Chapter 7

[เลิกยุ่งกับพี่เถอะ น่ารำคาญ]

หลังจากอ่านข้อความ ทิศเหนือปวดขมับตุบ ๆ สับสนว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าอะไร เดี๋ยวบอกจะมารับ ไม่นานก็บอกไม่ต้องมายุ่งกัน “คิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ!”

อ่า...จริง ๆแล้วมีเงินก็ทำอะไรได้ทั้งนั้นแหละ ซื้อลูกเศรษฐีไปเที่ยวยังได้เลยนี่หว่า

สายเรียกเข้าจาก ‘พี่ฟาร์’ ดังขึ้นหลายครั้ง แต่ทิศเหนือไม่คิดจะรับมัน จนเพื่อน ๆ ต้องบังคับเพราะรำคาญ

“มีอะไรอีกล่ะครับ ไหนว่าให้ทิศเลิกยุ่งกับพี่ไง”

ฟาร์ชะงักชั่วขณะนึงก่อนได้ยินเสียงถอนหายใจ ‘พี่ส่งผิด จะส่งให้…แฟนเก่า’

“พี่เป็นบ้าอะไร!? เห็นว่าเป็นนายจ้างก็เลยไม่ต้องใส่ใจความรู้สึกทิศงั้นสิ”

‘โกรธใช่ไหม ถ้าโกรธรอพี่แปปนึง’

“ทำไม” พลันคนที่บอกให้รอก็มาโผล่ตรงหน้ากระชั้นชิด เพื่อนที่อยู่รอบข้างเบิ่งตากว้างแสร้งหันหน้าไปคนละทิศทาง ส่วนทิศเหนือนั้นใบหูระเรื่อทันทีเมื่อปะทะสายตาเฉี่ยวภายใต้กรอบแว่นใส

“ไปขึ้นรถ”

“ทำไมทิศต้องไป…เฮ้ย!!” ฟาร์ลากเด็กหนุ่มอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อจับยัดเข้าภายในห้องโดยสารได้ตนพลางยกมือขึ้นสองข้าง “ฟังพี่ก่อนนะทิศ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

“ผิดเรื่องไหนครับ เรื่องที่พี่อยู่กับเขาหรือเรื่องที่พี่บอกคิดถึง” หากทิศเหนือมีสติฉุกคิดสักนิด คงเข้าใจได้ในทันใดว่าตนไม่มีสิทธิ์โมโหใส่เขาด้วยซ้ำ

ที่ถามมามันถูกต้องตามนั้น เขากับกวีอยู่ด้วยกันจริง ๆ และฟาร์คิดถึงทิศเหนือจริง ๆ “พี่ไม่ได้อยากอยู่กับเขา แต่เราต้องทำงานด้วยกัน”

“เหอะ! งั้นทิศขอยกเลิกทุกอย่างแล้วกัน พี่กลับไปคืนดีกับเมียพี่เถอะ เสียเวลาฉิบ!” คนอุตส่าห์หวังดี อยากกลับไปโง่อีกก็เชิญ

ทิศเหนือเปิดประตูรถพลันแขนแข็งแรงถูกรั้งไว้ทันที หน้าขาวผ่องมีเส้นเลือดปูดเป็นริ้ว การตัดสินใจฉับพลันทำให้เจ้าตัวฉงนเช่นกัน “ถ้ายกเลิก ทิศต้องจ่ายให้พี่สามเท่า”

“ได้! รอเงิน…”

“พี่ไม่รอ แต่ถ้าทิศไม่อยากจ่ายก็ไปกับพี่ดี ๆ” เด็กหนุ่มเลือดขึ้นหน้าเป็นที่สุด ไม่เข้าใจทำไมคนแก่กว่าถึงเอาแต่ใจอย่างนี้ ขัดขืนท่อนแขนออกจากการรวบกุม “ทิศ!”

“อะไรวะ! เป็นคนอื่นทิศไม่ทนนะบอกให้!” ที่เคยบอกว่าตนเองสันดานหยาบคายไม่ใช่เรื่องโกหก

“แล้วทำไมกับพี่ถึงทนล่ะ”

“…!” นั่นสิ ทำไม “พ…เพราะพี่มีเงินไง”

“คนมีเงินคือคนมีอำนาจ แม่พี่พูดไว้ไม่ผิดจริง ๆ” ดึงเข็มขัดนิรภัยคาดตัวเด็กมีฤทธิ์ ชี้หน้าคาดโทษไว้ “อย่าดิ้น! ท่องเอาไว้ เงินสามเท่า”

“แน่จริงมาต่อยกันตัว ๆ ไหมคุณเจ้านายหน้าเลือด!”

“พี่ไม่ถนัดใช้หมัด ถนัดใช้แรงด้านอื่นมากกว่า”

“อะไร?”

“นายไม่อยากรู้หรอก”

“อย่าคิดเองเออเอง ทิศอยากรู้ อยากรู้โคตร ๆ เลยเข้าใจปะ”

นี่สินะที่เขาเรียกว่าหาเรื่องใส่ตัว “พี่ถนัดใช้แรง…บนเตียง”

ยอมเงียบได้สักที ค่อยขับรถสบายหูหน่อย แต่ขัดตาชะมัด เจ้าเด็กหัวสีฟ้าไม่ปวดเบ้าตาบ้างหรือไง ขมวดคิ้วตาเขม็งตั้งแต่มหาวิทยาลัยยันคอนโด

“ถ้าพรุ่งนี้ผิดคำพูด สามเท่า”

“พี่คงซึมซับพฤติกรรมไม่ดีมาจากที่ทำงานเยอะล่ะสิ ถึงได้เอาแต่ข่มเหงลูกจ้างชั่วคราวอย่างทิศน่ะ”

“ยังไม่ได้ข่มเหงสักทีเลย พูดจาใส่ร้ายเดี๋ยวฟ้องหมิ่นประมาทซะหรอก”

“จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม สะใจมากสิที่เห็นเด็กไม่มีทางสู้หมดสภาพน่ะ”

“ถ้าถามว่าจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม พี่ตอบว่าใช่ จะเอาให้ได้นั่นแหละ”

“แปลก ๆ ว่ะ” ทิศเหนือย่นคิ้วเมื่อนึกถึงคำที่รุ่นพี่เอาแต่ย้ำ ทำไมฟังไปฟังมามันพิลึกชอบกล

ชายสวมแว่นระบายยิ้มพราว แอบขบขันกับท่าทีงงงวยของเด็กหนุ่ม “ฝันดีล่วงหน้านะ พรุ่งนี้เจอกัน”

คนได้รับคำอวยพรยังไม่หายขุ่นเคืองที่โดนเอาเปรียบ เชิดหน้าหมุนตัววิ่งเข้าคอนโดในทันที ระหว่างรอลิฟต์เปิด มีสายปริศนาโทรเข้ามาด้วยความข้องใจจึงรับสาย

‘น้องทิศเหนือรึเปล่าครับ พี่คือเมียคุณฟาร์’