยู่ด้านข้าง บนมือและเสื้อโค้ตของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของลู่สือหลาน ทั้งเหนียวเหนอะหนะ อุ่นๆและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เข้มข้นเธอมองชายบนเปลพยาบาลที่ใบหน้าขาวซีดและดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ใบหน้าของเธอไม่มีอารมณ์ใดๆ มีเพียงริมฝีปากที่เม้มแน่นเท่านั้นที่เผยให้เห็นถึงความเครียดที่ยากจะสังเกตเห็นลู่สือหลานในระหว่างที่หมดสติ ละเมอพึมพำออกมาอย่างไร้สติอยู่ตลอดเวลา"เฉียวเฉียว... ผมขอโทษ...""ลูก... พ่อขอโทษ...""อย่าไปนะ... อย่าทิ้งผมไว้..."น้ำเสียงนั้นแหบพร่า แฝงไปด้วยความสิ้นหวังของคนที่กำลังจะตายเซี่ยงเฉียวหันหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่างรถดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าด้านข้างของเธอดูเย็นชาเป็นพิเศษท่ามกลางแสงไฟที่วับๆ แวมๆเมื่อถึงโรงพยาบาล ลู่สือหลานก็ถูกเข็นตรงเข้าห้องผ่าตัดทันทีไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้นเซี่ยงเฉียวนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในทางเดิน เลือดบนมือและเสื้อโค้ตของเธอแห้งกลายเป็นสีแดงคล้ำแล้วเธอไม่ได้ไปล้างทำความสะอาด ทำเพียงนั่งอยู่เงียบๆ จ้
เพียงเธอในราตรี บทที่ 19
ผู้ช่วยกำโทรศัพท์แน่น หันไปมองชายในห้องผู้ป่วยที่ต้องประทังชีวิตด้วยความทรงจำและน้ำเกลือ จนร่างกายผ่ายผอมเหลือแต่กระดูกและแววตาว่างเปล่า เขารู้สึกจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออกหนึ่งปีต่อมาเนื่องจากเซี่ยงเฉียวมีผลงานการทำงานที่โดดเด่น จึงถูกสำนักงานใหญ่ส่งตัวกลับประเทศ เพื่อเข้าร่วมงานแปลในประชุมนานาชาติครั้งสำคัญครั้งหนึ่งสถานที่จัดการประชุมคือศูนย์นิทรรศการและการประชุมระดับสูงสุดใจกลางเมืองตอนที่ลู่สือหลานรู้ข่าวนี้ เขากำลังประชุมอยู่ผู้ช่วยก้มลงกระซิบข้างหูเขาเบาๆ สองสามประโยค มือที่ถือปากกาของเขาชะงักทันที จนปลายปากกาขีดลากเป็นทางยาวบนเอกสารเขาเงียบไปนาน ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้การประชุมดำเนินต่อไปแต่ในช่วงครึ่งหลังของการประชุม เขากลับใจลอยอย่างเห็นได้ชัด สายตามักจะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยครั้งเมื่อการประชุมสิ้นสุดลง เขาขังตัวเองไว้ในห้องทำงาน และสูบบุหรี่หมดไปทั้งซองจากนั้น เขาก็สั่งให้คนไปติดสินบนพนักงานบริการคนหนึ่งในสถานที่จัดงานประชุมในวันประชุม เขานั่งอยู่ที่แถวหลังสุดและเป็นมุมอับที่สุดของฮอลล์ สวมหมวกและหน้ากากอนามัย ซ่อนตัวเองไว้ในเงามืดเขาไม่กล้า
เพียงเธอในราตรี บทที่ 4
ควันหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอสูดมันเข้าไป สติสัมปชัญญะก็เริ่มเลือนรางเธอกัดฟันยันกำแพงลุกขึ้น ก่อนจะโซเซเดินไปทางประตูแต่ตรงประตูถูกคานที่หล่นลงมาขวางไว้ จนไม่มีทางออกไปได้เลย เซี่ยงเฉียวมองคานที่กำลังลุกไหม้ด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะหันตัวพุ่งไปทางหน้าต่างเธอผลักหน้าต่างเปิด ลมเย็นพัดกรูเข้า
เพียงเธอในราตรี บทที่ 3
เซี่ยงเฉียวกลับบ้านเพียงลำพังคฤหาสน์หลังใหญ่นั้นทั้งกว้างขวาง ทั้งว่างเปล่า และหนาวเหน็บ เธอเปลี่ยนรองเท้า เดินขึ้นชั้นบน และเริ่มจัดกระเป๋าเดินทางความจริงแล้วช่วงที่ผ่านมาเธอแอบจัดของไปได้ไม่น้อย ตอนนี้เหลือเพียงเก็บรวบรวมในขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้นเธอหยิบเสื้อผ้าในตู้ที่มีสไตล์คล้ายกับฉินเหยาออ
เพียงเธอในราตรี บทที่ 2
ปลายสายเงียบไปนานหลายวินาที"...นี่คุณเอาจริงเหรอ? เมื่อก่อนคุณชอบเขามากขนาดนั้น ยอมทิ้งโอกาสดีๆ ไปตั้งมากมายเพื่อเขา ทำไมจู่ๆ ถึง..."เซี่ยงเฉียวยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า "ตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบเขาแล้วค่ะ"หลังจากวางสาย เธอก็เอนศีรษะพิงหน้าต่างรถแล้วหลับตาลงหลายปีมานี้ เกือบทุกคนรู้ดีว่าเธอรักลู่สือหล
เพียงเธอในราตรี บทที่ 1
เขาเดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าเธอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เซี่ยงเฉียว ถูกรังแกขนาดนี้ทำไมไม่โทรหาผม?"เซี่ยงเฉียวหัวเราะเบาๆ "โทรหาคุณ แล้วคุณเปิดเครื่องหรือเปล่าล่ะ?"เมื่อวานระหว่างทางกลับบ้าน มีคนแก่ล้มลงตรงหน้ารถของเธอกะทันหัน เธอจึงลงไปช่วยพยุง แต่คนแก่คนนั้นกลับคว้าแขนของเธอไว้แล้วตะโกนลั่น "ชนคน
Anda juga akan menyukai
ไม่ลาก่อนการจากลา
เอ๋อร์อวี่5.2K Dibacaเมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน
ทานตะวัน6.3K Dibacaแม่ทัพบีบให้รับภรรยาเอกร่วม ข้าเลยไล่ฟาดไม่ยั้ง
มู่หือ7.9K Dibacaจดหมายฉบับสุดท้าย
ปอเปี๊ยะสตรอว์เบอร์รี8.3K Dibacaราชาสังเวียนเถื่อนในวันที่เธอเสียผมไป
เผยเหย่876 Dibacaแฝดน้องผู้แสนอาภัพ
ซูเหอ3.6K Dibacaภรรยาชอบแกล้งตาย? งั้นผมจะทำให้มันเป็นจริง
หมัดเดียวซัดไล่เค่อเป่ากระเด็น1.8K Dibacaเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน1.3K Dibaca
