ไม่เป็นไร

ตอนที่ 5

ไม่เป็นไร

วันต่อมา

อัยยายืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก บรรจงสำรวจเงาสะท้อนของตัวเองอย่างตั้งใจ ร่างเล็กสวมชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์ตัวยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกถักเปียไว้สองข้างอย่างหลวม ๆ

ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบา พอให้สีผิวดูสดใสขึ้นโดยแทบไม่ต่างจากเดิมนัก ก่อนจะหยิบแว่นตาเลนส์หนากรอบเดิมมาสวมลงบนสันจมูก ขยับมันเข้าที่จนคุ้นมือ

“อ้าว อัยจะไปไหน แต่งตัวซะสวยเชียว”

ทันทีที่หญิงสาวก้าวพ้นธรณีประตู เสียงทักของแม่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง อัยยาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมอง

หญิงวัยกลางยืนพิงกรอบประตูห้องครัว มือหนึ่งถือผ้าเช็ดมือ อีกมือเท้าเอว มองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาคล้ายจับผิด

“เอ่อ…ไปมหาลัยค่ะ

”อัยยาตอบเสียงเบา ขยับแว่นตาอย่างเคยชิน

“วันนี้วันหยุดหนิ”

อัยยาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ก่อนจะพึมพำตอบอย่างเขิน ๆ

“วันนี้…มีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อนค่ะ”

แม่มองท่าทีลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ”

“ค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับนะ”

โรงภาพยนตร์

อัยยายืนรออยู่ตรงหน้าโรงภาพยนตร์ กอดถังป๊อปคอร์นไว้แนบอก มืออีกข้างถือน้ำอัดลมเย็นเฉียบ ร่างเล็กขยับยืนสลับเท้าเล็กน้อย ดวงตาภายใต้แว่นเลนส์ใสคอยชะเง้อมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา เผื่อจะเห็นร่างสูงคุ้นตาปรากฏขึ้น ในหัวกลับไม่ว่างเปล่าอย่างที่ควรจะเป็น ภาพจินตนาการผุดขึ้นมาไม่หยุด

ตอนที่เธอเผลอสบไหล่เขาในโรงหนัง หรือว่าตอนที่ที่เขาหันมาปลอบเธอตอนฉากสะเทือนขวัญ

หญิงสาวขยับแว่นตา สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามดึงสติกลับมา แต่ปลายหูกลับร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มบาง ๆ ค่อย ๆ แต้มขึ้นบนริมฝีปาก

“หนังจะเริ่มแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก”

อัยยาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ขณะสายตากวาดมองไปยังทางเข้าโรงหนังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างเล็กขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย ก่อนจะควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์อย่างร้อนรน

“คงไม่ใช่ลืมหรอกนะ…”

ปลายนิ้วเรียวกดโทรออกแทบจะในทันที ทว่าปลายสายกลับไร้การตอบกลับ

ดวงตากลมภายใต้แว่นเลนส์ใสหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น มือที่ถือแก้วน้ำเริ่มเย็นเฉียบไม่ต่างจากความรู้สึก ในอก หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความคาดหวัง ค่อย ๆ หน่วงหนักลงทีละนิด

ตัดภาพมาที่อีกฝั่ง

ร่างสูงของตะวันนอนราบอยู่บนเตียง มือหนึ่งถือมือถือไว้แน่น อีกมือกดหน้าจอถี่ ๆ เสียงเกมดังรัวไปทั่วห้อง คิ้วหนาคิ้วขมวดเข้าหากันแน่นท่าทางดูจริงจังไม่น้อย

“ไอ้เตอร์ มึงจะยืนเอ๋ออยู่อย่างนั้นทำไม เข้าสิวะ!”

เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย

“เล่นเป็นหรือเปล่าเนี่ย!”

เสียงเอฟเฟกต์ในเกมดังไม่หยุด ก่อนที่ใบหน้าจะฉายแววหงุดหงิดมากกว่าเดิม เมื่อสายเรียกเข้าปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชื่อเดียวกันเด้งขึ้นเต็มหน้าจอ

ตะวันตัดสินใจกดรับอย่างรำคาญ ก่อนจะกระแทกเสียงถามออกไป

“โทรมาทำไมนักหนา!”

น้ำเสียงดุดันจนคนฟังเผลอสะดุ้ง รีบยกโทรศัพท์ออกห่างจากข้างหูโ

“เอ่อ…ตะวัน เรามารอที่โรงหนังแล้วนะ อยู่ไหนเหรอ”

“โรงหนังอะไร”

ใบหน้าหล่อขมวดคิ้ว ฉายแววฉงน เมื่อได้ยินคำประโยคนั้น

“ก็…เมื่อวานตะวันบอกจะมาดูหนังเป็นเพื่อนเราไง”

“ลืม วันหลังแล้วกัน”

“แต่ว่าเรามาแล้วนะ หนังเพิ่งเริ่มฉาย ถ้ามาตอนนี้ก็ยังทัน…”

“ก็บอกว่าไม่ไปไง จะอะไรนักหนาวะ”

“แต่ว่า…”

“ไม่มีอารมณ์ไปแล้ว อยากดูนักก็ดูไปคนเดียวสิ”

“ตะวัน…”

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอพูดต่อรีบ กดตัดสายโดยไม่ลังเล ก่อนจะโยนมือถือกลับมาที่ตำแหน่งเดิมแล้วหันกลับไปจ้องหน้าจอเกม

“เฮ้ย ไอ้วัน มึงหลุดอะไรวะ!”

เสียงเพื่อนในเกมตะโกนลั่น

“เมื่อกี้รับโทรศัพท์”

เขาสบถเบา ๆ ในลำคอ นิ้วกดหน้าจอหนักแน่นราวกับจะระบายอารมณ์ เหตุการณ์เมื่อครู่ถูกละเลยไปโดยไม่เหลียวแล ต่างจากอัยยาที่ได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าโรงหนัง เพียงลำพัง ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย

ช่วงเย็นคล้อย

แสงไฟอุ่นจากโคมระย้าสะท้อนผนังกระจกใสของห้องพักโรงแรมหรู ห้องกว้างขวาง เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงจัดวางอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมสะอาดลอยอวลอยู่ในอากาศ

ตะวันเอนตัวพิงโซฟาหนัง นอนดูทีวีอย่างไร้อารมณ์ รีโมตวางพาดอยู่บนอก เสียงรายการดังคลอเป็นฉากหลัง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

ทันทีที่เห็นคนตรงหน้า ดวงตาคมก็ฉายแววตกใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเรียบเฉยลง

“มาทำไม”

ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ พลางหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ราวกับไม่จำเป็นต้องเชิญ

อัยยาก้าวตามเข้ามาอย่างคุ้นเคย สายตากวาดมองไปรอบห้องพักราคาแพง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา

“เราแค่อยากมาดู…ว่าทำไมตะวันถึงไม่ไปดูหนังกับเรา”

ตะวันหยุดเดิน หันกลับมามอง สีหน้ายังคงเรียบเฉย

“ก็บอกแล้วว่าไม่ว่าง”

“ไม่ว่างทำอะไรเหรอ”

“จะถามเซ้าซี้ทำไม เธอมานี่ก็เพื่อถามเรื่องแค่นี้เหรอ”

อัยยาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดต่อด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

“เรารอตะวันทั้งวัน ตะวันบอกไม่ว่างเราก็เข้าใจนะ…แต่คำว่าไม่ว่างของตะวัน คือการมานั่งดูทีวี เล่นเกม แบบนี้เหรอ”

ตะวันหันมามองเธอเต็มตา แววตาหงุดหงิดชัดเจน

“อัยยา มึงงี่เง่าไปปะ กูจะไปหรือไม่ไปมันก็สิทธิ์ของกูมั้ย แล้ววันนี้มึงเป็นอะไรเนี่ย”

“เปล่า…แค่รู้สึกว่าตะวันเห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าเราตลอดเลย”

“ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง ก็กลับไปได้แล้ว กูชักจะรำคาญมึงแล้ว”

“ทั้งที่เราอยู่ข้างตะวันมาตลอด ตะวันต้องการเมื่อไหร่เราก็มา ไม่เคยบ่น แต่พอเป็นเราบ้าง…ตะวันกลับไม่มีเวลาให้เลย”

ตะวันถอนหายใจแรง ความโมโหฉายชัดบนใบหน้า

“อย่าทำเหมือนเป็นเมียกูได้มั้ย”

คำพูดนั้นทำเอาหญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะ

“…”

“ถ้ามึงยังพูดไม่เลิก แม้แต่เพื่อน…ก็จะไม่ได้เป็น เลิกคิดอะไรเพ้อเจ้อซะ ยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้ กูให้มึงได้มากสุดก็แค่เพื่อน”

“เราไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ ขอโทษ วันนี้เราอารมณ์ไม่ดี เผลอพูดอะไรทำให้ตะวันโมโห…ขอโทษนะ”

ตะวันเบือนหน้าหนีคล้ายไม่อยากใส่ใจ

“กลับไปได้แล้ว กูสดใสอยู่ดี ๆ ต้องมาอารมณ์เสียเพราะเห็นหน้ามึงนี่แหละ”

ร่างเล็กพยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ประตูปิดลงอย่างเงียบงัน เพราะเธอรู้ดีว่า หากยังดื้อดึงพูดต่อไป…แม้แต่คำว่า เพื่อน ก็คงไม่เหลือให้ยึดไว้ ตามที่ตะวันว่าไว้เมื่อครู่

ร่างเล็กเดินผ่านห้องโถงโรงแรมอย่างเอื้อยเชื่อย สภาพเหมือนคนหมดแรง ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่หน้าลิฟต์ แต่ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกเธอก็ต้องชะงักเมื่อสวนกับปัดรุ่นพี่เมื่อเช้าที่กำลังเดินออกมามา อัยยาถึงกับหน้าถอดสีกันเลยทีเดียว

อัยยาขยับแว่นเล็กน้อย สูดลมหายใจรวบรวมความกล้า ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา

“เอ่อ…พี่ปัดพักอยู่แถวนี้เหรอคะ”

ปัดชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวด้วยแววตาฉงนเล็กน้อย ทว่าไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจนัก เพราะเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าอัยยาเป็นคนใกล้ตัวของตะวัน

“เปล่า ฉันมาหาตะวันน่ะ”

คำตอบนั้นทำให้อัยยาก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะพูดอะไร หากแต่เป็นเพราะไม่อยากให้หญิงสาวตรงหน้าได้พบตะวัน เธอจึงเลือกเอ่ยคำโกหกออกไปอย่างลังเล

“คือว่า...ตะวันไม่อยู่ค่ะ”

“เธอก็มาหาตะวันเหมือนกันเหรอ”

“ค...ค่ะ”

“ทั้งที่นัดกันไว้แท้ ๆ เชียว”

“หนูยืนรอเขาอยู่หน้าห้องตั้งนาน ก็ยังไม่เห็นมา สงสัยจะกลับไปนอนที่บ้าน”

ปัดทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่อัยยารีบเอ่ยห้ามในทันที

“หนูโทรหาตั้งหลายสายแล้ว…เขาไม่รับเลยค่ะ”

ปัดมองอัยยาอยู่อึดใจ ราวกับชั่งใจบางอย่าง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ คล้ายหมดความตั้งใจจะสนทนาต่อ

“งั้น…ฉันกลับก่อนดีกว่า”

จากนั้นหญิงสาวก้าวเข้าไปในลิฟต์ตามเดิม ส่วนอัยยาได้แต่ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายแม้แต่น้อย