ตอนที่ [2] คนมันหึง ’เพื่อน'

ฉันชื่อ 'พริกไทย' อยู่ปีสองคณะบัญชี แฟนชื่อ 'เคน' หล่อ รวย สุภาพ ใจดี แถมเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ คิดไปแล้วก็ช่างต่างกับใครบางคนซะเหลือเกิน

ฉันกับพี่เคนคบกันมาห้าเดือนกว่าๆ ความรักเราไม่ได้หวือหวา แต่ก็ไม่ได้มีเรื่องให้เครียดหรือปวดหัวอะไร เรียกได้ว่าต่างคนต่างรู้หน้าที่กัน ถึงจะเคยแอบสงสัยอยู่บ้างก็เถอะ ว่าทำไมถึงมาคบกับคนแบบฉันได้

"กินเยอะๆ นะคะตัวเล็ก จะได้โตเร็วๆ"

เสียงอบอุ่นและมือที่วางลงบนหัว เรียกรอยยิ้มให้ฉันได้ไม่ยาก

"น่ารักจัง ขอบคุณนะคะ"

ฉันมองข้าวต้มกุ้งในถ้วย ที่คุณแฟนสุดหล่อเป็นคนทำเองกับมือ เพราะรู้ว่าเป็นของที่ฉันชอบ

"เดี๋ยวกินเสร็จพี่ไปส่ง พี่ไปอาบน้ำแปปนึงนะคะ"

ฉันพยักหน้ารับหงึกหงัก มองพี่เคนที่เดินไปทางห้องน้ำ หันมาจัดการข้าวต้มกลิ่นหอมด้วยความหิว

ตอนนี้เราอยู่ในคอนโดพี่เคน ปกติฉันก็ชอบมาเที่ยวเล่นนอนเล่นที่นี่ เราใช้เวลาด้วยกันค่อนข้างบ่อย คุยกันได้แทบทุกเรื่อง

"ฟู่ว เสร็จแล้วค่ะ"

ฉันที่พึ่งล้างชามเสร็จหันไปมองตามเสียงพี่เคน ก่อนจะต้องชะงัก รีบหันหน้าหนี เพราะพี่เคนดันเดินออกมาโดยที่มีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว จนมัดกล้ามสว่างๆ นั่นเตะตาแทบบอด

'ฟู่วว....ใจเย็นสิวะพริกไทย อย่าเสียอาการให้มาก'

"พี่แต่งตัวแปปนึงนะคะ เดี๋ยวมา"

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่อยู่ในสถานการณ์ชวนให้เสียตัวแบบนี้ แต่ด้วยความหัวโบราณของฉัน ที่บอกพี่แกไปตรงๆ ว่ายังไม่พร้อม บวกกับความเป็นสุภาพบุรุษของพี่เคน ฉันถึงได้รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้

"ที่รักคะ ไปกันค่ะ"

ใช้เวลาไม่นาน รถสปอร์ตคันหรูก็จอดลงหน้าหอพักธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง ก่อนร่างเล็กของพริกไทยจะก้าวลงจากรถ

"ขอบคุณมากนะคะพี่เคน กลับดีๆ นะคะ"

เธอไม่ลืมจะหันไปยิ้มหวาน ขอบคุณแฟนหนุ่ม

"อย่าลืมฝันถึงพี่ด้วยนะคะ บ๊ายบายค่ะ"

นัยน์ตาคู่สวยเป็นประกาย มองตามรถสปอร์ตที่วิ่งออกไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับห้อง

พรึ่บ!

"ว้าย!"

ทันทีที่จมูกชนเข้ากับอกแกร่งของใครบางคน เธอถึงกับก้าวถอยหลังเซเล็กน้อย ดีที่มือของเขาคว้าแขนเอาไว้ได้

"ไอ้กันต์"

คิ้วของเธอขมวดมุ่น เมื่อสายตาสบกับนัยน์ตาคู่คมเรียบนิ่งของกันต์ ที่ยืนอยู่ในระยะประชิด

สายตาคู่คมของกันต์กำลังกวาดสายตาพิจารณาเธอหัวจรดเท้า พลางหรี่ตาเหมือนกำลังจับผิดแฟนที่หนีไปมีกิ๊กอย่างไงอย่างงั้น

พรึ่บ!

"ทำอะไรวะ"

พริกไทยสะบัดมือหนาออกจากต้นแขน ก้าวถอยหลังเล็กน้อยอย่างเว้นระยะเหมือนเคย ซึ่งมันเรียกเสียงฮึดฮัดในลำคอของกันต์ได้เบาๆ

"ทีกับกูรังเกียจ ทีกับไอ้พี่เคนนี่ระริกระรี้เชียว"

น้ำเสียงตัดพ้อเธอกรายๆ อย่างไม่ต้องสงสัย

"นั่นแฟนกู แต่มึงอะเพื่อน ทีนี้หลบได้ยัง กูจะไปนอน"

กันต์เปะปาก ยอมหลีกทางให้เธอแต่โดยดี แต่ก็ยังเดินตามตูดเธอขึ้นไปข้างบนหอต้อยๆ จนพริกไทยต้องหยุดฝีเท้า หันมามองอย่างสุดจะทน

"ไอ้กันต์ ขึ้นหอกูดึกๆ ดื่นๆ พี่เคนมาเห็นเค้าจะคิดว่าไงวะ กลับคอนโดมึงไปไป"

"ขึ้นไปในฐานะเพื่อน อยากติวหนังสือ อ่านคนเดียวไม่เข้าสมอง"

ไม่ว่าเปล่า ร่างหนาของกันต์เดินแทรกตัวขึ้นไปด้านบนห้อง รู้ตัวอีกทีก็นอนแอ้งแม้งอยู่บนโซฟากลางห้องเธอแล้วเป็นที่เรียบร้อย จนพริกไทยได้แต่ปลง ยอมปิดประตูห้องและไปจัดการตัวเอง ปล่อยคนเอาแต่ใจนอนหน้าบูดไปคนเดียวก่อน

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กันต์ได้ขึ้นมาบนห้อง ความสนิทสนมที่ถึงขนาดรู้จักพ่อแม่กัน ไปกินข้าวกับครอบครัวกันและกัน ทำให้ความไว้ใจมีมาก แต่เส้นแบ่งสำหรับเธอยังชัดเจน

"จะกลับตอนไหน"

หลังจากเธออาบน้ำ จัดการตัวเองสักพัก หันไปมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว แต่ไอ้คนที่อ้างว่ามาอ่านหนังสือสอบ กลับยังนอนเน่าในชุดนักศึกษาอยู่ที่เดิม

"รีบไล่กูจังนะ"

กันต์ยันตัวลึกขึ้น มองคนที่อยู่ในชุดนอนกำมะหยี่สีดำ ที่กำลังเช็ดผมเปียกๆ ไปมา ตาก็มองมาที่เขานิ่ง

"ทำไม หึงมากจนทนแทบไม่ได้เลยหรอ"

พริกไทยเลิกคิ้ว ยิงคำถามจี้ใจดำแบบติดเล่น

"เออ หึงมาก เลิกได้ก็ดี"

กันต์เองก็ไม่คิดจะปิดบังความรู้สึก ไอ้ที่ถ่อมายืนรออยู่หน้าหอนานสองนานจนยุงจะหาม ใจก็พะว้าพะวง กลัวเพื่อนสนิทจะนอกลู่นอกทางแบบที่กลัว

"ปัญญาอ่อน"

พริกไทยด่าเสียงเรียบ เพราะไอ้คำถามนั่นเธอแค่ประชด รู้ดีกว่าใครว่าคนอย่างกันต์ สนใจอะไรแค่แป๊บๆ ก็เบื่อ ที่มันยังมาม่อใส่เธอก็เพราะมันแค่ยังไม่ได้เธอก็เท่านั้น

"ไอ้พี่เคนมันมีอะไรดีวะ ทำไมต้องไปคบกับมันด้วย"

ในที่สุดกันต์ก็อดทนไม่ไหว ยิงคำถามออกไปตรงๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างไม่คิดจะปิด

พริกไทยที่ได้ฟังก็นิ่งไปสักพัก ก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งขนาบข้างเพื่อนสนิท

"อืม....สุภาพ ใจดี หล่อ พูดเพราะ สุภาพบุรุษ อีกเยอะเลยเอาอีกไหม"

เธอหันไปมองใบหน้าคม ในใจนึกอยากขำ แต่คิดว่าถ้าขำคงได้มีคนงอนให้เธอต้องง้ออีกแหงๆ

รอยยิ้ม บวกกับกลิ่นสบู่หอมเตะจมูกจากคนตรงหน้า ทำเอาเขาต้องกลืนน้ำลงคอไปเล็กๆ รีบเบือนหน้าหนีทันควัน เพราะในใจของเสือร้าย ตอนนี้มันดันเกิดคิดไม่ซื่อหนักขึ้นกว่าเก่าซะแบบนั้น

"ถึงงั้นก็เถอะ จะรู้ได้ไงว่าไอ้ที่มึงเห็นมันจริงหมด ไม่แน่มันอาจจะหลอกมึงอยู่ก็ได้"

"มึงดูละครสั้นเยอะไปป้ะ สมาธิเลยสั้นตาม"

พริกไทยเลิกคิ้วพลางส่ายหัว ก่อนจะเลิกสนใจความไร้สาระจากกันต์ และคว้าหนังสือเรียนมาอ่านเตรียมสอบไฟนอลด้วยสีหน้าจริงจัง

กันต์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รีบคว้ารีโมททีวี กดลดเสียงลงจนแทบสุด นั่งสงบเสงี่ยมเงียบปากเงียบคำ ปรายตามองคนข้างกายเป็นระยะ

ผ่านไปนานสองนาน กว่าที่หนังสือเล่มหนาจะถูกปิดลง พร้อมกับที่พริกไทยหันมามองเพื่อนหนุ่ม ที่ตอนนี้สลบเหมือดอยู่บนโซฟาเป็นที่เรียบร้อย

"พอไม่อ้าปากพูด ก็พอดูได้อยู่ล่ะวะ"

พริกไทยพิจารณาใบหน้าได้รูปตรงหน้า กันต์ถือว่าเป็นหนุ่มหล่อ หล่อมากจนพอให้เป็นเดือนมหาลัยได้เลย แต่ติดที่ว่าเป็นคนไม่สนใจอะไรมาก ติดเล่น ติดกวน บางทีไม่อยากพูดก็ไม่พูด เพราะแบบนั้นเลยเหม่อนหลุดจากวงโคจรสิ่งดีๆ ไปจนหมด

จะมีก็แค่เธอที่กันต์ยังพอฟังอยู่บ้าง ถึงจะหัวดื้อและปากมากไปหน่อยก็เถอะ

"ไอ้กันต์"

มือเล็กวางลงบนไหล่หนา พลางเขย่าไปมาเบาๆ ก่อนเปลือกตาคู่คมจะเปิดขึ้นช้าๆ หันมามิงเธออย่างงัวเงีย

"อือ....ว่าไงมึง"

"ดึกมากเเล้ว ไปอาบน้ำก่อนจะได้สบายตัว"

กันต์ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เดินเตาะแตะเข้าไปในห้องน้ำจนพริกไทยที่มองตามได้แต่ส่ายหัว

"นี่กูเป็นเพื่อนหรือเป็นแม่มึงกันแน่วะไอ้กันต์"

ก๊อกๆ

มือเล็กเคาะลงบนประตูห้องน้ำ ไม่นานนักประตูก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างเปลือยเปล่าของกันต์ที่สวมเพียงผ้าขนหนูบนท่อนล่าง

"เสื้อผ้า"

พริกไทยส่งชุดให้กับกันต์ ก่อนจะเดินหลังหนีไปหน้าตายอย่างไร้อารมณ์ เล่นเอาคนที่ยืนหยดน้ำเกาะพราวอยู่ถึงกับก้มลงมองตัวเอง

"อุตส่าห์ไปฟิตหุ่นมา ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอวะ"

ร่างหนาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนสีดำขายาว และแขนสั้น ก่อนจะหันมองคนตัวเล็ก ที่กำลังทำอะไรขยุกขยิกแถวๆ ห้องครัว

"ทำไรวะ"

กันต์ไม่รอช้า เดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย ก่อนจะหายข้องใจ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับแซนวิชบนโต๊ะ

"ยังไม่ได้แดกข้าวก็รีบๆ แดก จะได้นอน พรุ่งนี้กูมีสอบเช้า"

พริกไทยที่เริ่มง่วงว่า ก่อนจะสาวเท้าไปยังเตียง และล่มตัวลงนอน ปล่อยให้คนตัวโตยกยิ้มเล็กน้อย หันมาจัดการแซนวิชตามคำสั่ง ไม่นานนักไฟในห้องก็ปิดลง พร้อมกับความเงียบ

มีเพียงร่างเล็กที่นอนสงบอยู่บนเตียง และร่างหนาของของใครบางคนที่กำลังยกยิ้ม ก่อนจะผลอยหลับไปด้วยความอุ่นใจบนโซฟาตัวยาวหน้าทีวี...