تسجيل الدخولمشاركة
Chapter 8
تاريخ النشر:
2026-09-03 14:39:39“ครับ มีเรื่องอะไรกับผมเหรอ” ทิศเหนือถอนหายใจหนักหน่วง ในที่สุดก็โผล่มาจนได้ ตนเองรู้วิธีรับมือพอสมควรเพราะเจอเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้งเวลาไปยุ่งกับผู้หญิงของคนอื่น
ทว่า นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลูกผู้ชายมักมีคำพูดเท่ ๆ ว่า ‘พูดกันแมน ๆ เถอะ ผมรับได้ทุกอย่าง’ พออีกฝ่ายได้รู้ความจริงก็กลายเป็นว่าตนได้ปัดปัญหาพ้นตัวไปโดยปริยาย
‘พูดกันตรง ๆ เลยนะ คืนเขาให้พี่เถอะ’
“พี่ก็ไปบอกเขาให้เลิกยุ่งกับผมสิ ล่าสุดเพิ่งกระชากตัวผมให้ขึ้นรถเอง”
‘แต่น้องเป็นคนมานอนกับเขา’
“เปล่า พี่ฟาร์ต่างหากที่รอให้ผมไปนอนด้วย” ไม่ได้โกหกเลยสักคำ ใคร ๆ ก็รู้ว่าฟาร์รอทิศเหนือที่หน้าคอนโดตั้งนานสองนาน
‘จะเอาให้ได้ว่างั้นเถอะ’
“จะเอาอยู่แล้วครับ หล่อขาวหุ่นดีขนาดนั้น ผมไม่โง่ปล่อยให้หลุดมือหรอก ถ้าพี่สงสัยเรื่องไหนอีกก็โทร.ถามพี่ฟาร์เอาเองแล้วกัน ผมต้องรีบจัดกระเป๋าไปเที่ยวพรุ่งนี้”
ขณะกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง ฟาร์พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายเรียกเข้า ใบหน้าขาวนวลระบายยิ้ม แต่ทันทีที่รับสายและได้ยินเรื่องราวของแฟนเก่า เส้นคิ้วเรียวพลันย่นขมวด “ทิศบล็อกไปรึยัง”
‘ทิศไม่เก็บไว้ให้เปลืองเนื้อที่สมองหรอกครับ น่ารำคาญ’
“ดีมาก ที่เหลือพี่จัดการเอง”
‘จัดการยังไงครับ ใช้แรงหรือสมอง’
“คิดว่าคนอย่างพี่จะใช้อะไรล่ะ”
‘อืม…อย่างพี่คงใช้สมอง’
“เก่งนี่” เช็กคลิปเสียงและคลิปภาพในอัลบั้มพลันกระตุกยิ้ม เป็นดั่งคาดว่าถูกลบไปแล้ว แต่กวีคงลืมว่าฟาร์มีแฟ้มไว้เก็บงานสำคัญแยกไว้ “ถ้ามีอะไรแปลก ๆ ติดต่อมานะ หรือจะนอนก็บอก พี่…เป็นห่วง”
‘ว้าว! เขาอันตรายขนาดทำให้พี่เป็นห่วงผมเลยเหรอ’
“ตอบแทนความเป็นห่วงของคนอื่นด้วยน้ำเสียงกวนตีนงี้เหรอ”
----------
ถึงสนามบินก่อนเวลาขึ้นเครื่อง ทิศเหนือก็พบคู่บุรุษแปลกหน้ามารับกุญแจไป เขาไม่ได้ลงจากรถและรอจนฟาร์คุยกับอีกฝ่ายเสร็จค่อยเปิดประตูมาเรียก “นั่นเจ้านายพี่กับน้องชายพี่ ถ้าพวกเขาไม่ได้ถามอะไรก็ไม่ต้องตอบ”
“ทิศไม่ใช่คนเฟรนด์ลี่” เขายิ้มรับทั้งพยักหน้า
ฟาร์หันไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าส่งให้ทิศเหนือ กระซิบให้เดินออกไปก่อน จากนั้นตนจึงบอกความสัมพันธ์ระหว่างกวีกับแจ๊สให้เคลย์รับรู้ไว้ว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้มันคือฝีมือตนนั่นเอง
เด็กหนุ่มทอดสายตาดูทั้งสามคนคุยกันสีหน้าเคร่งเครียด ไม่นึกใส่ใจในบทสนทนา
แต่ข้องใจว่าฟาร์ทำงานอะไร คงเป็นบริษัทที่มีความมั่นคงพอตัว ดูจากรถยุโรปที่ใช้กับคอนโดที่ราคาดูเกินฐานะพนักงานกินเงินเดือน เจ้านายกับเมียก็ดูภูมิฐาน น่าจะมีฐานะพอ ๆ กับหญิงแม่เลยล่ะ
“คิดอะไรอยู่?”
“เปล่าครับ ไปกันเลยไหม” หันไปโค้งศีรษะให้คนแปลกหน้าก่อนเดินตามฟาร์เข้าอาคารผู้โดยสาร ตลอดเวลาการรอขึ้นเครื่อง ทิศเหนือคอยลอบมองคนข้างตัว
“อะไร? อยากรู้เรื่องพี่เหรอ”
“ถามได้รึเปล่า” ฟาร์อนุญาต “พี่ทำงานอะไร ทำไมดูมีเงิน”
“เป็นเลขาให้คนเมื่อกี้ไง เขาเป็นเจ้าของบ่อนใหญ่ใจกลางเมืองนี่แหละ”
“พูดจริง?” อีกฝ่ายครางรับในลำคอ “บอกเรื่องนี้กับทิศง่าย ๆ ไม่กลัวเหรอว่าทิศอาจเป็นลูกตำรวจที่อยากช่วยพ่อทำผลงาน”
“ไม่กลัว บ่อนนี้มีแต่คนมีสีเข้า ๆ ออก ๆ ตลอด เส้นใหญ่กว่าเส้นก๋วยจั๊บอีก” ขยิบดวงตาพลางฉีกยิ้มพราว
“พี่อยากฟังเรื่องทิศไหม”
“อยากเล่าก็อยากฟัง”
“จริง ๆ แล้วบ้านทิศเป็นเศรษฐี”
ฟาร์ย่นคิ้วพยายามกลั้นขำสุดขีด ยกเลิกไฟล์ทบินแล้วพาน้องไปหาหมอดีไหม “พี่เข้าใจ ตอนเด็ก ๆ พี่ก็ฝันอยากเป็นเศรษฐี”
“เฮ้ย! เรื่องจริงนะ แต่ที่ตอนนี้ทิศดูเหมือนยาจกมันมีเหตุผลอยู่”
“อื้อฮึ” กอดอกทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดี
“คือเมื่อช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา ทิศดันไปทำต้นไม้ราคาหลักล้านของหญิงแม่ตายเลยโดนระงับบัตรเครดิตอย่างที่พี่เห็น” ผ่านมาเกือบสองเดือนยังไม่ได้รับการอภัยโทษ ทั้งที่ลูกชายหวังดีช่วยใส่ปุ๋ยให้แท้ ๆ พอมันใจเสาะตายเองกลับมาโทษกันหน้าตาเฉย
และถ้าวันนั้นเงินสดไม่หมดจนต้องใช้บัตรเครดิต ทิศเหนือคงไม่รู้ว่าตัวเองได้กลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวไปแล้ว
“อ้อ…” จะใช่เร้อ ฟาร์โต้แย้งในใจเท่านั้น ปล่อยให้ทิศเหนือได้เล่าเรื่องราวที่ไม่รู้จริงหรือหลอกต่อไป
เขาบอกว่าตัวเองเป็นถึงทายาทเศรษฐีเมืองเหนือผู้มีบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ครอบครองพื้นที่เกือบทั้งภาค รวยเป็นหมื่น ๆ ล้านแต่กลับยอมเป็นเพื่อนเที่ยวให้คนที่เพิ่งเจอกันเนี่ยนะ ย้อนแย้งสุด ๆ ไปเลย
“หน้าพี่เหมือนไม่เชื่อ”
“เชื่อสิ พี่เชื่อ” เชื่อก็แย่แล้ว คิดซะว่าได้ฟังนิทานฆ่าเวลาแล้วกัน สนุกกว่าดูละครน้ำเน่าตั้งแยะ
แต่...หรือเศรษฐีที่ว่าจะหมายถึงคนเลี้ยงทิศเหนือมากกว่า หลุดพ้นจากคนรักไม่ซื่อสัตย์ได้แล้วฟาร์ต้องมาเจออะไรต่อวะเนี่ย
ส้นตีนเศรษฐี? อาวุธสงครามนำเข้าหนีภาษี? หรือโลงไม้สักเคลือบเงา?
แต่แมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟเพื่อไปตายนั่นก็เพราะหลงในแสงอันยั่วยวนไม่ใช่เหรอ งั้นก็ลองเป็นแมลงเม่าตัวนั้นดู
أحدث فصل
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 12
ฟาร์เริ่มดำเนินการออดอ้อนทันทีที่เปิดประตูห้องพัก สรรหาสารพัดข้ออ้างเพื่อล่อลวงทิศเหนือให้ลงอ่างอาบน้ำด้วยกันแน่อยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มไม่ยอม กลอุบายสิ้นคิดอย่างการใช้เงินเข้าล่อจึงถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “หนึ่งหมื่น!”“ห้ามแก้ผ้าหมด ห้ามแตะตัว ห้ามจูบ”“หวงตัวแบบนี้พี่ล่ะอย่างชอบ” ปลดกระดุมสองเม็ดแล้วนึกขึ้นได้ “ปวดแขน”“จู่ ๆ ก็อ่อนแอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเนอะ น่าแปลกใจจริง ๆ” ในฐานะลูกจ้างก็ต้องทำตามบัญชา แต่มือไม้มันเป็นอะไรของมัน สั่นอยู่นั่นแหละ “ทิศก็ถอดด้วยสิ” จิวกลางคิ้วซ้ายของทิศเหนือกระตุก ฟาร์มองต่ำลงไปอีกก็เห็นท่าทีประหม่า “ไม่ถอดได้ไหม” “สะดวกแบบนั้นก็ตามใจ” หย่อนขาลงอ่างแล้วรอดูท่าทีไม่กดดัน ทิศเหนือไม่ได้กลัวจะถูกปลุกปล้ำในนี้หรอก ยังไงเรี่ยวแรงพวกเขาก็ไม่ต่างกันมาก แต่ว่า…โตมาจนถึงตอนนี้ตนไม่เคยอาบน้ำร่วมกับใครมาก่อน ไม่ว่าเพศไหน “คือว่า ถ้าขอให้พี่ปิดตา”“เหอะ! งั้นนายก็ออกไปเถอะ พี่อาบเองได้” ตั้งใจแกล้งเขาแต่กลับหงุดหงิดจริงจังแฮะ ก็ดูทิศทำตัว…อย่างกับหนุ่มพรหมจรรย์“ไหนเมื่อกี้…”“ตอนนี้ผมดูแลตัวเองได้แล้วครับคุณลูกจ้าง ขอบคุณในน้ำใจที่อุตส่าห์ช่วยถอดเสื้อผ้าให้”
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 11
ผลพวงจากการจู่โจมริมฝีปากลูกชาวบ้านนั้น…ฟาร์ต้องนั่งเช็ดเลือดกำเดาที่เบาะข้างคนขับแทน ความวัวไม่ทันหายสรรหาความควายเข้ามาแทรกของจริงไร้คำขอโทษ ที่จริงรุ่นพี่ต้องขอบคุณทิศเหนือด้วยซ้ำ การชกครั้งนี้เป็นแค่การสั่งสอน เพราะเห็นแก่ใบหน้าหล่อ ๆนั่นหรอก“หมัดหนักนะ” พลางเปลี่ยนทิชชู่ม้วนยัดเข้ารูจมูก ยังไม่ทันซึมซับสัมผัสละมุนจากปากนั่นเลย รู้ตัวอีกทีหมัดและกลิ่นคาวเลือดก็ลอยเตะจมูกแล้ว“มีคนบอกทิศเยอะแล้วครับ”“เหรอ…ก็ดี ๆ” แค่จูบยังโดนชกจมูกแทบหัก แผนรวบหัวรวบหางคงต้องพับไว้ก่อน ช่วยไม่ได้…ดันมีสเปกเป็นคนโหด ๆ เองนี่หว่า“เดี๋ยวทิศรับผิดชอบค่าทำแผลเอง”“ซาบซึ้งใจสุด ๆ”
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 10
“เอ๊อะ!? เห้ย! สูตั้งใจแม่นบ่” เห้ย! มึงตั้งใจใช่ไหม (ภาษาอีสาน)“บ่าห่า! ตั้งใจ๋ก่เหี้ยแล้ว ไผใจ๊หื้อคิงมายืนข้างเป้า” ไอ้ห่า! ตั้งใจก็เหี้ยแล้ว ใครใช้ให้มึงมายืนข้างเป้า (ภาษาเหนือ)“หยุด! ขอภาษากลาง ด่ากันภาษากลางไปเลย” ฟาร์จะได้ฟังรู้เรื่องด้วย ไม่งั้นคงช่วยไม่ถูก“ครับ มึงอะ กูมาตามเมียกู อีกครึ่งชั่วโมงลูกต้องกินนม”“ลูกยังอ่อนอยู่แท้ ๆ ไม่มีปัญญาดูแลแล้วจะมีทำไมวะ บ่าง่าว!” ฟาร์พยายามปิดปากทิศเหนือให้หยุดพูด แต่ปิดได้แค่เสียง เห็นอีกทีเขาก็คว้าตะกร้าลูกบอลเหวี่ยงใส่หน้าคุณพ่อวัยใสแล้ว“ฉิบ!” รั้งแขนพาหนีออกจากตรงนี้โดยเร็ว แต่คู่กรณีไม่เลิกรา เกณฑ์พรรคพวกวัยผมรองทรงวิ่งตามไม่ลดละ“พี่ปล่อยทิศ! อยากหนีก็หนีไปคนเดียวดิ” ออกมาภายนอกงานได้ทิศเหนือก็ผลักอกแกร่งทันควัน หนีมาแบบนี้มันโคตรเสียศักดิ์ศรีเลย“กลับโรงแรมกันเถอะทิศ”“ใช่เรื่อง! ถ้ากลับมันก็ว่าทิศกลัวสิ”“พี่เป็นห่วง” ลูบหน้าถอนหายใจพลันดึงมือให้กลับไปที่รถ ดูเหมือนจะช้าไปหน่อย หันมาอีกทีทั้งคู่ก็ถูกกลุ่มวัยรุ่นรุมล้อมแล้ว“ปากดีนะมึงไอ้หัวปลากัด!” พูดได้แค่นั้นทุกคนก็กรูเข้าใส่ ฟาร์พยายามขัดขวางคนที่จ้องจะเล่นงานเพื่อนเที่
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 9
ทั้งคู่เลือกร้านอาหารพื้นเมืองก่อนการเข้าห้องพัก ด้วยความตั้งใจของเจ้ามืออย่างฟาร์ โดยมีเด็กหน้าหยิ่งทอดสายตามองอย่างละเหี่ย อยากทำอะไรก็เอาเลย “ทิศไม่กินของแปลก ๆนะ”“แต่เราอุตส่าห์มาถึงนี่แล้วนะ” ตนยิ้มแหย เพราะไม่กินของป่าเช่นกัน “ลองหน่อยเถอะ”ในที่สุดแล้ว อาหารป่าก็ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง เปลือกตากะพริบพร้อมกัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนเกินจะยืนยันว่านี่คือการมาเที่ยวผ่อนคลายทิศเหนือใช้ปลายส้อมเขี่ยเขียดทอดพลันทำหน้าคลื่นเหียน “ผมขอไข่เจียว…”“นายจะให้นายจ้างกินคนเดียวเหรอ นี่มันเอาเปรียบกันชัด ๆ” ตอนสั่งมาก็ตั้งใจจะแกล้งเด็กเท่านั้น แต่ว่า เหมือนจะลงโทษตัวเองด้วยนี่หว่านัยน์ตาเด็กหนุ่มเหล่มองแกงอ่อมเนื้อพลันฉีกยิ้ม “อันนั้นทิศกินได้”“ก็กินสิ” ฟาร์รอให้อีกฝ่ายตักอาหารเข้าปากแล้วลอบมองปฏิกิริยา เมื่อประเมินว่ามันกินได้และอร่อย ตนจึงทำตาม ในที่สุดก็ถูกจับได้“โห่พี่ฟาร์ ใครกันแน่เอาเปรียบ” ยังจะมายิ้มแหยใส่อีก หงายการ์ดคนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิดสินะ “ทิศจะชิมอันนั้น”ชี้ไปยังเมนูกุ้งเต้นเพื่อจะให้รุ่นพี่กินด้วยกัน ทว่า เขาดันจานมาให้อย่างเต็มใจสุด ๆ โคตรผิดแผนเด็กหนุ่มดื่มน้ำ
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 8
“ครับ มีเรื่องอะไรกับผมเหรอ” ทิศเหนือถอนหายใจหนักหน่วง ในที่สุดก็โผล่มาจนได้ ตนเองรู้วิธีรับมือพอสมควรเพราะเจอเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้งเวลาไปยุ่งกับผู้หญิงของคนอื่น ทว่า นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลูกผู้ชายมักมีคำพูดเท่ ๆ ว่า ‘พูดกันแมน ๆ เถอะ ผมรับได้ทุกอย่าง’ พออีกฝ่ายได้รู้ความจริงก็กลายเป็นว่าตนได้ปัดปัญหาพ้นตัวไปโดยปริยาย‘พูดกันตรง ๆ เลยนะ คืนเขาให้พี่เถอะ’“พี่ก็ไปบอกเขาให้เลิกยุ่งกับผมสิ ล่าสุดเพิ่งกระชากตัวผมให้ขึ้นรถเอง” ‘แต่น้องเป็นคนมานอนกับเขา’“เปล่า พี่ฟาร์ต่างหากที่รอให้ผมไปนอนด้วย” ไม่ได้โกหกเลยสักคำ ใคร ๆ ก็รู้ว่าฟาร์รอทิศเหนือที่หน้าคอนโดตั้งนานสองนาน‘จะเอาให้ได้ว่างั้นเถอะ’“จะเอาอยู่แล้วครับ หล่อขาวหุ่นดีขนาดนั้น ผมไม่โง่ปล่อยให้หลุดมือหรอก ถ้าพี่สงสัยเรื่องไหนอีกก็โทร.ถามพี่ฟาร์เอาเองแล้วกัน ผมต้องรีบจัดกระเป๋าไปเที่ยวพรุ่งนี้”ขณะกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง ฟาร์พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายเรียกเข้า ใบหน้าขาวนวลระบายยิ้ม แต่ทันทีที่รับสายและได้ยินเรื่องราวของแฟนเก่า เส้นคิ้วเรียวพลันย่นขมวด “ทิศบล็อกไปรึยัง”‘ทิศไม่เก็บไว้ให้เปลืองเนื้อที่สมองหรอกครับ น่ารำคาญ’“ดีมาก
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 7
[เลิกยุ่งกับพี่เถอะ น่ารำคาญ]หลังจากอ่านข้อความ ทิศเหนือปวดขมับตุบ ๆ สับสนว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าอะไร เดี๋ยวบอกจะมารับ ไม่นานก็บอกไม่ต้องมายุ่งกัน “คิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ!”อ่า...จริง ๆแล้วมีเงินก็ทำอะไรได้ทั้งนั้นแหละ ซื้อลูกเศรษฐีไปเที่ยวยังได้เลยนี่หว่าสายเรียกเข้าจาก ‘พี่ฟาร์’ ดังขึ้นหลายครั้ง แต่ทิศเหนือไม่คิดจะรับมัน จนเพื่อน ๆ ต้องบังคับเพราะรำคาญ“มีอะไรอีกล่ะครับ ไหนว่าให้ทิศเลิกยุ่งกับพี่ไง”ฟาร์ชะงักชั่วขณะนึงก่อนได้ยินเสียงถอนหายใจ ‘พี่ส่งผิด จะส่งให้…แฟนเก่า’“พี่เป็นบ้าอะไร!? เห็นว่าเป็นนายจ้างก็เลยไม่ต้องใส่ใจความรู้สึกทิศงั้นสิ”‘โกรธใช่ไหม ถ้าโกรธรอพี่แปปนึง’“ทำไม” พลันคนที่บอกให้รอก็มาโผล่ตรงหน้ากระชั้นชิด เพื่อนที่อยู่รอบข้างเบิ่งตากว้างแสร้งหันหน้าไปคนละทิศทาง ส่วนทิศเหนือนั้นใบหูระเรื่อทันทีเมื่อปะทะสายตาเฉี่ยวภายใต้กรอบแว่นใส“ไปขึ้นรถ”“ทำไมทิศต้องไป…เฮ้ย!!” ฟาร์ลากเด็กหนุ่มอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อจับยัดเข้าภายในห้องโดยสารได้ตนพลางยกมือขึ้นสองข้าง “ฟังพี่ก่อนนะทิศ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”“ผิดเรื่องไหนครับ เรื่องที่พี่อยู่กับเขาหรือเรื่องที่พี่บอกคิ
قد تعجبك أيضًا
อาถรรพ์เงาวิญญาณเฮี้ยน
มังกรพ่นไฟ1.1K وجهات النظرระหว่างเราใต้ขอบฟ้า
บาริสต้าสายรุ้ง1.7K وجهات النظرจริตหมอนวดทำรัก
CokeAuttaphon2.4K وجهات النظرเพียงชั่ววูบเดียว [MPREG]
DILEMMA 282.9K وجهات النظرVLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)
นัก(ละ)เลง4.5K وجهات النظرลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด
นามปากกาหมึกบ้านสวน176 وجهات النظرบุษบาเยาวราช
มารินญา/Malynya172 وجهات النظرด้วยรักและวิญญาณ
อิสระ&ชน888 وجهات النظر
