บทที่ 5: คำพูดที่ฆ่าคน

แสงไฟสลัวในคอนโดของใหญ่ในค่ำคืนนี้ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย ความเงียบงันทำให้อากาศในห้องดูเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก หลังจากขิมตัดสินใจรุกคืบเข้าหาเขาอย่างเปิดเผยในคืนนี้ เพื่อหวังจะเคลียร์ความสัมพันธ์ที่อึดอัดมาตลอดทั้งวัน

"ใหญ่... ตอบมาได้ไหม ว่าที่ทำอยู่มันคืออะไร" ขิมเอ่ยถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือจากความอัดอั้น เธอยืนขวางทางออกตรงหน้าประตูห้อง

ใหญ่ที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัวค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่น่ากลัว เขาแค่นหัวเราะในลำคอ "ฉันก็บอกแล้วไงว่าเราเป็นเพื่อนกัน"

"เพื่อนกันเขาไม่ทำแบบที่ใหญ่มองขิมหรอก!" ขิมเดินเข้าไปกระชากแขนเขาให้หันมาเผชิญหน้า "ใจคอใหญ่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแบบนี้ไปถึงไหน? ถ้าไม่ได้คิดอะไร แล้วที่ผ่านมาที่ให้ขิมมาห้อง... ที่คอยกันผู้ชายคนอื่นให้ขิม มันคืออะไร!"

ใหญ่สะบัดแขนขิมออกอย่างแรงจนร่างบางเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะจนเสียงดังลั่น "ที่ฉันทำไป ก็เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน! แต่ที่เธอทำอยู่เนี่ย ขิม... มันน่าสมเพช"

คำว่า 'น่าสมเพช' เหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของขิมโดยตรง เธอเบิกตากว้าง จุกจนพูดอะไรไม่ออก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นออกมา

"สวยอย่างเธอ หาคนดีๆ ที่เหมาะสมกับเธอได้ไม่ยากหรอก" ใหญ่พูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าบาดลึกและเลือดเย็น "อย่าเอาเวลามาทิ้งกับคนอย่างฉันเลย ฉันมันก็แค่ผู้ชายห่วยๆ ที่ชอบควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าไปวันๆ สเปกของฉันไม่ใช่คนเรื่องมากอย่างเธอหรอก... ถ้าอยากหาที่ลง ก็ไปหาผู้ชายที่เขา 'เล่น' กับเธอแบบที่เธอต้องการเถอะ อย่ามาเสียเวลากับฉันอีกเลย"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ขิมยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความเจ็บปวดพุ่งผ่านหัวใจจนชาหนึบ เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ความรู้สึกรักที่เคยมีกลับกลายเป็นความเย็นชาที่สะสมขึ้นมาในใจ

"ได้..." ขิมแค่นยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ฝืนทำที่สุด "ขอบใจนะที่เตือน... ขิมจะหาคนที่สเปกดีกว่าใหญ่ และเขาคงจะเห็นค่าขิมมากกว่าที่ใหญ่เห็น"

ขิมหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เธอเดินออกไปท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินคอนโด ทุกก้าวที่เดินออกจากห้องของเขา คือการทิ้งความหวังสุดท้ายที่เธอมี

วันรุ่งขึ้น ที่โรงอาหารคณะนิเทศฯ ขิมแต่งตัวสวยจัดเต็มยิ่งกว่าทุกวัน เธอตั้งใจโปรยเสน่ห์ใส่ 'นนท์' รุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตของคณะบริหารฯ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเพลย์บอยไม่แพ้ใคร ซึ่งเป็นคนที่ใหญ่เคยพูดเชิงประชดว่า 'ดูเหมาะสมกับคนอย่างเธอดี'

"พี่นนท์คะ ขิมมีเรื่องจะปรึกษาเรื่องงานกลุ่ม พอจะว่างไปทานข้าวกับขิมเย็นนี้ไหมคะ?" ขิมส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับนนท์ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนฝูงรอบข้าง รวมถึงสายตาของใหญ่ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ที่ขอบสนามฟุตบอล

นนท์ที่เห็นขิมรุกหนักก็ตาเป็นประกาย "ว่างสิครับ สำหรับขิม พี่ว่างเสมออยู่แล้ว"

ขิมจงใจปรายตามองไปที่ใหญ่ที่ยืนอยู่ไกลๆ เธอเห็นกำปั้นของใหญ่ที่กำแน่นจนสั่น เขามองมาที่เธอด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง แต่ในตอนนี้... ขิมไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว

"ขิม! จะไปไหน?" ใหญ่ตะโกนเรียกข้ามฝั่งมาเมื่อเห็นขิมเดินไปหานนท์

ขิมหยุดก้าวเท้า เธอหันไปมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ไปหาคนที่เขามองว่าขิม 'มีค่า' ไง"

"อย่าทำแบบนี้ ขิม!"

"ทำไมล่ะ? ก็ใหญ่บอกให้ไปหาสเปกที่เหมาะสมไม่ใช่เหรอ? พี่นนท์ก็เพอร์เฟกต์ดีออก ไม่เห็นจะน่าสมเพชตรงไหน"

นนท์ยิ้มรับแล้วโอบไหล่ขิมอย่างถือวิสาสะ "ไปกันครับขิม พี่จองโต๊ะร้านประจำไว้แล้ว"

ขิมพยักหน้า ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ใหญ่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ที่เดิม เพื่อนๆ ในกลุ่มวิศวะของใหญ่พากันซุบซิบ แต่ใหญ่ไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้น เขาสนใจเพียงแค่แผ่นหลังของขิมที่เดินไกลออกไปจากวงโคจรของเขา

"มึงปล่อยให้เขาไปแบบนี้เหรอวะไอ้ใหญ่?" เพื่อนสนิทคนหนึ่งถาม

"เรื่องของเขา" ใหญ่ตอบสั้นๆ แต่เขากลับเตะบอลที่วางอยู่ข้างๆ อย่างแรงด้วยความหงุดหงิด

"ปากแข็งชิบหาย"

"กูไม่ได้ปากแข็ง... แต่นี่มันคือสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เหรอ?" ใหญ่หันไปมองทิศทางที่ขิมเพิ่งจากไป "เขาก็แค่หาของเล่นใหม่ตามที่กูบอก"

"แล้วมึงโกรธอะไรวะ?"

"กูไม่ได้โกรธ" ใหญ่ตอบ แต่ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป ความโล่งใจที่เขาเคยคิดว่าจะมีหลังจากไล่ขิมไป กลับถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดและความกระวนกระวายที่อธิบายไม่ได้

ทางด้านขิม... เธอนั่งอยู่ในร้านอาหารหรูหรากับนนท์ แม้จะพยายามยิ้มและพูดคุย แต่ในใจเธอกลับว่างเปล่า นนท์พยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ แต่ขิมกลับรู้สึกว่าไม่มีใครแทนที่ความดิบเถื่อนและความรู้สึกที่เธอมีให้ใหญ่ได้

"ขิมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ดูใจลอยนะ" นนท์ถาม

"เปล่าค่ะ... แค่เหนื่อยนิดหน่อย"

"ถ้าเหนื่อย ไว้คราวหน้าเราไปปาร์ตี้กันดีกว่าครับ พี่มีรู้จักร้านเด็ดๆ เยอะ"

ขิมยิ้มตอบแบบขอไปที เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นแจ้งเตือนแชทจากใหญ่ที่เธอไม่ได้เปิดอ่าน เธอตัดสินใจกดบล็อกแชทนั้นทิ้งไปทันทีต่อหน้าต่อตานนท์

"บล็อกใครเหรอครับ?"

"เพื่อนเก่าค่ะ... คนที่ชอบทำตัวน่ารำคาญ"

"อ๋อ... งั้นดีแล้วครับ ตัดคนไม่ดีออกไปจากชีวิตบ้างก็ดี"

ขิมมองออกไปนอกหน้าต่างร้าน ความมืดในยามค่ำคืนนี้ช่างดูเงียบเหงา ความคิดถึงใหญ่แล่นเข้ามาในหัวซ้ำๆ แต่เธอก็ย้ำเตือนตัวเองด้วยคำพูดที่เขาใช้ทำร้ายเธอ

'น่าสมเพช'

คำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในใจของขิม มันคือแรงผลักดันให้เธอต้องแกล้งมีความสุขต่อไป แม้ว่าจริงๆ แล้วเธอจะรู้สึกเหมือนกำลังตายทั้งเป็นก็ตาม เธอจะไม่ยอมให้เขาเห็นน้ำตา จะไม่ยอมให้เขาได้ใจว่าเธอจะคอยอยู่เป็นของเล่นให้เขาตลอดไป

"พี่นนท์คะ... คืนนี้ขิมไม่อยากกลับห้องเร็ว พี่พอจะว่างไปต่อที่ผับไหมคะ?"

นนท์ยิ้มกว้าง "จัดไปครับ คนสวยอยากได้อะไร พี่จัดให้หมด"

ขิมแค่นยิ้มในใจ นี่คือเกมที่เธอเป็นคนเริ่ม และไม่ว่าเธอจะต้องเจ็บปวดแค่ไหน เธอจะเล่นให้จบ เพื่อให้ใหญ่รู้ว่าเขาเสียอะไรไป

ในคืนนั้น ขิมเต้นรำอยู่บนฟลอร์กลางผับด้วยความรู้สึกที่หม่นหมอง เธอเห็นภาพตัวเองในกระจก ดูเหมือนผู้หญิงที่เพียบพร้อมและมีความสุข แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่าหัวใจของเธอยังคงอยู่ที่เดิม... อยู่ที่ห้องสี่เหลี่ยมของใครบางคนที่กำลังนั่งรอคอยให้เธอกลับไป แต่เธอจะไม่กลับไปอีกแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม

เธอจะพิสูจน์ให้เห็นว่าโลกที่ไม่มีเขา... เธอก็อยู่ได้ แม้ว่าโลกนั้นจะไร้ซึ่งความหมายก็ตาม