ตอนที่ 5 - แกแม่งโรคจิต (2/2)

“ก็ไม่ได้มีกลิ่นนะ” เขาพูดเสียงเบา ราวกับกำลังบอกตัวเองมากกว่าจะบอกเธอ ความจริงแล้ว กลิ่นกายของเธอไม่ได้แค่สะอาดสะอ้านตามที่ควรจะเป็น มันกลับมีบางสิ่งบางอย่างที่กระตุ้นสัญชาตญาณในตัวเขา จนหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขารีบสลัดความคิดนั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นนิ้วนั้นให้เธอดมด้วยตัวเอง

“แกลองดมดูสิ” เขาเอ่ยชวน ก่อนอิงอิงยื่นหน้ามาดมน้ำหวานของตัวเอง

“มันจะไปมีกลิ่นได้ไงล่ะ ฉันดูแลตัวเองดีจะตาย ไม่เคยมีเชื้อรา ไม่เคยติดโรคอะไร” เธอพูดรวดเร็ว สีหน้าเหมือนต้องการพิสูจน์บางอย่าง ทั้งจริงจังและติดจะน้อยใจเล็กๆ

เขาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะมองเธออีกครั้ง และนั่นยิ่งทำให้เขาสับสนหนักเข้าไปใหญ่ ว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา มันเริ่มเลยเส้นของคำว่า ‘เพื่อน’ มากขึ้นเรื่อยๆ

เขากลับมานั่งลงที่เดิมตรงกลางหว่างขาเธอ อิงอิงเผลอถอนหายใจเบาๆ คิดว่าเขาน่าจะเลิกแกล้งเธอได้แล้ว แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม เพราะปลายนิ้วของอคินยังไม่หยุดเคลื่อนไหว เขายังคงคลึงเบาๆ ตรงจุดอ่อนไหวของเธออย่างสม่ำเสมอ จังหวะไม่ได้เร่งเร้า แต่ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจเลยแม้แต่นิด

“พอแล้ว…อคิน แกจะทำอีกนานไหมเนี่ย” เธอพูดพลางสะดุ้งเบาๆ เมื่อเขากดนิ้วลงแรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวนเบาๆ บนติ่งเนื้อที่บวมชื้น

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ รอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยประดับอยู่ที่มุมปาก ดวงตาคมยังเต็มไปด้วยแววล้อเลียน

“ยังไม่เสร็จขั้นตอนทดสอบเลย ต้องประเมินซ้ำให้ชัวร์ว่าส่วนไหนตอบสนองไวที่สุด”

“อื้อ…ทด…ทดสอบบ้าอะไรของแกเนี่ย…ฉันเสียวจะตายอยู่แล้ว...”

“อีกนิดเดียว อดทนหน่อย”

“แกทำฉันเงี่ยนมากกว่าเดิมนะอคิน” อิงอิงโวยวายขึ้นมา แต่ก็ยังไม่กล้าขยับตัวหนีจริงจัง เพราะกลัวว่าการขยับอาจยิ่งทำให้รู้สึกมากขึ้นไปอีก ก่อนหมอหนุ่มจะหัวเราะอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในแววตามีแววขี้เล่นแฝงอยู่ชัดเจน

“แกรู้ไหมว่าร่างกายมนุษย์มันมหัศจรรย์มากเลยนะ…โดยเฉพาะของผู้หญิง” เขาพูดพลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้เบาๆ รอบติ่งเนื้ออีกครั้ง “เวลามีสิ่งเร้ามากระตุ้นแบบนี้...แบบที่ฉันกำลังทำอยู่ สมองจะสั่งให้ระบบประสาทปล่อยสารนิวโรทรานสมิตเตอร์ออกมา อย่างโดปามีน หรือออกซิโตซิน ซึ่งเกี่ยวข้องกับความสุขและความตื่นเต้น”

“อ๊ะ…อ๊า…”

“พอสารพวกนี้หลั่งออกมา ร่างกายก็จะเพิ่มการไหลเวียนของเลือดไปยังบริเวณจุดรับสัมผัสทำให้ไวต่อความรู้สึก แล้วก็จะกระตุ้นให้ต่อมบาร์โธลินที่อยู่ข้างๆ ช่องคลอดหลั่งของเหลวออกมา เพื่อหล่อลื่นตามธรรมชาติ…แบบที่แกกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ไง”

เขายังคงเอ่ยอธิบายด้วยศัพท์แสงทางการแพทย์ที่สลับซับซ้อนเกินกว่าหญิงสาวตรงหน้าจะประมวลผลได้ทัน เธอไม่ได้รับสาระความรู้เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งเดียวที่แล่นอยู่ในเส้นประสาทของเธอตอนนี้ คือความเสียวกระสันที่เริ่มแล่นริ้วไปทั่วอณูกาย

สะโพกเธอกระตุกเบาๆ ขยับถอยเหมือนอยากหนี แต่กลับไม่อาจฝืนแรงสัมผัสจากปลายนิ้วของเขาได้เลย ลมหายใจหอบแรงขึ้นทุกวินาที ราวกับอากาศในห้องพร่องออกไปเรื่อยๆ และหัวใจเธอก็เต้นแรงจนแทบทะลุอก รู้ตัวอีกที เธอก็แทบจะละลายกลายเป็นของเหลวตรงหน้าหมอเพื่อนสนิทเข้าให้แล้ว

“อคิน แก...แกแม่งโรคจิต!” เธอพึมพำ แต่เสียงกลับเบาหวิว ไม่ได้มีแววขัดขืนเท่าที่ควร

“…”

อคินไม่ได้ตอบอะไร เพียงหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วก้มหน้าลง ราวกับต้องการกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มปะทุอยู่ในอก จังหวะนิ้วของเขาชะลอลง แต่กลับแนบแน่นและลึกซึ้งขึ้น ราวกับกำลังเขียนถ้อยคำลับๆ ลงบนผิวกายของเธอด้วยปลายนิ้วตัวเอง

อิงอิงเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่กลางกาย ราวกับเปลวไฟถูกจุดขึ้นช้าๆ เธอสะอื้นเสียงเบา หายใจหอบหนักขึ้นทุกวินาที ขาเรียวสั่นระริกเหมือนจะหมดแรง พยายามจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง แต่ริมฝีปากกลับสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่

“ถ้า...ถ้าจะแกล้งกันถึงขั้นนี้ แก...แก...ช่วยลงลิ้นให้ด้วยเลยได้ปะ...อื้อ...ฉันเงี่ยนมาก...เงี่ยนจะตายอยู่แล้ว…” เธอพึมพำเสียงกระเส่าแหบพร่า พูดเหมือนประชด แต่เสียงที่หลุดออกมากลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนา จนเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าต้องการให้เขาหยุด หรือให้เขาทำต่อไปกันแน่

แต่แทนที่เขาจะผละออก เขากลับยกยิ้มร้าย ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ ปรายตาจ้องหน้าเธอนิ่ง

“ถ้านี่แกคิดว่าเสียวมากแล้ว เดี๋ยวฉันจะทำให้แกเสียวกว่านี้ ถือซะว่าช่วยสงเคราะห์คนเงี่ยน หึๆๆ”