ตอนที่ 2 อันเสี่ยวเหยา

ตึก ตึก

            อัตราการเต้นของหัวใจดังขึ้น ลมหายใจแผ่วเบาค่อย ๆ กลับมาอย่างสม่ำเสมอ เปลือกตาสีไข่มุกที่ปิดสนิทเริ่มมีการเคลื่อนไหว แพขนตางอนขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีชมพูอ่อน

            “ อึก ” แสงสว่างทำให้คนที่เพิ่งตื่นต้องหรี่ตาลงพลางกระพริบตาถี่ ๆ

            เมื่อเริ่มชินกับแสงดวงตาก็ปรับให้เห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น อันเสี่ยวเหยาหันมองรอบ ๆ อย่างไม่คุ้นชิน เขาจำได้ว่าตัวเองกำลังนำต้นกล้าใหม่ลงแปลง

จู่ ๆ เขาก็วูบไป คาดว่าร่างกายของเขาทำงานหนักจนเกินไป บวกกับการที่เขาต้องทำงานกลางแดดและอากาศที่ร้อนทำให้รู้สึกหน้ามืด

“ ที่นี่ที่ไหนเนี่ย โอ๊ย! ” มือบางยกขึ้นจับศีรษะพลางขมวดคิ้วเข้ามากัน

ความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยไหลเข้ามาให้หัวอย่างไม่หยุดหย่อน จนเขาต้องล้มตัวนอนลงอีกครั้ง

เมื่อตั้งสติได้แล้วอันเสี่ยวเหยาก็ลุกขึ้นมานั่งทบทวนกับสิ่งที่เจอ เขาน่าจะตายแล้วเข้ามาอยู่ในร่างของคนอื่นทีมีชื่อเดียวกัน

ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลอัน แต่เพราะเขาเกิดมาแล้วไม่มีพลังปราณเหมือนกับคนอื่นในบ้าน ทำให้ชายหนุ่มไม่เป็นที่รักใคร่ของครอบครัวมากนัก

อันเสี่ยวเหยากลายเป็นคุณชายที่แสนจืดจางและไม่มีตัวตนในสายตาของทุกคน

เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาถูกผู้เป็นพ่อลากลงมาจากเตียงขณะที่นอนหลับอยู่ อันเสี่ยวเหยาไม่มีโอกาสพูดอะไรก็ถูกพ่อทุบตีอย่างหนักจนเจ็บระบมไปทั้งตัว

เมื่อการลงโทษจบลง เขาจึงได้เปิดปากถามพ่อว่าเขาทำอะไรผิดเหรอ ทำไมต้องทำร้ายร่างกายกันอย่างนี้

พ่อตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวโกรธและกล่าวว่าเขาแอบขโมยสร้อยคอของน้องสาว ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่ได้เป็นคนเอาไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสร้อยเส้นนั้นหน้าตาเป็นยังไง แต่พอเขาปฏิเสธก็หาว่าโกหก

อันเสี่ยวเหยาจึงไม่คิดจะตอบโต้อีก เพราะต่อให้เขาพูดแทบตายก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี เขาปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น ทอดมองคนที่คิดว่าเป็นครอบตัวเดียวกันอย่างตัดพ้อ

“ ออกไปจากบ้านนี้ซะ ฉันไม่เคยมีลูกอย่างแก ”

ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางใจ หูทั้งสองข้างอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงพูดของคนรอบข้าง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาถูกลากมาทิ้งไว้หน้าบ้านแล้วพร้อมกับกระเป๋าใบหนึ่ง

ดวงตาคู่สวยที่บอบช้ำทอดมองประตูที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ร่างบางหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมา

อันเสี่ยวเหยาไม่มีความรู้สึกผูกพันกับที่นี่ เพราะตั้งแต่ที่คุณปู่กับคู่ย่าเสียไปเขาก็อยู่คนเดียวมาตลอด เขาเดินจากไปโดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับไปมองอีก

โชคดีที่คุณปู่กับคุณย่าเคยมอบโฉลดที่ดินแห่งหนึ่งให้กับเขาเป็นของขวัญวันเกิด เขาจึงตัดสินใจที่จะไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นั่น

แต่ความฝันของเขาก็จบลง เพราะร่างกายที่อ่อนแอมานานบวกกับหัวใจที่บอบช้ำอย่างหนัก ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงเก่า ๆ หลังจากที่เดินทางมาหลายวัน

ลมหายใจของเขาจะหยุดไปแปบหนึ่งและเริ่มหายใจเข้าออกอีกครั้งเมื่อวิญญาณที่อยู่อีกโลกหนึ่งเข้ามา

“ ไม่ต้องห่วงนะ เราจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขให้เอง ”

อันเสี่ยวเหยาลองสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างละเอียดพบว่าร่างนี้มีใบหน้าเรียวสวยปนหวาน จมูกเล็กเชิดได้รูป ริมฝีปากเอิบสีชมพูระเรื่อ ผิวพรรณขาวนวลดุจหยกขัดเงา

ส่วนสูงเพียงหนึ่งร้อยหาสิบแปดเซ็น ถ้าเทียบกับคนอื่นแล้วร่างนี้ถือว่าเตี้ย ขนาดส่วนสูงเดิมของเขายังสูงตั้งร้อยเจ็ดสิบสองแหนะ

แต่ถึงอย่างนั้นอันเสี่ยวเหยาก็ยังดูน่ารักน่าเอ็นดู ขนาดเขาเห็นหน้าตัวเองครั้งแรกยังรู้สึกชอบเลย

ติ้ด ติ้ด

ระบบกำลังรีสตาร์ทใหม่

3 2 1

“ เสียงอะไรน่ะ ” เหมือนเสียงของ AI เลย

“ สวัสดี ผมเป็นหุ่นยนต์ผู้ช่วย เจ้านายโปรดตั้งชื่อ ”

“ หืม ” ก้มลงมองไลฟ์แบนด์บนข้อมือข้างขวา ถ้าจำไม่ผิดต้องแตะที่หน้าจอเบา ๆ

“ ลายนิ้วมือถูกต้อง ”

“ โอ๊ะ ” อันเสี่ยวเหยาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อภาพโฮโลแกรมของหุ่นยนต์ 3 มิติเด้งขึ้นมาตรงหน้า พอเอื้อมมือไปข้างหน้าพบว่ามือของเขาทะลุผ่านร่างนั้น

เขาหดมือกลับแล้วหันมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจปนตื่นเต้น  

“ กรุณาตั้งชื่อเพื่อเปิดระบบ ”

“ อ่า ต้องตั้งชื่อก่อนสินะ ” ร่างบางกรอกตาไปมาอย่างครุ่นคิดก่อนจะมีชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

“ งั้นแกชื่อโคโค่แล้วกัน ”

โคโค่คือชื่อเดียวกับสุนัขที่เขาเคยเลี้ยงสมัยยังเด็กตอนที่อยู่โลกเก่า แต่ว่ามันตายไปนานแล้ว

“ โคโค่เปิดใช้งานแล้ว เจ้านายโปรดออกคำสั่ง ”

“ โคโค่เรียกเราว่าเสี่ยวเหยาเถอะ เรียกเจ้านายแล้วรู้สึกแปลก ๆ อ่า ”

“ รับทราบครับเสี่ยวเหยา ”

โครก พอท้องร้องปุ๊บก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันทีเลย

เหมือนว่าร่างนี้เองก็ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“ แฮะ ๆ โคโค่มีอะไรกินบ้างไหม เราหิวแล้ว ”

“ มีอาหารแท่งอยู่ในตู้เย็นครับ ” โคโค่เปิดโปรมแกรมสแกนบ้านทำให้รู้ตำแหน่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้

ขาเรียวเล็กก็ก้าวฉับ ๆ ไปยังทิศทางของห้องครัวทันที ก่อนจะเปิดตู้เย็นเผยให้เห็นแท่งอาหารสังเคราะห์วางเรียงกันอยู่ภายในตู้

เขาหยิบออกมาแท่งหนึ่ง แกะซีนกระดาษที่ห่อออกแล้วกัดไปคำหนึ่ง ความรู้สึกแรกที่ลิ้นสัมผัสคือรสชาติจืด พูดง่าย ๆ คือไม่มีรสอะไรเลย

“ อึก ไม่อร่อยเลย ”

แต่เพราะไม่มีอย่างอื่นให้กินบวกกับความหิวโหยทำให้อันเสี่ยวเหยาไม่มีทางเลือกมากนัก เขากินจนหมดไปสองแท่งก็รู้สึกอิ่มท้องทันที

“ โคโค่พวกเราจะทำอะไรกันต่อดี ” เขาถามพลางโคลงศีรษะน้อย ๆ ไปมาขณะใช้ความคิด

“ เริ่มจากทำความสะอาดบ้านก่อนดีไหมครับ ”

“ อืม ก็ดีนะ ” ศีรษะทุยพยักหน้าขึ้นลงอย่างเห็นด้วย

ตั้งแต่ที่ปู่กับย่าเสียชีวิตไปบ้านหลังนี้ก็ถูกทิ้งร้าง พ่อกับแม่ของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่สนใจที่ดินผืนนี้ และไม่คิดจะสั่งให้ใครมาดูแลจึงไม่แปลกที่บ้านจะทรุดโทรมไป

นัยน์ตาสีหวานกวาดมองรอบ ๆ บ้าน ทั้งฝุ่นทั้งหยากไย้เกาะเต็มไปหมด กว่าจะทำความสะอาดจนทั่วคาดว่าเขาคงหมดแรงพอดี

“ งั้นก็มาเริ่มทำความสะอาดกันเถอะ ”