อย่าเป็นตัวของตัวเองนักสิ

ตอนที่ 6

อย่าเป็นตัวของตัวเองนักสิ

บริเวณทางถนนเดินในมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่เดินสวนกันขวักไขว่ เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ

อัยยาหญิงสาวร่างเล็กวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา แว่นกรอบหนาเอียงเล็กน้อยตามแรงสะเทือน กระโปรงทรงเอกับเสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง ปลิวไหวตามจังหวะก้าว มือทั้งสองข้างกอดหนังสือและถุงของกินไว้แน่น ลมหายใจถี่รัวขณะพยายามเร่งฝีเท้า

ตุ๊บ!

“โอ้ย!”

ด้วยความเร่งรีบจนไม่ทันมองทาง อัยยาเลยพุ่งชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง จนร่างเล็กเสียหลัก หนังสือในอ้อมแขนกระจายเกลื่อน ก่อนที่ตัวเธอจะเซล้มลงไปกับพื้นในพริบตา

“เดินให้ในระวังหน่อยสิ ไม่มีตารึไง!”

ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยเสียงแข็ง ไม่แม้แต่จะยื่นมือมาช่วยพยุงหรือก้มลงเก็บของให้ แถมยังปรายตามองเธออย่างไม่พอใจ

“ขะ...ขอโทษค่ะ...”

“ซุ่มซ่ามฉิบหาย”

ร่างสูงล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง ทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี หากแต่ปลายเท้ายังไม่ทันก้าวพ้น ก็ต้องเซถลาเล็กน้อย เมื่อถูกแรงกระชากจากชายหนุ่มอีกคนที่กำลังคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น

“ใครวะ!

ชายหนุ่มสะบัดตัวหลุดจากแรงฉุดอย่างแรง ก่อนจะหันกลับไปมอง สีหน้าฉายชัดถึงความไม่พอใจและหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง

“ขอโทษเธอเดี๋ยวนี้”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแข็ง ๆ เน้นย้ำทีละคำ ทำเอาอัยยาชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้น และก็ต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าเป็นตะวันที่เดินเข้ามาช่วย

“มึงเป็นใครวะ มาสั่งให้กูขอโทษ”

“มึงไม่รู้หรอว่าที่เธอต้องล้มลงไปเป็นเพราะมึงเดินไม่ดูทาง”

สายตาคมกริบจับจ้องอีกฝ่ายเขม็ง แววหาเรื่องฉายชัดจนบรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาทันที อารมณ์โกรธที่อัดแน่นยังไม่ทันได้ระบาย ทว่ากลับเพียงยักไหล่ สวนกลับเสียงห้วน สีหน้าไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย ท่าทีแข็งกร้าวราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของตนเลยสักนิด

“ เธอต่างหากที่วิ่งมาชนกูเอง จะให้กูขอโทษทำไมวะ”

“กูบอกให้มึงขอโทษเธอซะ”

“คิดอยากจะทำตัวเป็นพระเอกงั้นเหรอ”

“.....”

บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันตา อัยยาที่เพิ่งพยุงตัวลุกขึ้นได้รีบเอ่ยแทรก เสียงสั่นเล็กน้อย

“ตะวัน เราไม่เป็นอะไร อย่ามีเรื่องเลยนะ…”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ตะวันก็หันขวับมาทางเธอ ก่อนจะตวาดกลับอย่างเหลืออด

“ก็เพราะมึงเป็นแบบนี้ไง ถึงมีแต่คนคิดว่าแกล้งได้!”

“น่ารำคาญชะมัด...แค่ขอโทษก็จบใช่ปะ”

“.....”

“งั้นขอโทษแล้วกัน พอใจรึยัง”

คำพูดถูกโยนออกมาแบบขอไปที น้ำเสียงแห้งผาก ไร้ทั้งความจริงใจและความสำนึก ก่อนที่เจ้าตัวจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ

ตะวันปรายตามองชายร่างสูงสลับกับมองหน้าอัยยาอย่างไม่พอใจ สีหน้าโมโหยังคงชัดเจนอยู่บนใบหน้าคม จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินผละออกไปโดยไม่พูดอะไรต่อ

อัยยาก้มลงรีบเก็บหนังสือและของที่กระจัดกระจาย มือสั่นเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งตามร่างสูงไปอย่างร้อนรน

ร่างเล็กชะลอฝีเท้าลงก่อนจะหยุดยืนตรงม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ ร่างสูงนั่งลงก่อนแล้ว สีหน้ายังตึงเล็กน้อย อัยยาขยับแว่น สูดลมหายใจรวบรวมความกล้า

“ตะวัน…โกรธเราเหรอ”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง แววตาแข็ง ๆ ปรากฏเพียงครู่ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น

“ฉันจะโกรธเธอเรื่องอะไรล่ะ”

“เราแค่ไม่อยากให้ตะวันมีเรื่อง”

“เมื่อไหร่เธอจะเลิกเป็นตัวเองสักที”

“มะ...หมายความว่ายังไง”

“ก็เพราะคำว่าขอโทษกับคำว่าไม่เป็นไรของเธอ มันทำให้คนอื่นคิดว่าเธอจะถูกทำยังไงก็ได้ โดนคนอื่นรังแกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ซื้อบื้อชะมัด”

“........”

อัยยาขยับแว่นตาอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“จริงสิ...ขอโทษนะเมื่อกี้แซนวิชที่ซื้อมาให้เละหมดแล้ว เดี๋ยวเราไปซื้อให้ใหม่นะ ตะวันรอแป๊บ”

“ไม่ต้อง ไหนยื่นมือมาดูซิ”

ร่างสูงพูดเสียงห้วนแต่แววตากลับอ่อนลง ก่อนจะยื่นมือออกไปตรงหน้าอีกฝ่าย อัยยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือออกไปตามที่เขาบอก

ตะวันก้มมองฝ่ามือขาวเนียนที่มีรอยถลอกแดงจาง ๆ ปรากฏอยู่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที

“นั่งรอตรงนี้...เดี๋ยวมา”

ชายหนุ่มพูดเพียงสั้น ๆ ไม่เปิดโอกาสให้เถียง พูดจบร่างสูงก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อัยยานั่งมองแผ่นหลังแกร่งนั้นอย่างงงงันเล็ก ๆ

ร่างสูงหายไปเพียงไม่นานก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมถุงยาสีขาวในมือ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ อัยยา ระยะห่างใกล้ชิดเสียจนหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

ตึก ตัก ตึก ตัก

ตะวันเอื้อมมือมาดึงข้อมือเล็กไว้ ท่าทางไม่ได้อ่อนโยนหรือทะนุถนอมเป็นพิเศษ มือหนาค่อย ๆ ทำความสะอาดแผลถลอกอย่างรวดเร็ว ความเจ็บที่ควรจะรู้สึกกลับเลือนหายไป อัยยาเผลอเงยหน้ามองใบหน้าของเขาอย่างหลงลืมตัว

จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มพาดเหนือดวงตาคมที่กำลังก้มมองมือ เธออย่างตั้งใจ ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่นเล็กน้อย ยามเงยหน้าขึ้นเพียงชั่วครู่ก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

“ฉันแกล้งเธอได้คนเดียว คนอื่นฉันไม่ยอมหรอกนะ”

“.....”

ตะวันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

“นี่ ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้อัยยาสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ในทันที หญิงสาวรีบขยับแว่นอย่างลนลาน ดวงตาหลบสายตาคมที่จ้องมองอยู่ตรงหน้า

“เอ่อ…ได้ยิน”

“อื้อ เสร็จแล้ว”

“ขอบคุณนะ”

ร่างสูงเหยียดตัวลุกขึ้น มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือยกขึ้นเสยผมเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางราวกับไม่อยากสบตา

“ตอนเย็น ว่างหรือเปล่า”

“วะ...ว่างสิ ทำไมเหรอ”

“จะชดเชยเรื่องที่ไม่ได้ไปดูหนังด้วย ถ้าว่างตอนเย็นเจอกันที่ลานจอดรถ”

ทันทีที่พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่คิดจะรอฟังคำตอบจากหญิงสาวตรงหน้า

อัยยายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับภาพเมื่อครู่เป็นเพียงความคิดของตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนต้องยกมือขึ้นกดอกไว้แน่น ก่อนริมฝีปากจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมาอย่างเผลอตัว เหมือนไม่อยากเชื่อว่าคำพูดนั้นจะหลุดออกมาจากปากของตะวันจริง ๆ

ช่วงเย็น

แสงแดดสีส้มอ่อนคลี่คลุมลานจอดรถ อัยยายืนรออยู่ข้างรถยนต์คันเดิม หนังสือในอ้อมแขนถูกกอดแนบไว้แน่น สายตากวาดมองไปมาอย่างเผลอระแวง

ไม่นานนัก ร่างสูงโปร่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา ตะวันเดินมากับเพื่อน ท่าทางสบาย ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ไหล่กว้างรับกับแสงยามเย็นจนดูโดดเด่นเกินใคร

อัยยานิ่งไปชั่วขณะ สายตาหยุดอยู่ที่เขาเหมือนถูกตรึงไว้โดยไม่รู้ตัว เธอมองเขานิ่ง ๆ ตาค้างอยู่อย่างนั้น ก่อนจะรีบหลบสายตาเมื่อรู้ตัวว่ามองนานเกินไป หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมันเอง

“เอ่อ...ตะวันจะพาเราไปไหนเหรอ”

หญิงสาวขยับแว่นตาเล็กน้อยเอ่ยถาม

“ไปดูหนังไง อยากดูไม่ใช่เหรอ”

“แต่ว่า คูปองมันหมดอายุแล้ว”

“นี่...ยังจะหวงคูปองอะไรนั่นอีก รีบขึ้นรถ”

“อ่อ...”

อัยยาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เธออ้อมไปเปิดประตูรถ มือที่จับที่เปิดสั่นนิด ๆ จากนั้นรถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอ

แสงไฟถนนยามเย็นทอดผ่านกระจกเป็นเส้นยาว ร่างเล็กลอบมองชายหนุ่มข้างกายเป็นพัก ๆ ความรู้สึกเผลอไผลไหลเอ่อขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ขึ้นมาอยากห้ามไม่อยู่