บทที่ 6: หมาหวงก้าง

ค่ำคืนในผับย่านมหาวิทยาลัยยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงเพลงที่เร่งจังหวะจนหัวใจคนฟังเต้นรัว ขิม ในชุดเกาะอกสีดำสนิทที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นยิ่งกว่าใครบนฟลอร์เต้นรำ เธอหัวเราะร่าขณะที่ นนท์ โอบเอวเธอไว้แน่น สายตาของใครหลายคนจับจ้องมาที่เธอด้วยความชื่นชมและอิจฉา ทว่าขิมกลับรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งมาจากมุมมืดของร้าน

นั่นคือ ใหญ่

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะวีไอพีกับกลุ่มเพื่อนวิศวะฯ สายตาคมกริบของเขามองตามการเคลื่อนไหวของขิมไม่วางตา มือหนากำแก้วเหล้าแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน

"ไอ้ใหญ่... มึงมองเหี้ยอะไรวะ? เมียเก่ามึงหรือไง?" เพื่อนข้างๆ สะกิดถาม

"กูไม่ได้มอง" ใหญ่ตอบเสียงห้วน ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว

"สายตามึงนี่แทบจะฆ่าน้องนนท์ทิ้งอยู่แล้วนะนั่น"

"เรื่องของกู"

ขิมที่สังเกตเห็นสายตาของใหญ่จึงจงใจขยับตัวเข้าหานนท์ให้มากขึ้น เธอซบลงที่ไหล่ของนนท์แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนที่โต๊ะใกล้ๆ ได้ยิน

"พี่นนท์คะ... ตรงนี้ร้อนจัง เราไปหาที่ส่วนตัวคุยกันดีกว่าไหมคะ?"

นนท์ยิ้มกว้าง "จัดไปครับ ขิมอยากได้อะไร พี่จัดให้"

จังหวะที่ขิมเดินผ่านโต๊ะของใหญ่ เธอจงใจทำเป็นไม่เห็นเขา ทว่าใหญ่กลับลุกขึ้นยืนขวางทางเธอไว้แรงๆ จนขิมเกือบเซ

"จะไปไหน?" ใหญ่ถามเสียงต่ำ

ขิมเงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "เรื่องของขิมค่ะ... หลีกทางหน่อย ขิมจะไปต่อ"

"ขิม! หยุดทำตัวร่านสักที"

"ร่าน?" ขิมแค่นหัวเราะ "ใหญ่มีสิทธิ์อะไรมาด่าขิม? เราเป็นอะไรกันเหรอคะ? เพื่อนกัน... ใหญ่เคยบอกไว้ไม่ใช่เหรอ?"

"เออ! ก็แค่เพื่อน... แต่เพื่อนที่ไหนเขาไปมีอะไรกับคนอื่นง่ายๆ แบบนี้!"

"ก็เพื่อนที่ใหญ่ไล่ให้ไปหาคนที่เห็นค่าขิมไงคะ ตอนนี้ขิมเจอแล้ว... ขอบคุณนะคะที่แนะนำ"

ขิมหันไปควงแขนนนท์แน่นขึ้น "ไปกันเถอะค่ะพี่นนท์ ขิมไม่อยากคุยกับคนแถวนี้แล้ว"

ใหญ่คว้าข้อมือขิมไว้ทันที แรงบีบนั้นทำให้เธอหน้าเหยเก "ฉันบอกว่าให้หยุด!"

"ปล่อยค่ะ! ใหญ่กำลังทำตัวน่ารังเกียจนะ"

"รังเกียจเหรอ? หึ... งั้นคงต้องจำไว้ว่าเธอชอบอะไรแบบนี้"

ใหญ่กระชากร่างขิมเข้ามาใกล้ก่อนจะก้มลงประทับจูบอย่างดุดันต่อหน้าทุกคนในร้าน นนท์พยายามจะพุ่งเข้ามาต่อย แต่เพื่อนของใหญ่กันเอาไว้ได้

ขิมเบิกตากว้าง เธอพยายามขัดขืน แต่แรงมหาศาลของใหญ่ทำให้เธอทำอะไรไม่ได้ เขาจูบเธออย่างเอาแต่ใจเหมือนเป็นการประกาศศักดาและแสดงความเป็นเจ้าของ จนกระทั่งเขาผละออก

"จำไว้... ว่าเธอยังเป็นของฉัน"

ขิมตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนใบหน้าใหญ่หันตามแรงมือ

"อย่ามาดูถูกกัน! ใหญ่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับขิมอีก!"

"มีสิทธิ์สิ... เพราะเราเคย 'ล้ำเส้น' กันไปแล้ว"

ใหญ่ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ "ที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้... มันแค่การเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่ไหมขิม?"

"หลงตัวเอง!"

"เหรอ? งั้นลองดูสิว่าคืนนี้เธอยังจะกล้าไปกับมันไหม"

ใหญ่หันไปมองนนท์ด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะหันมามองขิมที่ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ "ถ้าเธอไปกับมัน... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

"ใหญ่! อย่ามาสั่ง!"

"ไม่ได้สั่ง... แค่เตือนในฐานะคนที่รู้ดีที่สุดว่า 'ร่างกาย' ของเธอต้องการอะไร"

ขิมสะอึกกับคำพูดนั้น เธอรีบสะบัดมือออกแล้วเดินหนีไปที่ห้องน้ำ ล็อกห้องแล้วทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ ความแข็งแกร่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของเขา

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ

"ขิม... เปิดประตู" เสียงใหญ่ดังลอดเข้ามา

"ออกไป!"

"ถ้าไม่เปิด... ฉันจะพังเข้าไป"

"นายมันบ้า! นายทำแบบนี้ทำไมในเมื่อนายไม่ได้รักขิม!"

ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนที่ใหญ่จะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง "ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้รัก... แล้วทำไมฉันต้องโกรธขนาดนี้วะ?"

คำถามนั้นทำให้ขิมชะงัก เธอค่อยๆ ปลดล็อกประตูช้าๆ

ทันทีที่ประตูเปิดออก ใหญ่ก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่เธอไว้ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่ มีเพียงความสับสนที่ฉายชัด

"ฉันแค่อยากให้เธออยู่ในที่ที่ฉันเห็น..."

"ที่ที่ใหญ่จะคอยทำร้ายจิตใจขิมเหรอ?"

"ฉันทำเพราะฉันไม่อยากเสียเธอไปให้กับใคร... แม้ปากจะบอกว่าไม่แคร์ แต่ขิม... ทุกครั้งที่เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ฉันอยากจะบ้า"

ขิมมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด "สายเกินไปแล้วใหญ่... ความรู้สึกขิมไม่ได้มีไว้ให้ใหญ่เหยียบย่ำเล่นได้ตลอดเวลา"

"ฉันรู้..." ใหญ่รวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น "งั้นก็ถือว่านี่เป็นการไถ่โทษ... คืนนี้กลับไปกับฉัน"

"ไม่! ขิมจะไม่กลับไปเป็นของเล่นของใครอีก!"

ขิมพยายามผลักเขาออก แต่ใหญ่กลับกอดเธอแน่นขึ้น "งั้นก็เป็น 'คนของฉัน' แทน... ไม่ใช่ของเล่น ไม่ใช่เพื่อน แต่นับจากคืนนี้ ขิมคือของฉันคนเดียว"

"แล้วเรื่องเมื่อกี้ที่โรงอาหาร... เรื่องรุ่นน้องคนนั้นล่ะ?"

"ไม่มีอะไรทั้งนั้น... ฉันแค่ประชดที่เธอทิ้งฉันไป"

ขิมมองคนตัวโตที่ดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ดีว่านี่คือแผนการของเขาอีกแน่ๆ แต่หัวใจของเธอมันไม่รักดี... มันยังคงเต้นรัวให้กับทุกสัมผัสของเขา

"ใหญ่ต้องสัญญา... ว่าจะไม่ทำให้ขิมเสียใจอีก"

"ฉันสัญญา... แม้จะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่คืนนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปกับไอ้นนท์นั่นเด็ดขาด"

ขิมถอนหายใจ เธอรู้ดีว่าเส้นทางนี้มันอันตราย แต่เธอก็ไม่อาจถอนตัวได้อีกแล้ว

"งั้นก็พาขิมกลับ... แต่ขิมบอกก่อนนะ ถ้าใหญ่ทำตัวแย่ใส่ขิมอีก ขิมจะหนีไปให้ไกลที่สุด"

"ไม่มีทางหนีพ้นหรอก..." ใหญ่กระซิบที่ข้างหูเธอ "เพราะฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอไปไหนอีกแล้ว"

เขาสิ่งเธอเดินออกไปจากผับท่ามกลางสายตาของนนท์ที่มองตามด้วยความแค้น ขิมรู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ แต่ตอนนี้... เธอเลือกที่จะยอมแพ้ต่อหัวใจตัวเองอีกครั้ง