ตอนที่ 3 มิติ

“ อ้า เหนื่อยสุด ๆ ไปเลย ” อันเสี่ยวเหยาทิ้งตัวนอนบนโซฟาอย่างหมดแรง ทั้งที่ทำความสะอาดไปได้ไม่ถึงครึ่งเลย

            เขาเริ่มทำความสะอาดเพดาน พื้น ชั้นวางของ โต๊ะ เก้าอี้และสิ่งที่ทำได้ง่ายก่อน ทว่าร่างนี้อ่อนแอเกินไปที่จะจัดการให้เสร็จภายในวันเดียวได้

            เขาคิดว่าส่วนที่เหลือจะเก็บไว้ทำต่อพรุ่งนี้ ส่วนตอนนี้เขาขอตัวไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน ก่อนหน้านี้เขาได้ให้โคโค่เช็กระบบน้ำและไฟฟ้าในบ้านปรากฎว่าทุกอย่างยังใช้งานได้ปกติ

            ซ่า

            สายน้ำสะอาดชำระล้างล้างคราบฝุ่นและสิ่งสกปรกบนร่างกายเผยผิวขาวเนียนผ่องใส น้ำเย็น ๆ สัมผัสกับผิวทำให้รู้สึกสดชื่น

             ร่างเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิดเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วไปหยุดยืนที่หน้าตู้เสื้อผ้า เขาเปิดตู้แล้วหยิบเสื้อตัวหนึ่งมาใส่ก่อนจะค้นหากางเกงใน

โชคดีที่เจอกางเกงในยังไม่ได้แกะอยู่หลายกล่อง ดูจากลวดลายน่ารักกับขนาดคาดว่าเป็นของคุณย่า

ไม่คาดคิดว่ากางเกงในที่เจอจะเข้ากับสัดส่วนของเขาพอดีเลย เขาไม่ได้มีปัญหากับลายบนกางเกงใน ขอแค่ใส่แล้วสบายไม่รู้สึกอึดอัดก็พอ

เขาไม่ได้หยิบกางเกงที่แขวนออกมาใส่ เพราะเสื้อที่ตัวอยู่บนตัวก็ยาวไปถึงหัวเข่าแล้ว ขาเรียวก้าวฉับไปที่เตียงก่อนล้มตัวนอน เพียงไม่นานก็เข้าสู่นิทรา

            หลังจากที่ได้นอนพักเต็มอิ่มก็พลันรู้สึกกระปี้กระเปร่าพร้อมที่จะทำงานต่อ วันนี้อันเสี่ยวเหยาเริ่มจากการนำเสื้อผ้าและผ้าทุกอย่างในบ้านไปโยนเข้าเครื่องซักผ้า

ระหว่างที่เครื่องซักผ้ากำลังทำงานเขาก็ไปทำอย่างอื่นต่อ เขาเก็บข้าวของที่ไม่ใช้แล้วถุงแล้วนำไปทิ้งที่ถังขยะหน้าบ้าน

ทุกวันจะมียานเก็บขยะมาเก็บขยะที่มนุษย์ทิ้ง โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ

เมื่อเครื่องซักหยุดแล้วเขาก็คุ้ยผ้าใส่ตะกร้า ผ้าที่อบเสร็จแล้วจะแห้งสนิทโดยไม่ต้องนำไปผึ่งแดดสามารถเก็บเข้าตู้ได้เลย

“ เฮ้อ เสร็จสักที ”

ไม่คิดเลยว่าการทำงานบ้านจะเหนื่อยขนาดนี้

“ ถ้าโคโค่มีร่างต้นแบบก็คงจะดีกว่านี้ จะได้ช่วยเสี่ยวเหยาทำงาน ” พูดเสียงหงอย ๆ

หุ่นยนต์ผู้ช่วยจะถูกตั้งค่าให้มีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ จึงไม่แปลกที่เจ้าตัวจะรู้สึกเช่นนั้น

 “ ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เองเราทำคนเดียวได้สบาย ”

“ แต่โคโค่รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า ”

“ อย่าพูดอย่างนั้นสิ ถึงโคโค่จะช่วยเราทำไม่ได้ แต่โคโค่ก็คอยอยู่เป็นเพื่อนเราตลอด ถ้าไม่มีโคโค่เราคงเหงาแย่ เพราะงั้นห้ามคิดแบบนั้นอีกเข้าใจไหม ”

“ โคโค่เข้าใจแล้วครับ ” ได้คำปลอบโยนจากเจ้านาย น้ำเสียงของโคโค่พลันสดใสขึ้น

ใบหน้าหวานผุดรอยยิ้มบางออกมาก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ “ อ้อ จริงสิ โคโค่ช่วยเช็กให้หน่อยว่าตอนนี้เรามีเงินอยู่เท่าไหร่ ”

“ ได้ครับ ยอดเงินในบัญชีของเสี่ยวเหยามีอยู่ 4850 เหรียญทอง ”

“ น้อยมาก เงินแค่นี้จะไปซื้ออะไรได้ ” บ่นอุบอิบ

เฮ้อ นี่เขากลายเป็นคนจนตัวน้อยไปแล้วเหรอ

เมื่อก่อนมีอาชีพเป็นเกษตรกรที่ปลูกพืชแบบผสม พอได้ผลผลิตก็เก็บไปขาย ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็พอมีเงินเก็บในบัญชีอยู่บ้าง

นึกแล้วก็เสียดายสวนผสมที่เขาทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเอง

ถ้าเขายังอาศัยอยู่ที่นั่น คงเก็บผลไม้ไปขายแลกเป็นเงิน จำได้ว่าต้นส้มที่ปลูกออกลูกดกมาก เขาคิดว่าสัก 2 -3 วันจะเก็บไปขายที่ตลาด แต่คงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว เพราะเจ้าของสวนดันเสียชีวิตไปซะก่อน

พรึ่บ

“ อะ อะไรน่ะ ” ดวงตาของอันเสี่ยวเหยาฉายแววสับสน

เมื่อกี้เขาเห็นภาพสวนที่โลกเก่าราวกับว่าเขาไปยืนอยู่ที่นั่นจริง ๆ คงไม่ใช่ว่ามันตามเขามาที่โลกนี้ด้วยหรอกนะ

ร่างบางนึกถึงนิยายแฟนตาซีที่เคยอ่านแล้วหลับตาลงพลางนึกภาพในหัว สายลมเย็น ๆ  พัดผ่านผิวกายทำให้เขาเปิดเปลือกตาขึ้น

“ น นี่มันสวนของเราหนิ ” เขาหันมองรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ทุกอย่างของที่นี่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย

เขาเอื้อมมือไปเด็ดผลส้มจากต้นที่อยู่ใกล้ตัว รีบปลอกเปลือกออกแล้วส่งส้มเข้าปาก ความหวานและฉ่ำน้ำทำให้ส้มที่อยู่ในมือหมดลงอย่างรวดเร็ว

“ รสชาติของส้มหวานอร่อยกว่าครั้งก่อนที่ชิมอีก ” ว่าแล้วก็เด็ดส้มอีกลูกมากินพลางเดินไปรอบ ๆ สวน

เดินไปกินไปก็รู้สึกอิ่ม คนตัวเล็กหยุดนั่งพักที่ชิงช้าใต้ต้นไม้พลางทอดสายตาไปข้างหน้า หลังจากที่เดินสำรวจมาได้สักพักเขาก็แน่ใจว่าพื้นที่ในมิติมีขนาดเท่ากับสวนเดิม

เขาสามารถเดินไปทุกที่ในสวน แต่ไม่สามารถออกไปนอกอาณาเขตรั้วได้คล้ายกับมีกำแพงสีใสกั้นอยู่

“ แวะไปเอาของที่บ้านด้วยดีกว่า ”

ข้าวของในบ้านยังวางอยู่ในตำแหน่งเดิม แม้แต่ของที่ซื้อมาตุนไว้ในตู้เย็นก็ยังอยู่ ก่อนออกจากมิติอันเสี่ยวเหยาก็ไม่ลืมหยิบของในตู้เย็น เครื่องปรุงต่าง ๆ และผักผลไม้ติดมือมาด้วย

อันเสี่ยวเหยาใช้เวลาอยู่ในมิติเกือบครึ่งค่อนวัน พอออกมาข้างนอกมิติก็เย็นมากแล้ว

“ เย็นนี้ทำอะไรกินดีนะ ”

ดวงตาสีหวานมองของวัตถุดิบที่มีอยู่อย่างประเมิน เมนูอาหารผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด ชายหนุ่มจึงเลือกสิ่งที่อยากกินมากที่สุด

“ กินสลัดแล้วกัน ทำง่ายดีแถมดีต่อสุขภาพด้วย ”

ยังดีที่อุปกรณ์ภายในห้องครัวส่วนใหญ่เหมือนกับที่เขาใช้ในโลกเดิม ดูท่าตอนที่คุณปู่คุณย่ายังมีชีวิตอยู่คงทำอาหารกินเองเป็นประจำ ไม่อย่างนั้นในครัวคงไม่มีอุปกรณ์ครบแบบนี้

เขาเริ่มจากการนำผักผลไม้ไปล้างน้ำให้สะอาดก่อนจะหั่นผักผลไม้ที่ชอบกินอย่างผักกาดขาว กะหล่ำม่วง มะเขือเทศแอปเปิล องุ่น แก้วมังกรแล้วเป็นชิ้นพอดีคำ ตามด้วยราดน้ำสลัดที่ซื้อมาลงไป จากนั้นคลุกเคล้าส่วนผสมทุกอย่างให้เข้ากันก็พร้อมกินได้เลย

“ น่ากินจังเลยครับ มันเรียกว่าอะไรเหรอครับ ” โคโค่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น มันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเจ้านายทำอาหารเป็นด้วย

“ นี่เรียกว่าสลัด ”

“ เอ? จากข้อมูลที่โคโค่ค้นเจอเมนูสลัดเป็นอาหารของคนยุคโบราณเมื่อ 2 พันปีที่แล้ว เสี่ยวเหยาทำเป็นตัวเหรอ ” เอียงคอมองร่างบางตรงหน้าอย่างสงสัย

เดี๋ยวนี้มนุษย์ไม่ค่อยกินอาหารปรุงสุกกันแล้วเพราะมีขบวนการทำที่ยุ่งยาก แถมคนรุ่นหลังก็ทำอาหารไม่เป็นด้วย

ผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารหรือคนทำอาหารเป็นก็มีน้อย ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนเปิดร้านขายอาหารให้เห็นอยู่ แต่ว่ามีน้อยมาก

ทีมนักวิจัยได้ถือครองตำราอาหารเก่าแก่ที่มีอายุนับพันปีไว้ 2 เล่ม แต่สภาพของมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าจับแรง ๆ ก็กลัวว่ากระดาษจะขาดได้

พวกเขาจึงคัดลอกข้อมูลที่อยู่ในตำราไปไว้ในฐานข้อมูลและทำเล่มใหม่ขึ้นมา ส่วนตำราเล่มเก่าก็เก็บไว้โชว์ในตู้กระจกและเปิดให้คนเข้ามาดูในพิพิธภัณฑ์ของโบราณแทน

มีหมายคนที่สนใจแล้วลองทำตามวิธีที่ตำราเขียน แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะทำครั้งแรกแล้วอร่อยเลย บางคนทำแล้วไม่อร่อย บางคนทำแล้วกินไม่ได้เลยต้องทิ้งอย่างเดียว

ขนาดทีมนักวิจัยเองที่ทำตามวิธีอย่างเป๊ะ ๆ ทุกวันนี้ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเลย

“ แน่นอน ยังมีอีกหลายเมนูเลยที่เราทำเป็น ”

“ เสี่ยวเหยาเก่งจัง ”

“ ขอบคุณที่ชมครับ ” เขายิ้มรับตาหยี