Home / วัยรุ่น / เพื่อน(ไม่)ลับ / บทที่ 7: กรงขังแห่งความปรารถนา

Share

บทที่ 7: กรงขังแห่งความปรารถนา

last update publish date: 2026-07-11 18:37:09

ภายในคอนโดหรูของขิม บรรยากาศเงียบงันแต่กลับอบอวลไปด้วยความคุกรุ่นของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน หลังจากที่ใหญ่กระชากร่างขิมเข้ามาในห้องและปิดประตูลงอย่างแรง แรงปะทะนั้นส่งผลให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง

"ปล่อยขิมนะ!" ขิมพยายามขัดขืน แต่ใหญ่กลับรวบข้อมือเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เชยคางเธอให้เงยขึ้นรับสายตาที่ดุดัน

"ปล่อยเหรอ? หลังจากที่เธอไปทำตัวร่านให้คนอื่นเขาโอบกอดน่ะนะ?" เสียงของใหญ่แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความหึงหวงที่รุนแรงจนขิมต้องยอมจำนน

"ขิมไม่ได้ร่าน... พี่นนท์เขาเป็นคนดี ไม่เหมือนใหญ่ที่วันๆ เอาแต่ดูถูกขิม!"

"คนดีงั้นเหรอ?" ใหญ่แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน "ถ้าเขาดีจริง เขาก็คงไม่ปล่อยให้เธอมาอยู่กับฉันแบบนี้หรอก... ขิม"

คำพูดของเขาเหมือนคำประกาศิต ใหญ่ประทับจูบลงมาที่ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน มันไม่ใช่การสัมผัสเพื่อทะนุถนอม แต่เป็นการสั่งสอนด้วยความต้องการที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวัน ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างถือวิสาสะ ตักตวงความหวานที่เขาโหยหามานาน

ขิมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนระทวยลงอย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นกายของใหญ่ที่ผสมกับกลิ่นเหล้าจางๆ ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบในตัวเธอเพรียกหา

ใหญ่ค่อยๆ ไล่ระดับความร้อนแรงลงมาที่ซอกคอขาวเนียน เขาขบเม้มเบาๆ ทิ้งรอยรักสีจางไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังลาดไหล่มนที่โผล่พ้นสายเดี่ยวของชุดที่เธอสวมใส่

"ใหญ่... อย่า..." ขิมครางแผ่ว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีลอยหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่ซื่อตรงต่อหัวใจ

"บอกให้หยุด... แต่ตัวเธอไม่เคยหยุดเลยนะ" ใหญ่กระซิบข้างหู ก่อนจะใช้มือหนากระชากสายเดี่ยวชุดเดรสของเธอให้ร่วงลงไปกองที่เอว

เผยให้เห็นความขาวผ่องที่ดูนวลตาภายใต้แสงไฟสีสลัว ใหญ่จ้องมองร่างกายของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและครอบครอง เขาค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะดันร่างของขิมให้ถอยไปจนหลังติดกับผนังห้อง

"คืนนี้... ฉันจะทำให้เธอจำไปจนวันตาย ว่าใครคือคนเดียวที่เป็นเจ้าของเธอ"

เขายกตัวเธอขึ้นจนขิมต้องเกี่ยวขาโอบรัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น ร่างกายที่สัมผัสกันทำให้ความร้อนแรงพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวอย่างหนักหน่วงและจังหวะที่แม่นยำ ทุกจังหวะที่เขาสอดประสานเข้ามานั้นเปรียบเสมือนการจารึกว่าขิมเป็นของใคร

"อื้อ... ใหญ่... อ๊ะ!" ขิมหลุดเสียงครางหวานหู มือเล็กร่างข่วนลงบนแผ่นหลังแกร่งของเขาอย่างลืมตัว ความรู้สึกวูบวาบในท้องน้อยตีรวนจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่

ใหญ่จ้องมองใบหน้ายามที่เธอมีความสุข เขาเริ่มขยับตัวแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "มองหน้าฉัน ขิม... มองดูว่าใครที่กำลังทำให้เธอมีความสุข"

ขิมลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าของเขาดูดุดันแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความรักที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมาเล็กน้อย เธอรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วคราว แต่ในตอนนี้... เธอไม่อยากคิดถึงพรุ่งนี้อีกแล้ว

"รัก... ขิมรักใหญ่..." เธอสารภาพออกมาในจังหวะที่อารมณ์พุ่งถึงจุดสูงสุด

ใหญ่หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก้มลงจูบซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเธอ ก่อนจะเร่งจังหวะให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นเพื่อพาทั้งคู่ไปสู่สวรรค์

"ฉันก็... รักเธอ... ยัยตัวแสบ"

คำบอกรักที่หลุดออกมาจากปากของใหญ่ แม้จะแผ่วเบาแต่กลับชัดเจนที่สุดในความรู้สึกของขิม ทั้งคู่กอดรัดกันแน่นจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงแห่งความสุขที่ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง

เมื่อทุกอย่างสงบลง ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่บนเตียงใหญ่ ใหญ่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ลูบผมเธออย่างอ่อนโยน ราวกับว่าความดิบเถื่อนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

"ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมา... ใหญ่จะลืมเรื่องคืนนี้ไหม?" ขิมถามเสียงแผ่ว

ใหญ่ไม่ตอบ แต่เขากลับก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "ไม่ลืม... เพราะนี่คือจุดเริ่มต้นของการเป็นเจ้าของเธออย่างเต็มตัว"

ขิมซบหน้าลงกับอกแกร่ง ความอุ่นใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ แม้หนทางข้างหน้าจะยังไม่ชัดเจน แต่ในค่ำคืนนี้... เธอรู้ดีว่าเธอได้ก้าวข้ามเส้นกั้นที่ใหญ่เคยขีดไว้ได้สำเร็จแล้ว และไม่ว่าสถานะนี้จะถูกเรียกว่าอะไร แต่มันคือ "สถานะที่ไม่ใช่เพื่อน" ที่มีค่าที่สุดสำหรับเธอ

เธอมองใบหน้ายามหลับของชายหนุ่มที่เธอหมายปองมานาน เธอรู้ดีว่าจากนี้ไปชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่นั่นก็คือสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่เหรอ?

ความรักที่แลกมาด้วยความเจ็บปวด ความเข้าใจผิด และความเร่าร้อน... ทั้งหมดนี้ได้หลอมรวมให้กลายเป็นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใด แม้ใหญ่จะเป็นคนปากแข็งและยากที่จะเข้าใจ แต่ขิมก็พร้อมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดเพื่อพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า... เธอคือคนเดียวที่เขาขาดไม่ได้จริงๆ

และนี่คือจุดเริ่มต้นของเกมที่ไม่มีวันสิ้นสุด... เกมที่เดิมพันด้วยหัวใจของคนสองคน ในสถานะที่ไม่ใช่เพื่อน และไม่มีวันที่จะเป็นแค่เพื่อนกันได้อีกต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เพื่อน(ไม่)ลับ   บทที่ 50: เรื่องราวของเรา...ที่ไม่มีวันจบ

    เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่ง ณ ชายหาดที่เคยเป็นพยานรักของ ใหญ่ และ ขิม ในวันแรกที่เขาเริ่มรวบรวมความกล้าเพื่อเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสนิทมาเป็นคนรัก วันนี้... ทั้งคู่กลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่ในสถานะของ 'ครอบครัว' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด มี ต้นกล้า ที่เริ่มโตเป็นหนุ่มน้อยวัย 9 ขวบ และ ใยไหม ในวัย 3 ขวบที่กำลังสนุกกับการก่อปราสาททราย ใหญ่ยืนมองลูกๆ ก่อนจะหันมามองขิมที่ยืนอยู่ข้างๆ "ไม่น่าเชื่อเลยเนอะขิม... ว่าเวลาสิบปีมันจะผ่านไปเร็วขนาดนี้" ขิมยิ้ม พลางเกลี่ยผมที่ปรกลงมาปรกหน้าเขา "เร็วสิคะ... แต่ถ้าถามขิมนะ ขิมว่าสิบปีนี้มันคุ้มค่าทุกวินาทีเลย" "จริง... คุ้มจนผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือชีวิตของผมจริงๆ" ใหญ่เอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ "ถ้าตอนนั้นผมไม่เดินหน้าจีบเธอ... ป่านนี้ผมคงนั่งเสียดายอยู่คนเดียวแน่ๆ" "โธ่... พ่อคนปากหวาน! เลิกพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ อายลูก" ขิมหัวเราะ ต้นกล้าวิ่งกลับมาหา "พ่อครับแม่ครับ! ผมสร้างปราสาททรายเสร็จแล้ว มาดูเร็ว!" ใหญ่กับขิมมองหน้ากันแล้วหัวเราะ "ไปดูกันเถอะครับคุณแม่"

  • เพื่อน(ไม่)ลับ   บทที่ 49: ปลายทางที่งดงาม

    ลมเย็นพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้างหน้าบ้านหลังใหม่ที่สร้างขึ้นจากความตั้งใจของ ใหญ่ และ ขิม มันไม่ใช่แค่บ้าน แต่มันคือวิหารแห่งความรักที่รวบรวมทุกรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และหยาดน้ำตาแห่งการเดินทางอันยาวนานเอาไว้ ต้นกล้า ในวัย 8 ขวบกำลังวิ่งไล่ตามเจ้า ใยไหม ที่หัดเดินได้คล่องแคล่วแล้ว ทั้งคู่ดูมีความสุขภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ใหญ่ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยความภาคภูมิใจ เขารู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่กี่วันนับตั้งแต่เขายังเป็นชายหนุ่มที่สับสนกับความรู้สึกตัวเองที่ดันไปหลงรักเพื่อนสนิทอย่างขิม วันนี้เขากลายเป็นคุณพ่อลูกสอง และเป็นสามีที่ใครๆ ต่างอิจฉา ขิมเดินถือแก้วชาอุ่นๆ ออกมาหาเขาที่ระเบียง "มองอะไรอยู่คะคุณพ่อ? ยิ้มกว้างเชียว" ใหญ่หันมามองภรรยาแล้วยิ้มตอบ "มองดูความสำเร็จของชีวิตครับ... ขิมดูนั่นสิ ต้นกล้ากับใยไหมเข้ากันได้ดีมากเลยนะ" ขิมมองตามไป "นั่นสิคะ เหมือนมีกระจกสะท้อนเราตอนเด็กๆ เลยเนอะ... ต้นกล้าน่ะเหมือนใหญ่ตอนใจเย็น ส่วนใยไหมเหมือนขิมตอนดื้อไม่มีผิด!" ใหญ่หัวเราะร่า "จริง! ใยไหมนี่ดื้อเหมือนขิมตอนเรียนปีสามเปี๊ยบเลยล่ะ" "แหม! ว่

  • เพื่อน(ไม่)ลับ   บทที่ 48: กาลเวลาที่หมุนผ่าน ความรักที่มั่นคง

    แสงแดดอ่อนยามบ่ายของวันหยุดทอประกายผ่านม่านโปร่งในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ที่อบอวลไปด้วยไออุ่นของความสุข ใหญ่ กำลังง่วนอยู่กับการช่วย ต้นกล้า ต่อเลโก้ชุดใหม่ ขณะที่ ขิม นั่งกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟา โดยมี ใยไหม นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอด"พ่อครับ ตรงนี้ต้องใช้ชิ้นส่วนสีแดงหรือสีน้ำเงินครับ?" ต้นกล้าถามพลางหยิบตัวต่อขึ้นมาโชว์ใหญ่ขยับเข้าไปใกล้ลูกชาย "สีน้ำเงินสิครับลูก ดูในผังภาพสิ มันต้องเป็นโครงสร้างหลักนะ""อ๋อ! จริงด้วยครับพ่อ พ่อเก่งจังเลย!" ต้นกล้าชมพลางยิ้มแป้นขิมที่นั่งมองอยู่หลุดขำ "เก่งแต่เรื่องเลโก้นะพ่อเราน่ะ เรื่องอื่นล่ะเป็นไง?"ใหญ่หันมาสบตาภรรยาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "เรื่องอื่นก็เก่งครับ... เก่งเรื่องรักเมียไง""แหม... ปากหวานตั้งแต่เช้าเลยนะ" ขิมค้อนใส่เบาๆ"ใหญ่คะ... ขิมว่าเรามาจัดทริปครอบครัวเล็กๆ อีกสักครั้งไหม? ช่วงปิดเทอมต้นกล้าน่ะ" ขิมเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ลูกสาวที่กำลังขยับตัวในฝันใหญ่เงยหน้าจากเลโก้ "ทริปเหรอ? ก็น่าสนนะ ขิมอยากไปไหนล่ะ?""ขิมอยากไปเชียงใหม่ค่ะ... อยากพาลูกไปสัมผัสอากาศหนาวๆ พ่อกับแม่ยังไม่เคยพาล

  • เพื่อน(ไม่)ลับ   บทที่ 47: คำสัญญาแห่งวันใหม่

    แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงสีทองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น ใหญ่ กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมกระเป๋าเป้ใบจิ๋วของ ต้นกล้า ขณะที่ ขิม กำลังป้อนนม ใยไหม ในเปลไกวข้างๆ กลิ่นขนมปังปิ้งและกาแฟหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายวัย 7 ขวบที่กำลังนับจำนวนของเล่นที่จะเอาไปโรงเรียนทำให้เช้านี้ดูมีชีวิตชีวามากกว่าทุกวัน"พ่อครับ! ผมเอาหุ่นยนต์ไปด้วยสามตัวนะ อีกตัวเอาไว้ให้เพื่อนที่โรงเรียนเล่นด้วย!" ต้นกล้าตะโกนบอกใหญ่เดินเข้ามาลูบหัวลูกชาย "ได้ครับ แต่ต้องสัญญาว่าจะแบ่งเพื่อนเล่นนะ เป็นพี่ชายต้องใจดีเข้าไว้""รับทราบครับพ่อ!"ขิมวางขวดนมลงแล้วเดินเข้ามาหาใหญ่ "วันนี้ใหญ่ต้องเข้าบริษัทแต่เช้าไหมคะ? เห็นว่ามีประชุมด่วนไม่ใช่เหรอ?""เลื่อนไปเป็นตอนเที่ยงครับ... ผมอยากส่งต้นกล้าที่โรงเรียนเอง แล้วก็อยากพาขิมไปทานมื้อเช้าแถวสวนสาธารณะด้วย" ใหญ่ตอบพร้อมรอยยิ้ม"แหม... มีแผนตลอดเลยนะคะคุณพ่อคนนี้" ขิมแซว"ก็แค่อยากใช้เวลาอยู่กับคนที่รักให้มากที่สุดไงครับ... เธอไม่ชอบเหรอ?" ใหญ่ถามพลางดึงมือขิมมากุมไว้"ชอบค่ะ... ชอบมากด้วย" ขิมยิ้มหวานระหว่างทางไปโรงเรีย

  • เพื่อน(ไม่)ลับ   บทที่ 46: คำตอบของชีวิต

    เสียงฝนตกกระทบหลังคาบ้านเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในห้องทำงานที่เงียบสงบ ใหญ่ และ ขิม นั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางแสงไฟสีนวล สองมือของพวกเขาประสานกันไว้แน่นบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่เห็นร่องรอยการใช้งานมานานหลายปี ทั้งคู่กำลังมองดูอัลบั้มรูปเล่มล่าสุดที่รวบรวมเหตุการณ์สำคัญตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา"ลูกโตไวเนอะ..." ขิมเปรยพลางใช้นิ้วลูบรูปถ่ายต้นกล้าในชุดนักเรียน "แป๊บเดียวจากเด็กที่วิ่งไล่จับผีเสื้อ กลายเป็นพี่ชายที่ต้องคอยดูน้องใยไหมแล้ว"ใหญ่หัวเราะเบาๆ "นั่นสิ... แล้วดูใยไหมสิ เริ่มเดินเตาะแตะได้แล้วนะ อีกไม่กี่วันคงวิ่งไล่กวดพี่ต้นกล้าทันแน่"ขิมยิ้มจนตาปิด "เหนื่อยไหมคะใหญ่? กับการที่ต้องมานั่งทำหน้าที่ทั้งในบริษัท แล้วก็ต้องกลับมาเป็น 'พ่อ' ที่ทำทุกอย่างให้ลูก"ใหญ่หันมาสบตาขิม "เหนื่อยครับ... แต่เป็นความเหนื่อยที่โครตมีความสุขเลย ขิมรู้ไหม ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยตอนที่เป็นโสด หรือตอนที่แค่คบกันเล่นๆ""อ้าว แล้วตอนที่คบกันจริงๆ ล่ะคะ?" ขิมแกล้งถาม"ตอนนั้นก็มีความสุขครับ แต่มันเป็นความสุขที่ยังมีความกังวล... กังวลว่าเธอจะเปลี่ยนใจไหม กังวลว่าครอบครัวจะว่ายังไง กังวลไปหม

  • เพื่อน(ไม่)ลับ   บทที่ 45: คำมั่นสัญญาที่ดังกว่าคำพูด

    แสงแดดอ่อนยามบ่ายของวันหยุดทอดผ่านระเบียงไม้สักของบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ใหญ่ และ ขิม นั่งเฝ้าลูกๆ ของพวกเขาที่กำลังเล่นน้ำอยู่ในสระขนาดเล็กที่สร้างขึ้นสำหรับครอบครัวโดยเฉพาะ เจ้า ใยไหม ในชุดว่ายน้ำสีชมพูดูสดใส ส่วน ต้นกล้า ผู้เป็นพี่ชายก็คอยดูแลน้องอย่างไม่ห่างสายตา "เห็นภาพนี้แล้วนึกถึงวันแรกที่เรามาวัดเก่าแก่ด้วยกันเลยเนอะ" ใหญ่เอ่ยพลางยื่นน้ำมะนาวเย็นๆ ให้ขิม ขิมรับน้ำมาจิบก่อนจะยิ้ม "โห... นานมากแล้วนะตอนนั้นน่ะ จำได้ว่าตอนนั้นขิมยังกังวลอยู่เลยว่าเราจะรอดไหม" "รอดสิครับ... รอดมาถึงมีลูกสองคนได้เนี่ยถือว่าเก่งมากแล้วนะ" ใหญ่หัวเราะเบาๆ "ขิมหมายถึง... กลัวว่าเราจะรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ไม่ได้น่ะค่ะ" ขิมวางแก้วลงแล้วหันมามองใบหน้าสามี "ตอนนั้นมันมีทั้งเรื่องงาน เรื่องคนรอบข้าง แล้วก็ความอึดอัดที่พูดไม่ได้... ถ้ามองย้อนกลับไป ขิมก็ยังทึ่งนะที่เราผ่านมันมาได้" ใหญ่จับมือภรรยาไว้ "เพราะเราไม่ได้ผ่านมันมาคนเดียวนี่ครับ ขิมคอยดึงผมไว้ในวันที่ผมจะยอมแพ้ ส่วนผมก็คอยเป็นเกราะป้องกันให้ขิมในวันที่งานหนักหนา... เราต่างหากที่เป็นพย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status